Rene Puaux: Είδα το μαρτύριο του Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης

---

---

Στο μαρτύριο του μητροπολίτη παρευρέθηκαν και οι 20 Γάλλοι ναύτες, την αντίδραση των οποίων περιέγραψε ο Γάλλος συγγραφέας Ρενέ Πουώ. Μία γαλλική περίπολος από είκοσι άνδρες, τους οποίους συνόδευα μαζί μ’ έναν άλλο πολιτοφύλακα, κατευθύνθηκε αμέσως στη Μητρόπολη, με σκοπό να πεισθεί ο μητροπολίτης να έλθει και να παραμείνει στην εκκλησία της Sacre-Coeur ή στο Γαλλικό Προξενείο.
Ο μητροπολίτης Χρυσόστομος δεν δέχθηκε, λέγοντας ότι σαν καλός ποιμένας είχε χρέος να μείνει κοντά στο ποίμνιό του. Όταν η περίπολος έβγαινε από τη Μητρόπολη, ένα αυτοκίνητο στο οποίο επέβαιναν ένας Τούρκος αξιωματικός και δύο στρατιώτες, με τις λόγχες πάνω στα όπλα, σταμάτησε μπροστά από το μητροπολιτικό κτίριο.

Ο αξιωματικός ανέβηκε επάνω και διέταξε τον μητροπολίτη να τον ακολουθήσει στον Νουρεντίν πασά, τον στρατιωτικό διοικητή. Βλέποντας ότι απάγεται ο μητροπολίτης, είπα στους άνδρες της περιπόλου να πάρουμε από πίσω το αυτοκίνητο. Φθάσαμε μπροστά στον Μεγάλο Στρατώνα, όπου βρισκόταν ο στρατιωτικός διοικητής, ο στρατηγός Νουρεντίν.
Ο αξιωματικός που συνόδευε τον Χρυσόστομο, τον οδήγησε μπροστά στον Νουρεντίν. Σε δέκα λεπτά, και ενώ ο Χρυσόστομος κατέβαινε, βγήκε στο μπαλκόνι του κτιρίου ο Νουρεντίν πασάς, ο οποίος απευθύνθηκε στους χίλους με χίλιους πεντακόσιους μουσουλμάνους, άνδρες και γυναίκες, που βρίσκονταν στην πλατεία· τους είπε ότι τους παραδίδει, τον μητροπολίτη, προσθέτοντας χαρακτηριστικά τις φράσεις: «Αν σας έκανε καλό, να του το ανταποδώσετε· αν σας έκανε κακό, να του κάνετε και εσείς κακό!»
Ο όχλος άρπαξε χωρίς χρονοτριβή τον μητροπολίτη και τον οδήγησε πιο πέρα, μπροστά στο κομμωτήριο του Ismail, ενός Ιταλού προστατευόμενου· εκεί σταμάτησαν και τον έντυσαν με μία άσπρη μπλούζα που πήραν από τον κομμωτή· άρχισαν αμέσως να τον χτυπούν λυσσασμένα με γροθιές και με ξύλα, και να τον φτύνουν στο πρόσωπο· του τρύπησαν με μαχαιριές το σώμα· του ξερίζωσαν τη γενειάδα· του έβγαλαν τα μάτια· του έκοψαν τη μύτη και τα
αυτιά.»
Πρέπει να σημειώσουμε, ότι η γαλλική περίπολος παρακολουθούσε τα γεγονότα μέχρι τη σκηνή που περιγράψαμε. Οι άνδρες που την αποτελούσαν (επρόκειτο για ναύτες), είχαν βγει έξω απ’ τα ρούχα τους, έτρεμαν χωρίς υπερβολή από την αγανάκτηση και ήθελαν να επέμβουν. Ο επικεφαλής, όμως, αξιωματικός, με το περίστροφο στο χέρι ακολουθούσε τις διαταγές που τους είχαν δοθεί και τους εμπόδισε να κάνουν οποιαδήποτε κίνηση. Στη συνέχεια, δεν είδαμε πια το μητροπολίτη, που τον αποτελείωσαν σε μικρή απόσταση πιο πέρα».
Rene Puaux, «Ο θάνατος της Σμύρνης», Αθήνα 1992, σσ. 57-58

Ἅγιος Χρυσόστομος Σμύρνης ὁ Ἐθνοϊερομάρτυρας (12 Σεπτεμβρίου)

Τό μηνολόγιον τῆς ἡμέρας.
Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Χρυσοστόμου τοῦ νέου, Ἐπισκόπου Σμύρνης, μαρτυρήσαντος αὐτόθι ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος, ἐν ἔτει 1922.

Στίχοι:
Τιθείς ψυχήν Χρυσόστομος ὁμοῦ συμμύσταις, λαού καί στρατού τέ ἀπαρχή προσηνέχθη. Πρωτομάρτυς Χρυσόστομος ἀποφράδι ἐτύθη. Συνάθλων πληθύος ἐπομένης τῷ πότμῳ.

Ὁ Χρυσόστομος (Καλαφάτης) ἦταν ὁ τελευταῖος Μητροπολίτης Σμύρνης.

Βρῆκε μαρτυρικὸ θάνατο, κατακρεουργήθηκε ἀπὸ φανατισμένο ὄχλο κατὰ τὴν ἀνακατάλυψη τῆς πόλης ἀπὸ τοὺς Τούρκους τὸν Αὔγουστο τοῦ 1922.

Γεννήθηκε τὸ 1867 στὴν Τρίγλια τῆς Βιθυνίας, στὴν Προποντίδα. Ἦταν γιὸς τοῦ Νικολάου Καλαφάτη καὶ τῆς Καλλιόπης Λεμωνίδου, οἱ ὁποῖοι ἀπέκτησαν συνολικὰ 8 παιδιά, 4 ἀγόρια καὶ 4 κορίτσια. Ὁ πατέρας του ἦταν νομομαθὴς καὶ ἀντιπροσώπευε συμπολῖτες του ἐνώπιον τῶν τουρκικῶν δικαστηρίων. Ἐπίσης, ἀναμιγνυόταν στὰ κοινὰ καὶ ἐκλεγόταν δημογέροντας. Ἡ μητέρα του ἦταν εὐλαβὴς χριστιανὴ καὶ ἀναφέρεται ὅτι τὸν εἶχε τάξει στὴν Παναγία.

Πρῶτα χρόνια

Ὁ Χρυσόστομος ἐκδήλωσε νωρὶς τὴν ἐπιθυμία του νὰ γίνει κληρικός. Οἱ γονεῖς του ἔγιναν ἀρωγοὶ στὴν ἐπιθυμία του, πουλώντας ἀκίνητη περιουσία καὶ στέλνοντὰς τον οἰκότροφο στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ τῆς Χάλκης, ὅπου εἶχε τὴν τύχει νὰ ἔχει σπουδαίους δασκάλους. Εἶχε ἐπίσης τὴν τύχη νὰ ἀναλάβει τὰ ἔξοδα τῶν σπουδῶν του ὁ Μητροπολίτης Μυτιλήνης καὶ μετέπειτα Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Κωνσταντῖνος Βαλιάδης, ὁ ὁποῖος τὸν γνώρισε σὲ μία ἐπίσκεψή του στὴ Σχολὴ καὶ ἐξετίμησε τὶς ἐπιδόσεις του. Ὁ Χρυσόστομος ἀποφοίτησε ἀπὸ τὴ Σχολὴ μὲ «ἄριστα».

Ὁ Μητροπολίτης Κωνσταντῖνος τὸν χειροτόνησε διάκονο καὶ τὸν προσέλαβε ὡς ἀρχιδιάκονο στὴ Μητρόπολη Μυτιλήνης καὶ κατόπιν στὴ Μητρόπολη Ἐφέσου, ὅπου μετατέθηκε. Τὸ 1896 ὁ Χρυσόστομος ἀσχολήθηκε μὲ τὸ θέμα ποὺ δημιούργησαν καθολικοὶ καλόγεροι τῆς Μονῆς τῶν Λαζαριστῶν τῆς Σμύρνης, οἱ ὁποῖοι, θέλοντας νὰ προσηλυτίσουν Ὀρθοδόξους τῆς Ἰωνίας, ἀγόρασαν κοντὰ στὴν Ἔφεσο μία τοποθεσία ποὺ λεγόταν Καπουλὴ-Παναγιὰ καὶ διέδωσαν ὅτι βρῆκαν ἐκεῖ τὸν τάφο τῆς Παναγίας. Ὁ Χρυσόστομος προέβη σὲ πλῆθος δημοσιευμάτων, τεκμηριωμένων ἐπιστημονικά, τὰ ὁποῖα ἐξέδωσε καὶ σὲ βιβλίο. Κατόπιν αὐτοῦ, οἱ Λαζαριστὲς ὑποστήριξαν ὅτι ἐπρόκειτο γιὰ σπίτι τῆς Θεοτόκου.

Στὶς 2 Ἀπριλίου 1897 ὁ Μητροπολίτης Ἐφέσου Κωνσταντῖνος ἐκλέχθηκε Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης (Πατριάρχης Κωνσταντῖνος Ε΄). Στὶς 18 Μαΐου τοῦ ἴδιου ἔτους χειροτόνησε πρεσβύτερο τὸν Χρυσόστομο καὶ τὸν χειροθέτησε Μέγα Πρωτοσύγκελο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Ἀπὸ τὴ θέση αὐτὴ προήδρευσε μικτῆς ἐπιτροπῆς Ὀρθοδόξων καὶ Ἀγγλικανῶν μὲ θέμα τὴν ἕνωση τῶν δύο Ἐκκλησιῶν. Ἀπὸ τὴ θέση αὐτὴ ἐπίσης καλλιεργεῖ τὴν εὐγλωττία του στὸ κήρυγμα. Μνημειώδης θεωρεῖται ὁ ἐπικήδειός του πρὸς τὸν Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας καὶ πρώην Κωνσταντινουπόλεως Σωφρόνιο, πνευματικὸ πατέρα τοῦ Κωνσταντίνου Ἐ΄, καθὼς ἐπίσης καὶ ὁ λόγος πρὸς τὸν Ἐσταυρωμένο, τὴ Μεγάλη Παρασκευὴ τοῦ 1901. Ἰδιαίτερα ὅμως διακρίθηκε γιὰ τὴ συμβολή του στὴ ματαίωση τῶν σχεδίων τοῦ ἀρχηγοῦ τῆς Πανσλαβιστικῆς Παλαιστίνιας Ἐταιρίας τοῦ Παπαδονότσεφ ποὺ ἐπεδίωκε νὰ ἀλλοιώσει τὸν ἑλληνικὸ χαρακτῆρα τοῦ Ἁγίου Ὅρους καὶ νὰ ἐκσλαβίσει τὰ Πατριαρχεῖα Ἀντιοχείας καὶ Ἱεροσολύμων.

Τὴν ἴδια ἡμέρα, Μεγάλη Παρασκευὴ τοῦ 1901, ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὸ Θρόνο ὁ Κωνσταντῖνος Ε΄ καὶ κατόπιν ἐπανεξελέγη ὁ δυναμικὸς Ἰωακεὶμ Γ΄ Μεγαλοπρεπής. Καὶ αὐτὸς ὅμως ἐκτίμησε τὰ προσόντα τοῦ Χρυσοστόμου, καὶ ἔτσι ἐκλέγεται παμψηφεί, στὶς 23 Μαΐου 1902 Μητροπολίτης Δράμας.

Τὴν ἡμέρα τῆς ἐκλογῆς του, ἀπευθυνόμενος στὸν Πατριάρχη, εἶπε τὰ ἑξῆς προφητικά: «Ἐν ὅλῃ τῇ καρδίᾳ καὶ ἐν ὅλῃ τῇ διανοίᾳ θὰ ὑπηρετήσω τὴν Ἐκκλησίαν καὶ τὸ Γένος, καὶ ἡ μίτρα, τὴν ὁποίαν αἳ ἅγιαι χεῖρες σου ἐναπέθεσαν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς μου, ἐὰν πέπρωται νὰ ἀπολέση ποτὲ τὴν λαμπηδόνα τῶν λίθων της, θὰ μεταβληθῆ εἰς ἀκάνθινον στέφανον μάρτυρος ἱεράρχου», πρᾶγμα ποὺ ἔγινε 20 χρόνια ἀργότερα.

Μητροπολίτης Δράμας

Διετέλεσε Μητροπολίτης Δράμας, Φιλίππων καὶ Ζιχνῶν μέχρι τὸ 1910. Κατὰ τὴν περίοδο αὐτὴ ἀντιμετώπισε τὴν τρομοκρατικὴ δράση τοῦ βουλγαρικοῦ κομιτάτου καθὼς καὶ τὴν τότε ρουμανικὴ προπαγάνδα καὶ ἀνέπτυξε ἔξοχη ἐθνικὴ δράση, συγκρατώντας τοὺς πεπλανημένους, ἐνθουσιάζοντας τοὺς λιγόψυχους καὶ ἀναλαμβάνοντας ὁ ἴδιος τὴν διεύθυνση τοῦ ἀγῶνα κατὰ τῶν Βουλγάρων συμμοριτῶν.

Παράλληλα ἔκτισε μεγαλοπρεπῆ ναὸ στὴ Δρᾶμα, μέγαρο Μητροπόλεως, σχολὲς ἀρρένων καὶ θηλέων, νοσοκομεῖο καὶ γυμναστήριο. Ἐπίσης φρόντισε τότε γιὰ τὴν ἀνέγερση οἰκιῶν γιὰ τοὺς καπνεργάτες, ἱδρύοντας καὶ πολλὰ φιλανθρωπικὰ καταστήματα, ὀρφανοτροφεῖα, γηροκομεῖα καὶ ἄλλα κοινωφελῆ καθιδρύματα.

Ἡ ἐθνικὴ αὐτὴ δράση τοῦ Χρυσοστόμου ἀνησύχησε τὴν τουρκικὴ διοίκηση, ἡ ὁποία καὶ ἀναφέρθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη, ἐπιτυγχάνοντας τὴν ἀνάκλησή του ἀπὸ Μητροπολίτη (1907).

Μετὰ ὅμως τὴν ἀνακήρυξη τοῦ Συντάγματος τῆς Ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας τὸ 1908 ὁ Μητροπολίτης Δράμας Χρυσόστομος ἐπανῆλθε στὴν ἕδρα του, ἀλλὰ καὶ πάλι μὲ τὴ δικαιολογία τῶν τουρκικῶν ἀρχῶν ὅτι ἡ παρουσία τοῦ Χρυσοστόμου προκαλεῖ τὴ διασάλευση τῆς τάξης, πέτυχαν τὴ δεύτερη ἀπομάκρυνσή του.

Μητροπολίτης Σμύρνης

Τὸ 1910 ὁ Χρυσόστομος μετετέθη στὴ Σμύρνη, ὡς Μητροπολίτης Σμύρνης. Στὴν Μητρόπολη Σμύρνης συνέχισε τοὺς ἐθνικούς του ἀγῶνες, ὀργάνωσε δὲ πάνδημο συλλαλητήριο γιὰ νὰ καταγγείλει τὶς βιαιότητες τῶν Βουλγάρων στὴν Μακεδονία ἐναντίον τῶν 'Ἑλλήνων, τὴν ὑποστήριξη τῶν τουρκικῶν ἀρχῶν πρὸς τὴν βουλγαρικὴ προπαγάνδα καὶ τὶς γενικότερες καταπιέσεις τῆς Ὑψηλῆς Πύλης ἐναντίον τοῦ 'Ἑλληνισμοῦ τοῦ 'Ὀθωμανικοῦ κράτους.

Οἱ τουρκικὲς ἀρχὲς τῆς περιοχῆς θορυβήθηκαν καὶ πέτυχαν τὴν ἀπομάκρυνσή του ἀπὸ τὴν μητρόπολη Σμύρνης (1914), στὴν ὁποία ἐπέστρεψε μετὰ τὴν ἀνακωχὴ τοῦ Μούνδρου (1918). Κατὰ τὴν περίοδο τῆς ἑλληνικῆς διοίκησης τῆς Σμύρνης (1919-1922), λειτουργοῦσε ὡς ἀναμφισβήτητος ἐθνάρχης τοῦ μικρασιάτικου Ἑλληνισμοῦ καὶ ὡς ὃ ἐμπνευσμένος ἡγέτης τῆς "Μικρασιατικῆς Ἄμυνας" γιὰ τὴν δημιουργία αὐτόνομου κράτους σὲ περίπτωση ἥττας τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ. Ἢ κατάρρευση ὅμως τοῦ μικρασιάτικου μετώπου (Αὔγουστος 1922) ἀπογοήτευσε τὸν μεγαλόπνοο μητροπολίτη, ὁ ὅποῖος ἀποδοκίμασε τὰ σχέδια τῶν Μεγάλων Δυνάμεων γιὰ τὴν ἀπομάκρυνση τοῦ ἑλληνικοῦ στοιχείου ἀπὸ τὴν Μικρὰ Ἀσία.

Ἢ εἰσβολὴ τῶν Τούρκων στὴν Σμύρνη ὑπῆρξε ἡ δοκιμασία τῶν ἐθνικῶν του ὁραμάτων. Ἀρνήθηκε νὰ ἐγκαταλείψει τὸν λαό του, παρὰ τὴν πίεση τῶν προξένων τῆς Ἀγγλίας καὶ τῆς Γαλλίας. Στὶς 27 Αὐγούστου 1922 συνελήφθη ἀπὸ τὸν Τοῦρκο φρούραρχο τῆς πόλης Νουρεντὶν πασά, μετὰ τὸ τέλος τῆς θείας Λειτουργίας στὸ ναὸ τῆς 'Ἁγίας Φωτεινῆς, καὶ παραδόθηκε στὸν ἐξαγριωμένο τουρκικὸ ὄχλο.

Ἔπειτα ἀπὸ φρικτὰ βασανιστήρια βρῆκε μαρτυρικὸ θάνατο.

Ὃ ἐκφραστὴς τῶν ἐθνικῶν πόθων κατέστη πλέον τὸ σύμβολο τῶν τραγικῶν πεπραγμένων τοῦ Γένους.

Τὸ δίτομο ἔργο τοῦ Περὶ Ἐκκλησίας, τὰ ἄρθρα του στὰ περιοδικὰ Ἐκκλησιαστικὴ 'Ἀλήθεια καὶ Ἱερὸς Πολύκαρπος καὶ ἡ ὅλη κηρυκτικὴ του δράση ἀναδεικνύουν τὴν ὑπέροχη πνευματικὴ μορφὴ τοῦ ἐθνομάρτυρα Ἱεράρχη.

Ἀνακήρυξη Ἁγίου

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τὸν ἀνακήρυξε ἅγιο καὶ ἐθνομάρτυρα. H μνήμη τοῦ «Ἁγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης καὶ τῶν σὺν αὐτῷ ἁγίων ἀρχιερέων Γρηγορίου Κυδωνιῶν, Ἀμβροσίου Μοσχονησίων, Προκοπίου Ἰκονίου, Εὐθυμίου Ζήλων καθὼς καὶ τῶν κληρικῶν καὶ λαϊκῶν ποὺ σφαγιάσθηκαν κατὰ τὴ Μικρασιατικὴ Καταστροφὴ» ἑορτάζεται τὴν Κυριακὴ πρὸ τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.

Ἀπολυτίκιον

Μέγαν μάρτυρα ἡ Ἑκκλησία, μέγαν ἥρωα τό ἔθνος σύμπαν,
τόν τῆς Σμύρνης ὑμνοῦμεν Χρυσόστομον.
Kαί γάρ γενναίως ἀθλήσας ὑπέμεινεν ὑπέρ πατρίδος καί πίστεως θάνατον.
Ἱεράρχου τέ ὑπόδειγμα ἑαυτόν ἀνέδειξε, τόν στέφανον λαβών τόν ἀμαράντινον.

Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς

Του Λάμπρου Κ. Σκόντζου Θεολόγου – Καθηγητού

---

Η ρωσική Ορθοδοξία έχει να παρουσιάσει ένα μεγάλο νέφος αγίων, το οποίο κοσμεί το αγιολογικό στερέωμα της Εκκλησίας μας. Ιδιαίτερα ανάδειξη αγίων έχουμε στα νεώτερα χρόνια, όταν η Ρωσική Εκκλησία είχε εισέλθει στις γνωστές ιστορικές της περιπέτειες.

Ένα από τους σύγχρονους επιφανείς Ρώσους αγίους είναι και ο άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς, Επίσκοπος Σαγκάης και Σαν Φρανσίσκο, της ορθοδόξου ρωσικής διασποράς. 

Γεννήθηκε στις 4 Ιουνίου του 1896 στο χωριό Αντάμοβκα της επαρχίας Χαρκώβ στη Νότια Ρωσία. Το βαπτιστικό του όνομα ήταν Μιχαήλ. Οι γονείς του ονομάζονταν Μπόρις και Γλαφύρα και ήταν απόγονοι της ονομαστής αριστοκρατικής και ευσεβούς οικογένειας Μαξίμοβιτς.

Μάλιστα ένα μέλος της οικογένειας, ο Ιωάννης Μαξίμοβιτς, υπήρξε ονομαστός Ιεράρχης, Επίσκοπος Τομπόλσκ, ο οποίος έγινε άγιος (εορτάζει στις 10 Ιουνίου) και το τίμιο λείψανό του, παραμένει άφθορο στην πόλη Τομπόλσκ.

Οι ευσεβείς γονείς του τον μεγάλωσαν με την πίστη στο Θεό και την ευλάβεια στην Ορθοδοξία. Αλλά και ο ίδιος έδειχνε από μικρός μια ασυνήθιστη αγάπη για το Θεό και ισχυρή ροπή να ζει την εκκλησιαστική ζωή. Αν και φιλάσθενος, έτρωγε λίγο και τηρούσε όλες τις νηστείες της Εκκλησίας. Του άρεσε να συχνάζει στην Εκκλησία και όταν έπαιζε με τα στρατιωτάκια του τα έντυνε μοναχούς.

Προσευχόταν με κατάνυξη πολλές ώρες, στεκούμενος όρθιος. Του άρεσε να συλλέγει εικόνες, θρησκευτικά βιβλία και να διαβάζει βίους αγίων. Φρόντιζε δε να τους διηγείται στα τέσσερα μικρότερα αδέλφια του.

Με τον εαυτό του ήταν πολύ αυστηρός και εφάρμοζε με ακρίβεια τις εκκλησιαστικές και εθνικές παραδόσεις. Η παιδαγωγός του Γαλλίδα, εντυπωσιάστηκε τόσο από τη βίωση της Ορθοδοξίας του μαθητή της, του Μιχαήλ, με αποτέλεσμα να μεταστραφεί και να βαπτιστεί ορθόδοξη!

Στα 1907, σε ηλικία έντεκα ετών, οι γονείς του έστειλαν τον Μιχαήλ να σπουδάσει στην Στρατιωτική Σχολή της πόλης Πολτάβα. Εκεί γνώρισε και συνδέθηκε μαζί του τον σεβάσμιο Επίσκοπο Πολτάβας Θεοφάνη, ο οποίος ενθουσίασε τον Μιχαήλ και άσκησε μεγάλη επιρροή στην ψυχή του.

Του ενέπνευσε ισχυρή πίστη στο Θεό. Σε κάποια στρατιωτική παρέλαση, ενώ περνούσε μπροστά από τον Καθεδρικό ναό της πόλεως, ο νεαρός Μιχαήλ έκαμε το σταυρό του, κάτι που απαγόρευε το στρατιωτικό πρωτόκολλο την ώρα της παρέλασης.

Οι συμμαθητές του τον περιγέλασαν και οι καθηγητές αποφάσισαν να τον τιμωρήσουν. Όμως ο πρίγκιπας Κωνσταντίνος, που ήταν έφορος της σχολής πρότεινε να μην τιμωρηθεί, διότι διέγνωσε σ’ αυτόν βαθειά θρησκευτική πίστη.

Στα 1914 αποφοίτησε από την στρατιωτική ακαδημία, αλλά επειδή δεν ήθελε να ακολουθήσει στρατιωτική καριέρα, εξεδήλωσε την επιθυμία να σπουδάσει Θεολογία, στη Θεολογική Σχολή του Κιέβου. Οι γονείς του αντέδρασαν και έτσι αναγκάστηκε να σπουδάσει νομικά και έτσι γράφηκε στη Νομική Σχολή. 

Το 1917 ξέσπασε η οκτωβριανή επανάσταση στη Ρωσία και η χώρα κατελήφθη από τους αθέους μαρξιστές. Στα 1921 ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος, ο οποίος ανάγκασε πολλούς Ρώσους να καταφύγουν στο εξωτερικό.

Μαζί με αυτούς, έφυγε και η οικογένεια του Μιχαήλ και εγκαταστάθηκε στη Γιουγκοσλαβία. Ο Μιχαήλ γράφηκε στη Θεολογική Σχολή του Βελιγραδίου, ενώ παράλληλα πωλούσε εφημερίδες για να ζήσει.

Μέσα του γεννήθηκε η επιθυμία να γίνει κληρικός και να υπηρετήσει την Εκκλησία του Χριστού. Έτσι το 1924 χειροθετήθηκε αναγνώστης από τον Επίσκοπο Αντώνιο της Ρωσικής Εκκλησίας στο Βελιγράδι. Δύο χρόνια μετά, το 1926, χειροτονήθηκε διάκονος και εκάρη μοναχός, με το όνομα Ιωάννης, στην Ιερά Μονή Μίλκοβ και εν συνεχεία χειροτονήθηκε πρεσβύτερος.

Το 1934 διορίστηκε καθηγητής στην Ιερατική Σχολή στην πόλη Βιτόλ της Σερβίας και στη συνέχεια εκλέχτηκε Επίσκοπος Σαγκάης. Στην αρχή αρνήθηκε, λόγω κάποιου προβλήματος στην ομιλία του. Όμως τελικά πείστηκε, διότι αυτό το θεώρησε κλήση από το Θεό, να εργαστεί για τον ευαγγελισμό της αχανούς ειδωλολατρικής χώρας της Κίνας.

Στις 21 Νοεμβρίου του 1934 έφτασε στην Σαγκάη, βρίσκοντας έναν ημιτελή ναό και ένα μικρό ποίμνιο διχασμένο από εθνικές έριδες. Ρίχτηκε με πάθος στον αγώνα να οργανώσει την Ορθόδοξη Εκκλησία. Κατόρθωσε να μονιάσει τους πιστούς, αποτέλειωσε το ναό και ίδρυσε ορφανοτροφείο, στο όνομα του Αγίου Τύχωνα του Ζαντίσκο, για τα ορφανά της περιοχής τα οποία δυστυχούσαν και πέθαιναν από εγκατάλειψη. Περιμάζεψε περισσότερα από 3.500! Λειτουργούσε, κήρυττε και μετέστρεφε στην Ορθοδοξία πλήθος ανθρώπων.

Όμως ξέσπασε η κομμουνιστική επανάσταση και άρχισε ένας απηνής διωγμός κατά της θρησκείας. Ο άγιος Ιωάννης αναγκάστηκε να φύγει, παίρνοντας μαζί του και τα ορφανά στις Φιλιππίνες και αργότερα στην Αμερική και στην Αυστραλία.

Το 1951 βρίσκεται εγκατεστημένος στις Η.Π.Α. Οι εκεί Ρώσοι Επίσκοποι τον έστειλαν στην Επισκοπή του Παρισιού και των Βρυξελλών. Ο Ιωάννης δέχτηκε. Εκεί σημείωσε ένα αξιόλογο ποιμαντικό έργο, κάνοντας γνωστή την Ορθοδοξία στην Ευρώπη.

Εκεί του δόθηκε η ευκαιρία να μελετήσει τους Πατέρες και να συγγράψει τους βίους των Αγίων, πριν την απόσχιση του παπισμού από την Εκκλησία. Για πρώτη φορά γνώρισαν οι ευρωπαίοι τους αγίους της Ορθόδοξης Ανατολής και την ορθόδοξη πνευματικότητα.

Το 1962 επέστρεψε στις Η.Π.Α. και εξελέγη Επίσκοπος του Σαν Φρανσίσκο, της Ρωσικής Εκκλησίας της Διασποράς. Εκεί επιτέλεσε ένα αξιοθαύμαστο ποιμαντικό έργο και έγιναν γνωστές οι αρετές του και η αγιότητά του.

Στις 2 Ιουλίου 1966, συνόδευσε στο Σιάτλ των Η.Π.Α. τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας του Κούρση. Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, έμεινε στο Ιερό Βήμα προσευχόμενος για τρεις ώρες. Κατόπιν αποσύρθηκε στο δωμάτιό του να αναπαυθεί. Κάθισε σε μια πολυθρόνα.

Εκεί τον άφησε ήρεμα την τελευταία του πνοή. Η αγιασμένη ψυχή του πέταξε στον ουρανό να συναντήσει το Χριστό, που τόσο αγάπησε και πόθησε στην επίγεια ζωή του. Αργότερα έγινε γνωστό πως ο άγιος είχε προγνώσει το θάνατό του.

Λίγες μέρες πριν είχε στείλει επιστολή στις μοναχές της Λέσνα στη Γαλλία, στέλνοντας τις στερνές ευλογίες του. Το ιερό του σκήνωμα μεταφέρθηκε στον Καθεδρικό Ναό του Σαν Φρανσίσκο, που ο ίδιος είχε ολοκληρώσει.

Έγινε ολονυκτία, με τη συμμετοχή χιλιάδων πιστών. Κατόπιν έγινε λιτανεία του Λειψάνου, το οποίο το σήκωσαν τα ορφανά που είχε φέρει από τη Σαγκάη. Ετάφη στο παρεκκλήσιο του υπογείου του Ναού, κάτω από το Ιερό Βήμα, στις 7 Ιουλίου το απόγευμα.

Το φθινόπωρο του 1993 η Σύνοδος των Επισκόπων της Αμερικής, υπό τον Αρχιεπίσκοπο του Σαν Φρανσίσκο Αντώνιο, έκαμαν την εκταφή και βρήκαν το ιερό λείψανό του σε θαυμαστή αφθαρσία! Στις 2 Ιουλίου του 1994 έγινε η αγιοκατάταξή του και ορίστηκε να τιμάται η μνήμη του στης 2 Ιουλίου. 

Ο άγιος Ιωάννης, επειδή ταξίδευε συχνά με αεροπλάνα, ανακηρύχτηκε προστάτης όσων ταξιδεύουν αεροπορικώς.

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ ΒΑΤΟΠΕΔΙΝΟΣ

Ορθοδοξία, εφαρμοσμένη Ορθοδοξία και εθνικισμός

Μεταξύ θεωρίας και πράξεως, πολλές φορές απλώνεται χάσμα. Άλλοτε αγεφύρωτο και άλλοτε δι ενεργείας Της τα εναντία εις ταυτό αγαγούσα, Της επουράνιας κλίμακος δι ης κατέβη Ο Θεός, Της γέφυρας της μετάγουσας τους εκ γης προς ουρανόν, βατής.

Ή λοιπόν θα βατολογούμε, εντοπίζοντας ότι η πράξη μας απέχει από την θεωρία ‘’μας’’ (εννοώ για μας τους ορθοδόξους) ή δι εφαρμοσμένης και ενσαρκούμενης χάριτος θεωρία και πράξη θα υπηρετούν τον ίδιο σκοπό.

Στην αρχή η πράξη ‘’πουλάει’’ από φθόνο την μεγαλομανή θεωρία. Κι αυτή ως σκλάβα, στεναχωρούμενη ωριμάζει ώστε με θεία χάρι, να μεγαλουργήσει και ‘’υποτάξει’’ καλύτερα εντάξει (και συγ-χωρήσει) και θρέψει τελικώς την πράξη. Ο νους ελκύοντας την διάνοια, συνελκύει και την όλη πράξη.

Πάνω σε αυτόν τον δρόμο ‘’δουλεύουμε’’ με τον καθένα, κατά ιδιαιτερότητα, κατά τάξη και ετοιμότητα, από κάποιο (ρευστό όσο ζούμε) μεταίχμιο προς ισορροπία και πρόοδο.  

Στην ΠΔ ο Ιακώβ, στον τύπο και σκιά του Αγίου Πνεύματος, μετά τον τύπο και σκιά του Πατρός (Αβραάμ πατέρα δύο διαθηκών) και Ισαάκ (στον τύπο του υπάκουου προς θυσίαν υιού), γεννά εκ της πράξεως (Λείας) και Ραχήλ (θεωρίας) τεκνία. Τα πρακτικά και θεωρητικά χαρίσματα.

Ο Ιωσήφ παιδί της Ραχήλ (και θεωρίας) πουλιέται λόγω φθόνου των υπολοίπων υιών ‘’αδελφών’’, ως σκλάβος στην αίγυπτο. Κι η αίγυπτος είναι ο κόσμος μας. Εκεί στεναχωρούμενος (εν φυλακή) χαριτώνεται, αφού προτιμά τον νόμο του Θεού από τις ψυχοφθόρες διαταγές των αρχόντων – συζύγου του Πετεφρή που ήθελε να τον κάνει διάκονο της φιληδονίας της. Οι ίδιες προϋποθέσεις ισχύουν για τον καθένα μας και στο σύνολο της ανθρωπότητος, με κάποιους λίγους να προσπερνούν και τους υπόλοιπους να μένουμε μετεξεταστέοι για να αποδείξουμε και αντλήσουμε τον θησαυρό που είναι βαθειά τυπωμένος μέσα μας, σκεπασμένος με χώμα.

  

(κι οι φιλισταίοι, δεν είναι τυχαίο πως είναι κρητικό φύλο, όπου οι κρήτες συστοιχούνται με ''γαστέρες αργές'' προτείνοντάς μας πνεύμα και ''νυν'' παρά κοιλία και σάρκα και ''αεί'')   

Αυτός ο θησαυρός, προσβάσιμος υπό προϋποθέσεις, επειδή ομολογούμε εν βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών … καλούμαστε να πιάσουμε το φτυάρι και να σκάψουμε…

Η επιστήμη θα μελετά και μετρά χου (και χώμα και γη και λάσπη) κι η επιστήμη των επιστημών νου και πνεύμα και Ζωή.

Μεταξύ χου και νου, παρεμβάλλεται ο χνους που (σαν χνώτα) θολώνει το όμμα το νοερό ακόμα και αυτό της διανοίας, ώστε να μην διακρίνονται ορθά/ορθόδοξα τα της αυτογνωσίας, οντογνωσίας, φυσιογνωσίας, πολύ δε περισσότερο της θεογνωσίας.

Ο Κύριος, που θέλει τους πάντας σωθήναι και εις επίγνωσιν Αληθείας ελθείν, δόμησε το Σώμα Του ως μήτρα και μητέρα, μέσα στην οποία θεραπευόμαστε, κυοφορούμαστε για να αναγεννηθούμε και περάσουμε από την σκοτεινή μήτρα (κόσμο) στον υπέρλαμπρον υπέρκοσμον και Βασιλεία του Θεού (που εντός ημών εστίν). Μια διαίσθηση/συναίσθηση στην αρχή έμμεση (για όσους καυχώνται ότι κατέχουν τα χαρίσματα του Ιωάννη – που εσκίρτησε εν αγαλλιάσει στο πλησίασμα Του Κυρίου, όντας εν μήτρα της μητέρας του Ελισάβετ, Ο οποίος εκυοφορείτο στην Παναγία) και αργότερα άμεσα, πρόσωπον προς πρόσωπον.

Αυτός ο χνους είναι υπεύθυνος για την διαστρέβλωση των εννοιών και μόνη η μετάννοια με την μυστική παρουσία της Θεοτόκου (ωσεί μήνας τρεις) θα μπορούσε να φέρει αντικειμενικά την εξορθολόγηση της όρασης από έμβρυο ανάποδο (6) σε όρθιο άνδρα (9) με την ανάλογη ‘’θεωρία’’ και ομόπνοη πράξη, πολλαπλασιάζοντας με την ένωση (θεωρίας και πράξεως) την ισχύ προς τα ποθούμενα αποτελέσματα. Σωτηρία και επίγνωση Αληθείας.

Η θεραπευτική και τελειωτική (σωτηριολογική, μετά από κάθαρση και φώτιση) αξία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, μέσα από την θολότητα του κοσμικού φρονήματος, διαστρεβλώθηκε, αλλοιώθηκε και υποτιμήθηκε. Ισοπεδώθηκε από την νοσηρά πολιτική τήρησης ίσων αποστάσεων με τις άλλες ‘’εκκλησίες’’ (που ΔΕΝ είναι Σώμα Χριστού* αλλά κάνουν έκκληση, όχι προς σωτηρίαν αλλά προς απώλεια και τροχοπέδη, ως σειρήνες).

Προ και εκτός Χριστού, τα διάφορα κοινωνικά σώματα** απαρτιζόμενα από μέλη, ενδεικνύουν από κακέκτυπα έως καθαρά το Σώμα Χριστού. Τα μεν όμως εμπνεόμενα από κοσμικό πνεύμα, το δε, από Πανάγιον για την διάκριση των οποίων δεν χρειάζεται να πούμε κάτι, ούτε σε αυτούς που αντιλαμβάνονται την διαφορά ούτε σε αυτούς που δεν την αντιλαμβάνονται (αμήν προς ώρας).

Όλες οι παραπάνω σκέψεις, κάπως σκιαγραφούν την διαφορά μεταξύ της Ορθοδοξίας και της εφαρμοσμένης, από ορθοδόξους – κατ’όνομα ή χάρι. Μας συμφέρει βέβαια η εφαρμογή από τους κατά χάριν και μάλιστα να μετέχουμε κι εμείς, αλλά κι η εφαρμογή ‘’πολιτικής’’ (που απέχει από το πολίτευμα του Σταυρού) από τους κατ’όνομα δεν μπορεί να παρανοηθεί, αφού ήδη ‘’ισχύει’’ και σα διάσταση ψηλαφείται και μελετάται επιστημονικώς.

Ευχόμενοι στην Κυριακή προσευχή, γενηθήτω το θέλημά Σου ως εν ουρανώ και επί της γης… η καλή μας Παναγία ως γέφυρα μπορεί (αν θέλουμε) να μας περάσει από τα χοϊκά στα ουράνια. Στην επιστήμη, τα έθνη είναι πολλά, διαχωρισθέντα, αντικρουόμενων συμφερόντων. Είναι αυτά, που τα μέλη τους δρουν με θεωρία και πράξη εθνικιστικά.

Επειδή όμως με και μετά την Πεντηκοστή, πάντα τα έθνη εις ενότητα εκάλεσε, η Εκκλησία εντάσσει χωρίς να τα διαλύσει όλα τα έθνη, εις ένα. Όσα μπόρεσαν και θέλησαν. Όλα τα άλλα, συμπράττουν ως το άλλο έθνος. Το εκτός. Τω ελλάσονι. Γιαυτό στην Ορθοδοξία είναι μόνο δύο.

[…και είπεν Κύριος αύτη δυο έθνη εν τη γαστρί σου εισίν και δυο λαοί εκ της κοιλίας σου διασταλήσονται και λαός λαού υπερέξει και ο μείζων δουλεύσει τω ελάσσονι και ανεπληρώθησαν αι ημέραι του τεκείν αυτήν και τήδε ην δίδυμα εν τη κοιλία αυτής εξήλθεν δε ο υιός ο πρωτότοκος πυρράκης όλος ωσεί δορά δασύς επωνόμασεν δε το όνομα αυτού Ησαύ και μετά τούτο εξήλθεν ο αδελφός αυτού και η χειρ αυτού επειλημμένη της πτέρνης Ησαύ και εκάλεσεν το όνομα αυτού Ιακώβ (Γεν. κε’ 23]) 

ΑΝ σκεφτόμασταν παλαιοδιαθηκικά, παρά το 2000 χρόνια μετά και με Χριστό, ίσως να δογματίζαμε ότι σε μια πόλη των πολλών εκατομμυρίων, με χιλιάδες ορθοδόξους διαφόρων εθνοτήτων να έπρεπε να είχαμε μια επισκοπή. Έμαθα πρόσφατα, πως στο Παρίσι έχει επτά επισκόπους όλους ορθοδόξους. Ρώσικη ‘’εκκλησία’’ , ρουμάνικη, ελληνική, γαλλική … Αν υπάρχει ΕΝΑΣ καθολικός επίσκοπος, σε ποια γλώσσα διαβάζεται / τελείται η ‘’θεία’’ (τους) λειτουργία και μυστήρια; ΑΝ θα έπρεπε να ήταν ένας επίσκοπος για όλο το Παρίσι (και ανάλογα σε άλλες χώρες και πόλεις) αμέσως δεν θα ‘’καπέλωνε’’ το ένα έθνος κάποιο άλλο;

Θα αναγκαζόντουσαν να συμμετέχουν οι ρουμάνοι και ρώσσοι στην ελληνική (πχ ή αντίθετα) Θεία Λειτουργία; Ή στην επικρατούσα του οικείου κράτους γλώσσα; ΑΝ γινόταν αυτό θα ‘’ανέβαινε’’ το ένα υπέρ του άλλου. Στην Ορθοδοξία είναι όλα τα έθνη ίσα, εντοπίζοντας το εθνικιστικό πνεύμα, ως ασθενές.

Αν ο καλός Θεός ήθελε τέτοιου είδους ενότητα και υποταγή εις ένα (κοσμικό) έθνος, δεν θα διέφερε από τα μουσουλμανικά που επιβάλλουν τη μη μετάφραση (λειτουργικά τουλάχιστον) του κορανίου πλην της αραβικής, των λατινικών των παπικών, των εβραϊκών σε ιουδαίους.

Κι όμως, στο πνεύμα της εφαρμοσμένης υγιούς Ορθοδοξίας, οι άγιοι  Κύριλλος και Μεθόδιος δεν επέβαλλαν την ελληνική στους σλάβους, (ενώ θα μπορούσαν) αλλά σεβόμενοι την ταυτότητά τους, τους άφησαν να πάρουν αέρα. Να αναπνεύσουν. Να αναπτυχθούν εν Πνεύματι Αγίω και με ελευθερία.     

Έχουμε να επιλέξουμε γη ή ουρανό. Λάσπη ή θησαυρό. Το φτυάρι και η αξίνη είναι δίπλα. Καλή δύναμη, καλή φώτιση καλή επιλογή.

Σήμερα, της αγίας Αγάθης 5/2. Αμήν δι ευχών, τον ψυχωφελή προσανατολισμό προσώπου… και κίνηση προς Αυτόν. Βιωματικά εν θεωρία και πράξη. Να διαλέξουμε έθνος υπεράνω εθνών που να υπηρετεί/διακονεί και να σταυρώνεται ως μόνη ελπίδα ανάστασης, παρά τα κάτω ως σταυρωτές των άλλων, που δεν έχουν σωτηρία.

  

…. Εν μέσω δύο ληστών, ζυγός δικαιοσύνης ευρέθη ο σταυρός σου· του μεν καταγομένου εις άδην τω βάρει της βλασφημίας, του δε κουφιζομένου πταισμάτων προς γνώσιν θεολογίας· Χριστέ ο Θεός, δόξα σοι. 

..με γνωστή την έκβαση (του μετά που, εκ του ποιού) των ληστών, που συμπυκνώθηκαν όλα τα πρόσωπά μας στους εκατέρωθεν δύο Του Εσταυρωμένου. Κύριε ελέησον, Κύριε μνήσθητι…  

----

* Η Εκκλησία είναι μία, οι αιρέσεις είναι πολλές! (Αγ. Ιουστίνος Πόποβιτς)

** Βιολογικό σώμα, κοινωνικά σώματα και Σώμα Χριστού = Ορθόδοξη Εκκλησία

---

*** Κυκλοφορά ένα αναλογικό ερέθισμα για την μετά του τάφου ζωή, (σε φωτογραφία) με δύο διδυμάκια στην μήτρα της μητέρας τους που ‘’φιλοσοφούν’’ , με το ένα να έγκειται θετικά και το άλλο αρνητικά, ως προς την συνέχεια. Το ερωτηματικό, θα έπρεπε να είχε τεθεί πολύ πιο μπροστά. Στον χρόνο πριν αυτά ευστοχήσουν στο ωάριο, το πώς θα χρησιμοποιήσουν το μαστίγιο (ως σπέρματα) για να κινηθούν, που; Και που να εισέλθουν και ποιες είναι οι προϋποθέσεις για να γεννηθούν κλπ…

Κάθε άνθρωπος που ‘’ανέβηκε’’ επίπεδο από τον χώρο του σπέρματος (μικρομικρόκοσμο) στον μακρόκοσμο, πέρασε από μια μήτρα. Ευστόχησε στο ωάριο, έγινε το πρώτο ζυγωτό, κυοφορήθηκε στην μήτρα και μετά γεννήθηκε. Ανάλογες είναι οι προϋποθέσεις μετάβασης από τον μικρόκοσμο μας (ανθρωπότητα) στον μακρόκοσμο, σωτηρία και αγιασμό. Μήτρα, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ούτε το σύμπαν, ούτε η mother earth ούτε η mother nature που σε φανταστικό επίπεδο ορίζουν την ζωή και συνέχεια, ‘’εκτός’’ σύμπαντος.

Με αυτό το λαθεμένο σκεπτικό, πλανάται ότι όπου και νάναι ο καθένας, θα αναγεννηθεί, αφού υποτιμά διαδικασίες και προϋποθέσεις που ήδη του έχουν γνωσθεί αναλογικά αλλά και υποτιμώντας (ή αδιαφορώντας ή ακόμη και πολεμώντας) την αναγκαιότητα της (μίας) Μήτρας – (και μίας) Μητέρας. Ενός σωτηρίου Σώματος (Αναστημένου) στο οποίο ενσωματούμαστε ως μέλη, δια των (ανάλογων) αγωγών ΜΕΤΟΧΗΣ. Φλέβα-αρτηρία-νεύρο. (Εξομολόγηση-Θεία Κοινωνία-προσευχή/επικοινωνία αμφίδρομη, μετάνοια). Μία Ναυς.  

Ο άγ.Μάξιμος ομολογητής, στα φιλοσοφικά και θεολογικά ερωτήματα αναφέρει, πως είναι ο λόγος σκληρός σαν ασυνήθιστος στους πολλούς, είναι όμως αληθινός. Σε μήτρα μέσα βρισκόμαστε κι εμείς κι ο Θεός Λόγος, ο Ποιητής του παντός και Κύριος στην κατάσταση της τωρινής ζωής. Εκείνος όπως μέσα σε μήτρα, αμυδρά και με δυσκολία διακρίνεται μέσα στον αισθητό κόσμο και μόνο από όσους έχουν το πνεύμα του Ιωάννη. Οι άνθρωποι πάλι σαν από μήτρα, μέσα από το υλικό περίβλημά τους, έστω κι ως ένα βαθμό, διακρίνουν ωστόσο το λόγο που κρύβεται μέσα στα όντα. Τούτο, αν καυχιούνται για χαρίσματα του Ιωάννη.

Συνεχίζοντας αναφέρει, πως αν συγκριθεί με την άφατη δόξα και λαμπρότητα του μελλοντικού αιώνα και τη ζωή που τον χαρακτηρίζει, σε τίποτα δε διαφέρει από μήτρα περιτριγυρισμένη από σκοτάδι η παρούσα ζωή, που σ' αυτήν μέσα, επειδή φανήκαμε νήπια του νου, γεννήθηκε νήπιο για μας από φιλανθρωπία ο Θεός Λόγος, ο τέλειος και υπερτέλειος.

---

…αναγωγικές κλείδες κατανόησης του μυστηρίου της Ζωής, υπό την οπτική του ελληνορθόδοξου πολιτισμού

[μία παρεμβατική τοποθέτηση για κάποιον που διακρίνει και μελετά και προβάλλει με άρθρα το ασθενές (και) της ορθοδοξίας, ως πολιτική και εθνικιστική δραστηριότητα ‘’ορθοδόξων’’]… 

Όλα όσα συμβαίνουν στην ζωή μας είναι μέρος της παντελώς άγνωστης Θείας Οικονομίας

Αγίου Λουκά του Ιατρού 

Θυμήσου, θυμήσου αγαπημένο μου παιδί όλα τα συμβάντα της ζωής μας είναι μέρος της παντελώς άγνωστης οικονομίας του Θεού.

Τώρα δεν καταλαβαίνουμε τη σημασία τους, αλλά πιο αργά θα τα καταλάβουμε.

Τώρα αισθανόμαστε ότι είμαστε αδικημένοι και λοιδορούμενοι.

Αργότερα θα καταλάβουμε ότι από τα πάντα θα μπορούσαμε να έχουμε ένα τεράστιο όφελος :

τον ταπεινό λογισμό.

Εσύ τώρα να προσπαθήσεις να πλησιάσεις το Θεό όσο πιο πολύ μπορείς με τη προσευχή και τη άσκηση.

Τήρησε το κανόνα που σου έχει δώσει ο πνευματικός σου και προσπάθησε να αισθανθείς το Θεό.

Κάνε οτιδήποτε για να Τον ζήσεις να Τον βάλεις στη καρδιά σου.

Να μαλακώσει η καρδούλα σου, παιδί μου, από το άγγιγμα της χάρης, κάθε στιγμή όταν σκέφτεσαι πόσο πολύ σε αγαπάει ο Θεός και πόσο σε προστάτεψε από το ψυχικό θάνατο, προστατεύοντας σε από τις βρωμιές που φέρνουν οι δαίμονες στο μυαλό των ανθρώπων…

Ο γλυκύτατος Ιησούς να είναι πάντα στις σκέψεις σου, να είναι ένα λιμάνι στο οποίο θα επανέρχεσαι ξανά και ξανά …

Επίσης μη διστάσεις να καλείς τη Παναγία σε βοήθεια όποτε έχεις ανάγκη και όχι μόνο.

Να συνεχίσεις το δρόμο σου με θάρρος με πολύ θάρρος.

Χάρισε τη καρδιά σου στο Κύριο και Εκείνος θα της δώσει όλες τις βιταμίνες και όλη τη ενέργεια που χρειάζεται για να μη καταρρεύσει.

Τίποτε να μη σου φαίνεται δύσκολο.

Κάποιος Άλλος αδερφέ κυβερνάει το σύμπαν και όχι οι μεγάλοι του κόσμου τούτου…

Θάρρος, θάρρος , το βλέμμα ψηλά και θα δεις τον Κύριο, όταν θα κλάψεις , όταν θα ψάξεις με λαχτάρα, όταν θα ματώσεις , ίσως θα Τον δεις πως σου απλώνει το στέφανο με το Αγαπητικό και Παρηγορητικό χέρι Του.

Μην θλίβεσαι , μη λυπάσαι πιο πολύ από όσο πρέπει, γιατί έτσι δίνεις δικαιώματα στο πονηρό να σε χτυπάει με δύναμη…

Κάνε τη καρδιά σου μοναστήρι. Χτύπα εκεί το σήμαντρο, κάλεσε εκεί για αγρυπνία, θυμίασε και ψιθύρισε ακατάπαυτα προσευχές. Ο Θεός είναι δίπλα σου 

πηγή

--- 

εκ των θαυμάτων του αγ.Λουκά του ιατρού!!

σχετικό: για τον άλυπο βίο και την πλάνη της εκζητήσεώς του

Συνομιλία ψυχής και νου Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ

Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ

Ψυχή: Θλίψη ανυπόφορη αισθάνομαι. Πουθενά δεν βρίσκω χαρά και παρηγοριά, ούτε μέσα μου ούτε γύρω μου. Δεν μπορώ να βλέπω συνέχεια στον κόσμο την πλάνη, την απάτη, την ψυχοκτονία. Το αφηρημένο κοίταγμα του κόσμου, οι λίγες απρόσεκτες ματιές στους πειρασμούς του και η παιδιάστικη, από έλλειψη πείρας, εμπιστοσύνη μου σ αὐτόν τράβηξαν επάνω μου τα φαρμακερά του βέλη, που με γέμισαν θανάσιμες πληγές.
Γιατί να κοιτάζω τον κόσμο; Γιατί να τον περιεργάζομαι, γιατί να μαθαίνω κάθε λεπτομέρειά του, γιατί να αφοσιώνομαι σ αὐτόν, αφού είμαι μια φευγαλέα σελίδα στο πελώριο βιβλίο του; Οπωσδήποτε θα τον αφήσω κάποτε, μόνο που δεν γνωρίζω το πότε. Κάθε μέρα και κάθε ώρα πρέπει να είμαι έτοιμη για τη μετάβασή μου στην αιωνιότητα. Όσο κι αν παραταθεί η περιπλάνησή μου στην έρημο του κόσμου τούτου, αυτή δεν είναι τίποτα μπροστά στην ατέλειωτη αιωνιότητα, όπου δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στις ώρες, τις μέρες, τα χρόνια και τις εκατονταετίες. Ο ίδιος ο κόσμος με όλα τα τεράστια κατασκευάσματά του θα πάψει να υπάρχει: « Η γη, όπως και όλα όσα θα έχουν γίνει πάνω σ αὐτήν, θα κατακαούν»1. Θα κατακαούν, γιατί είναι καρποί της πτώσεως και της αποδοκιμασίας των ανθρώπων.
Οι πληγές, που μου προξένησε ο κόσμος, μ ἔκαναν να τον αποστραφώ. Αυτή η αποστροφή, ωστόσο, δεν με φύλαξε από νέες πληγές.
Δεν θέλω να βρίσκομαι μέσα στον κόσμο!
Δεν θέλω να υποτάσσομαι στον κόσμο!
Δεν θέλω να τον υπηρετώ!
Δεν θέλω ούτε να τον βλέπω!
Αλλά αυτός από παντού με παρακολουθεί. Βίαια με κυριεύει. Παρουσιάζεται μπροστά μου με ομορφιά σαγηνευτική. Με παραλύει, με σημαδεύει, με χτυπά, με σκοτώνει. Κι εγώ, έχοντας πάντα μέσα μου την τάση προς την αυταπάτη, την πλάνη και την αμαρτία, συνεχίζω να εξαπατώμαι από τον κόσμο. Χωρίς να τον βλέπω, ελκύομαι αθέλητα απ αὐτόν. Με βουλιμία πίνω το φαρμάκι του. Βαθιά καρφώνονται μέσα μου τα βέλη που μου πετά.
Παίρνω το βλέμμα μου από τον κόσμο και το στρέφω βαρύθυμο και ερευνητικό στον ίδιο μου τον εαυτό. Δεν βρίσκω τίποτα το παρήγορο μέσα μου, όπου κοχλάζουν αναρίθμητα αμαρτωλά πάθη! Συνέχεια μολύνομαι με διάφορα αμαρτήματα. Άλλοτε βασανίζομαι από τη μνησικακία και την οργή, άλλοτε καίγομαι από τη σαρκική επιθυμία και τη σαρκική πύρωση. Η φαντασία μου κινητοποιείται από κάποιαν ενέργεια ξένη, εχθρική. Σκανδαλιστικές μορφές παρουσιάζονται μπροστά μου και με παρακινούν νοερά να αμαρτήσω, να γευθώ την ολέθρια ηδονή. Δεν έχω τη δύναμη να τρέξω μακριά από τις προκλητικές εικόνες. Αυθόρμητα και αναπότρεπτα κολλάνε πάνω τους τα αρρωστημένα μου μάτια. Και να τρέξω που;! Έτρεξα κάποτε στην έρημο. Με ακολούθησαν κι εκεί οι παραστάσεις της αμαρτίας. Κι έπεσαν πάνω μου με ζωντάνια μεγαλύτερη, με διάθεση φονική.
Ανύπαρκτες είναι όλες αυτές οι εικόνες. Απάτη και πλάνη είναι και οι ίδιες και η αίσθησή τους και η ομορφιά τους. Είναι, ωστόσο, τόσο ζωντανές, που τίποτα, μήτε ο χρόνος μήτε τα γεράματα, δεν μπορεί να τις νεκρώσει. Βέβαια, τα δάκρυα της μετάνοιας τις σβήνουν από τη φαντασία, μα τέτοια δάκρυα δεν έχω. Η καρδιά μου στερείται την κατάνυξη, στερείται το σωτήριο κλάμα, είναι σαν μια αναίσθητη πέτρα.