ΕΝ ΤΩ ΜΕΤΑΞΥ ΣΤΙΣ "ΑΚΡΕΣ"…ΑΠΟ ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΙΕΡΕΑ

ΕΝ ΤΩ ΜΕΤΑΞΥ ΣΤΙΣ "ΑΚΡΕΣ"…

ΑΠΟ ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΙΕΡΕΑ

Πρεσβ. Διονυσίου Τάτση

 

Τα κείμενα που ακολουθούν αξίζουν την ιδιαίτερη προσοχή μας. Είναι επιλογή από ημερολογιακές σελί­δες, που ο συγγραφέας τους, εφημέριος σε ακριτική πε­ριοχή της πατρίδας μας. Έχουν ένα προσωπικό χαρακτήρα και δίνουν την πνευματική εικόνα των ακριτικών ενοριών, παρουσιάζοντας και το αναίμακτο μαρτύριο των λιγοστών ιερέων που δια­κονούν σ' αυτές. Η εικόνα που αναδύεται άπ' τις σε­λίδες αυτές ίσως δεν ξενίζει τους αναγνώστες, πάντως είναι αφορμή προβληματισμού, προσευχής και πράξης. Περισσότερα έργα του π.Διονυσίου Τάτση θα βρείτε εδώ.

 

Έκφραση αγωνίας

Κύριε, στην εποχή μας

τα απολωλότα γίναμε ενενήντα εννιά!

Το ένα είναι κοντά σου.

Ανησυχώ για τον ποιμένα και το ποίμνιο, για τον εαυτό μου και τις ψυχές των αδελφών μου. Λυπάμαι που σε μας τους κληρικούς περισσεύει το όπλο της αερομαχίας και λείπει η ρά­βδος της αγάπης, η ποιμενική.

Βιάζω τον εαυτό μου να μένω απαθής στα καμώματα του εκάστοτε καίσαρα. Δεν το πετυχαίνω πάντα. Σχημάτισα την πε­ποίθηση ότι σχεδόν όλοι που κυβέρνησαν το νεοελληνικό κρά­τος, ήταν άνθρωποι χωρίς φόβο Θεού. Δεν ελπίζω ότι αύριο θα είναι καλύτεροι. Η Ιστορία επαναλαμβάνεται.

Συγκινούμαι από τους μοναχούς, από το λυπημένο πρό­σωπό τους, από το τριμμένο κομποσχοίνι τους, από το λυωμένο ράσο τους, από το κομμένο τους θέλημα, από τη γενική αγάπη τους. Με τα ίδια χαρακτηριστικά θέλω και τους επισκόπους, δίχως το εγκόσμιο κύρος, με την επιβολή της απλής τους συμπεριφοράς και της απέραντης φιλανθρωπίας, με το λόγο της παρηγοριάς και της μετριοπάθειας.

Ο λόγος ενός ερημίτη του Άθω ξαναγεμίζει τις "πεσμένες μπαταρίες μου". Εκεί καταφεύγω σε καιρό καταιγίδων. Βαρυαλγώ όταν βλέπω να ερειπώνονται τα παλιά μοναστήρια και να χάνονται τα αγιασμένα εικονίσματα.

Σε τούτο το σημειωματάριο δεν διατυπώνω θεωρίες. Προτιμώ την πρακτική οδό που είναι επί της γης, γιατί με τις θεωρίες δεν συνεννοούμαστε και όλοι γινόμαστε δάσκαλοι. Γράφω εκείνα που με κάνουν ν' αγωνιώ. Τα σημειώνω γυμνά, χωρίς να τα ντύνω με ρούχα που δε μου ταιριάζουν. Μισώ τα υποκριτικά και συμβατικά γραπτά, αυτά που έχουν καθιερωθεί σε Ιερούς αλλά και σε ανίερους χώρους και καλλιεργούν την ψευδαίσθηση ότι βασιλεύει στους ανθρώπους η αγάπη, ενώ το πολικό ψύχος της καρδιάς δε μας επιτρέπει να βλέπουμε τον όποιο άνθρωπο σαν εικόνα τού Θεού.

Αναφέρομαι σε υπαρκτά πρόσωπα και σε πραγματικά γε­γονότα, χωρίς να δίνω επαρκή στοιχεία που θα γίνονται αφορμή να κατακριθώ ότι ελέγχω και μειώνω πνευματικά τους ενορίτες μου. Προκαταβολικά χρειάζεται να κάνω μια δήλωση: καταγράφοντας την ολιγόχρονη ποιμαντική μου πείρα δεν πε­ριορίζομαι σε μια ενορία, αλλά σε περισσότερες όσες εξυπηρέτησα κατά την δεκαετία 1974-84. Σκοπός μου είναι να γίνουν και άλλοι κοινωνοί της δικής μου αγωνίας, να πονέσουν μαζί μου, χωρίς φυσικά ν' απελπιστούν. Γιατί αν απελπιστούν οι ποιμένες, τότε τι θα γίνει; Το ποίμνιο θ' απολεσθεί.

 

Μαρτύριο

Καθημερινά διαπιστώνω ότι χάνονται ψυχές. Μια απλοϊκή και πάσχουσα από αμνησία γερόντισσα μου είπε την ώρα που χτυπούσα την καμπάνα για εσπερινό:

-Βαρέσεις δε βαρέσεις, δε σου’ ρχεται κανένας στην εκκλησιά.

-Δεν πειράζει, ψιθύρισα.

Όλο το βράδυ στριφογύριζε στο μυαλό μου η κουβέντα της γριάς. Μου είπε μια πικρή αλήθεια. Αγωνίζομαι ν’ αντιμετωπίζω την αδιαφορία τού ποιμνίου μου σε αισιόδοξη υπομονή. Απορρίπτω τα λογικά επιχειρήματά μου, τις εύκο­λες κρίσεις, τις καταδικαστικές αποφάσεις. Δεν εκδηλώνομαι. Το μαρτύριό μου τους είναι άγνωστο.

Περιττά και επικίνδυνα

...Η τάση των ενοριτών μου να με επαινούν, ποτέ δε με χαροποίησε. Τους κόβω τη φόρα με διάφορα αστεία. Φυσικά θα σταματούσαν τα εγκώμια αν γνώριζαν τα "άδηλα και τα κρύφια" της ψυχής μου.

 

Στην καμπή της ζωής

Ο χειμώνας είναι φοβερός στη μικρή μου ενορία. Όχι τό­σο από τις καιρικές συνθήκες, όσο από την έλλειψη ανθρώπων.

Το απόγευμα σημαίνω για εσπερινό. Με συνοδεύει παντού η ερημιά. Μόνο μέσα στο ναό κουβεντιάζω με τους Αγίους. Έξω βουβαμάρα. Οι λίγοι γέροντες του χωριού είναι τρυπω­μένοι στα σπιτάκια τους. Κάπου κάπου ξεμυτάει καμιά αλαφιασμένη γυναικούλα που τρέχει στο τηλεφωνείο, γιατί έχασε την ηρεμία της από κάποιο άσχημο όνειρο, θέλει να ησυχάσει μέσω τού τηλεφώνου. Τις περισσότερες όμως φορές είναι χαλασμένο και δε φέρνει μηνύματα. Υπάρχουν τρεις τέσ­σερις που κρέμονται από το σύρμα. Τους λυπάμαι.

Οι κάπως νεότεροι γέροντες βγαίνουν στο καφενείο, πο­λιτικολογούν και επαναλαμβάνουν για μυριοστή φορά τις ισχνές ιδέες τους και γύρω στις οχτώ κρύβονται και αυτοί στα σπίτια τους.

Κάποια ψυχούλα μου είπε πολλές φορές, ότι προτού να κοιμηθεί σταυροκοπιέται προς τα τέσσερα σημεία τού ορίζοντα. Κι άλλες θα κάνουν το ίδιο. Αλλά η νύχτα είναι θά­λασσα και η τηλεόραση σηκώνει κύματα. Χάνουν την ησυχία τους. Η ευαισθησία της ψυχής εξανεμίζεται από τις εικόνες και τους ήχους. Κι όμως την τηλεόραση τη θέλουν.

 

Ζυμωμένος με το θάνατο

Οι ταξιδεμένοι είναι πολύ δεμένοι με το χωριό τους. Κοινό γνώρισμα των Ηπειρωτών. Αγαπάμε τα βράχια μας κι ας είναι αφιλόξενα, θέλουμε εκεί να τελειώσει ο δρόμος της επίγειας ζωής. Αφήνουν λοιπόν οι απόδημοι τελευταία επιθυμία να τους "χωματώσουν" στη γενέτειρα. Έτσι επιστρέφουν για μό­νιμη κατοίκηση...

Στις πόλεις όπου ζούσαν δεν είχαν καμιά σύνδεση με την ενορία τους. Οι περισσότεροι μάλιστα δεν γνώριζαν καν σε ποια ενορία ανήκαν.

Κάθε φορά που γνωστοποιείται στο χωριό κάποιος θάνα­τος, σημαίνει η καμπάνα πένθιμα. Η λύπη γίνεται κοινή. Και πάντα επιστροφή στη γενέτειρα. Όταν πρωτοήρθα στην ενορία μου, μια νέα γυναίκα με ενημέρωσε: Εδώ. πάτερ, κάθε δεκα­πέντε μέρες θα χτυπάει η καμπάνα πένθιμα! Ο λόγος της επαληθεύτηκε.

Απόκτησα ειδίκευση στη ...νεκρώσιμη ποιμαντική. Οι πε­ρισσότεροι περιλειπόμενοι δεν προσδοκούν ανάστασιν νεκρών. Κατευοδώνουν τους συγγενείς τους και δεν προβλη­ματίζονται. Πενθώ περισσότερο τους ζωντανούς.

 

"...και άγρα ουδαμού"

Κάποτε μίλησα στους ενορίτες μου για το καθήκον τού εκκλησιασμού. Σχημάτισα τη γνώμη ότι τουλάχιστον οι καλο­προαίρετοι, δηλαδή οι περισσότεροι, έχουν πεισθεί. Απεκόμι­σα όμως και μιαν ακόμη θλίψη. Κανέναν δεν έπιασε το δίχτυ μου. Την επόμενη Κυριακή συναντηθήκαμε στην εκκλησία μόνο οι τακτικοί.

Μολοντούτο δεν θέλω να πιστέψω ότι οι προσπάθειές μου πηγαίνουν χαμένες. Ο σπόρος πέφτει και οι συνειδήσεις αργοξυπνούν. ‘Ο Χριστός δουλεύει μέσα στην ψυχή τους’, όπως λέει ένας αββάς τού Άθωνα.

Ανυπομονώ να δω την καρποφορία που θα τονώσει την αποσταμένη υπομονή μου.

 

Οι κρίκοι που χάθηκαν

Οι απασχολήσεις των ενοριτών μου εξαντλούνται σε με­ρικά κηπάρια γύρω από το χωριό και σε δυο τρεις κατσίκες το κάθε σπίτι. Δουλειές χωρίς απόδοση. Ωστόσο αυτές οι μικροεργασίες δεν τους αφήνουν να εκκλησιάζονται τακτικά. Μερι­κοί έχουν χάσει τις μέρες. Γιορτή-καθημερινή τα ίδια. Οι κωδωνοκρουσίες δεν αλλάζουν το πρόγραμμα. Όχι πως όλοι οι ενορίτες μου είναι αδιάφοροι θρησκευτικώς. Συνήθισαν όμως άσχημα. Το φαινόμενο αυτό οφείλεται πρώτιστα στο γεγονός ότι στην ενορία μου από το 1940 μέχρι το 1974 δεν εγκαταστάθηκε μόνιμος ιερέας. Έτσι κόπηκε η αλυσίδα της θρησκευτικής παράδοσης. Σε ποιόν να επιρρίψω τις ευθύνες; Προτιμότερο νομίζω είναι να τις μοιραστούμε οι κληρικοί μαζί με τους λαϊκούς. Ίσως τότε πλησιάσουμε την αλήθεια.

Με βασανίζει το ερώτημα: ποιος θα αντικαταστήσει τους κρίκους; Τ' ομολογώ ότι πολλές φορές προσπάθησα. Δοκίμασα πίκρα, έχυσα δάκρυ. Δεν κατάφερα π.χ. τις γυναίκες να φέρ­νουν στην εκκλησία πρόσφορα. Να συνεχίσουν γενικότερα τη θρησκευτική παράδοση.

Οι εργασίες των ενοριτών μου αναστέλλονται όταν έχουμε μνημόσυνα. Τότε όλοι γενικά, συγγενείς και μη, έρχονται στην εκκλησία. Κάτι τέτοιες ευκαιρίες περιμένω για να τους πω δυο λόγια. Όποια άλλη φορά θέλησα να μιλήσω απέτυχα, γιατί τα στασίδια ήταν άδεια.

Περιμένω με ...χαρά τα μνημόσυνα.

 

Διασκέδαση με τα πολιτικά

Όσες φορές κάθομαι στο καφενείο, ακούω και πολιτικά. Το 'χουν στο αίμα τους οι Έλληνες. Τηρώ μια τακτική που πολλοί συνάδελφοί μου αμφισβητούν την ορθότητά της. Προ­τού σημειώσω την τακτική μου, θέλω να προλάβω μια παρεξή­γηση: θα είναι λάθος να συμπεράνει κάποιος πως είμαι και­ροσκόπος και "ετεροζυγών". Στα πολιτικά είμαι χαλαρός τόσο, όσο και οι ίδιοι οι πολιτικοί. Γιατί να γίνω δύσκαμπτος και να χάσω τις αισθήσεις μου; Για μένα είναι απαράδεκτος ο πολιτικός φανατισμός τού κληρικού. Δυστυχώς βλέπω συχνά κληρικούς, που είναι ευαίσθητοι στα πολιτικά, που τάσσονται με το άλφα κόμμα και συγχέουν τα καθήκοντα τους... Δεν πί­στεψα ποτέ ότι είναι ειλικρινές αυτό που λένε μερικοί επίσκοποι, πως τάχα ο κλήρος είναι υπεράνω κομμάτων. Η ποιμαντική μας τακτική μας αποκαλύπτει. Δυστυχώς πάρα πολλοί άνθρωποι μας έχουν ταυτίσει με μια δεξιά παράταξη... Όσοι έχουν μνήμη θα συμφωνήσουν με το λόγο μου: Οι πολι­τικοί δεν καυχώνται για την αγάπη τους προς την Εκκλησία. Σχεδόν όλοι. Διαφέρουν μόνο στο τρόπο λύσεως του "προβλή­ματος" που λέγεται Εκκλησία. Άλλοι ακολουθούν το δρόμο της αδιαφορίας και άλλοι της επιθέσεως. Και οι δυο τσακίζουν τα κόκκαλά μας. Δεν είναι λιγότερο φοβερή η υποκριτική αδιαφορία.

Δεν πιστεύω πια στις δηλώσεις των πολιτικών. Είναι αδίστακτες. Εμφανίζουν όψιμους "προστάτες", γι' αυτό η Εκκλησία δεν πρέπει να συγκινείται. Καθόλου. Οι χριστιανοί θα έχουν διαρκές παράπονο από τους πολιτικούς όλων των αποχρώσεων. Το παρελθόν έχει θέσει τα θεμέλια για ένα πα­νομοιότυπο μέλλον! Ας μη δακρύσουμε όμως. Το δικό μας πολίτευμα εν ουρανοίς υπάρχει.

 

Δυσκίνητοι

Οι ενορίτες μου είναι δυσκίνητοι προς την εκκλησία. Αντίθετα είναι ευκίνητοι, όταν έρχεται στο χωριό ο ταχυδρό­μος ή ο γιατρός. Στον πρώτο γιατί φέρνει τις συντάξεις, στον δεύτερο για να προμηθευτούν το στήριγμα των γερατειών τους, τα φάρμακα. Ξετρυπώνουν τότε και οι πιο απόκοσμοι, εμφανίζονται κι εκείνοι που ολοχρονίς χάνονται με τις "γαίγες" τους στις έρημες κακοτοπιές.

Μερικοί από τους γέροντες παρόλο που παίρνουν ικανοποιητικές συντάξεις, δεν περνούν καλύτερα άπ' ό,τι πα­λιότερα, τότε που λέγανε το ψωμί ψωμάκι. Κομποδένουν σφι­χτά τα χαρτονομίσματα και πιστεύουν ότι παρατείνουν τη ζωή τους. Σκοπός τού βίου, το μεγάλωμα του κομποδέματος. Αυτό δυστυχώς το παθαίνουμε κι εμείς οι κληρικοί, που είμαστε σε θέση και τα Ιερότερα της θρησκείας μας να τα εξαρτήσουμε από το τι θα μας δώσουν οι χριστιανοί. Δεν θέλω να πιστέψω ότι η παροιμία τού λαού που λέει πως "ο παπάς είναι αμπάρι..." βρίσκει εφαρμογή στην πλειονότητα των Ιερέων.

Με πικρία διαπιστώνω ότι οι ενορίτες μου δεν διψούν τον ουρανό. Κάποια κρούστα που σχηματίστηκε στην ψυχή τους πρέπει να σπάσει, να λιώσει, για να μαλακώσει το έδαφος...

 

Αμάθεια και προκατάληψη

Οι περισσότεροι από τους γέροντες ενορίτες μου έζησαν στην Αθήνα επί τριάντα συνεχή χρόνια, δουλεύοντας σε φούρ­νους. Αυτοί οι παλαίμαχοι αρτεργάτες ομοφωνούν στο ότι οι εργοδότες τους αδικούσαν και υπέφεραν άπ' αυτούς τα πάν­δεινα.

Είναι αλήθεια, το άκουσα από πολλούς, ότι τότε οι συν­θήκες εργασίας ήταν φρικτές. Επιπλέον δεν είχαν κοντά τις οικογένειές τους. Εργένηδες σε δύσκολες και εμπόλεμες περιό­δους της ιστορίας της πατρίδας.

Τα χρόνια εκείνα που δούλευαν στην Αθήνα δεν πήγαιναν στην Εκκλησία. Ούτε στις μεγάλες γιορτές. Ακόμη και την ώρα που περιφερόταν ο Επιτάφιος ή γινόταν η Ανάσταση, αυτοί φούρνιζαν και ξεφούρνιζαν. Ό,τι θρησκευτικό έχουν στην ψυ­χή τους κατάγεται από τα παιδικά τους χρόνια. Έζησαν ένα μεγάλο χρονικό διάστημα κενό από κάθε θρησκευτική εμπειρία.

Παρόμοια ψυχική ερήμωση βασανίζει σχεδόν όλους εκείνους που εγκαταστάθηκαν στις μεγαλουπόλεις. Παντελής αποσύνδεση από την Εκκλησία.

Κατά παράδοξο τρόπο έχουν σχηματίσει απίθανες ιδέες, που είναι καταλυτικές για την Εκκλησία και τους ιερείς. Όλοι μου διηγούνται σκάνδαλα κληρικών. Δεν έχουν γνωρίσει άξιους λειτουργούς του Υψίστου. Απορώ! Δίνω και μια εξήγηση: Το σκάνδαλο έχει κουδούνια και γνωστοποιείται εύκολα. Το αγαθό έργο είναι ταπεινό, άφωνο, περνάει απαρατήρητο. Το πρώτο το προσέχουν εύκολα οι άνθρωποι, ενώ το δεύτερο απαιτεί πνευματική αίσθηση, την οποία δεν δια­θέτουν οι πολλοί και έτσι δε μπορούν καν να υποψιαστούν τον άξιο κληρικό που δεν κάνει θόρυβο.

Άλλοι πάλι θεωρούν περιττά μερικά μυστήρια, όπως την εξομολόγηση και τη θεία Κοινωνία, θυμούμαι συγκεκριμένα έναν ενορίτη μου που επίμονα μου έλεγε ότι την εξομολόγηση την είχε επιβάλει στους χριστιανούς ο τούρκος κατακτητής, για να μαθαίνει τα μυστικά τους σχέδια! Δηλαδή οι παπάδες ήταν προδότες! Και συμπέραινε ότι τώρα πια δεν χρειάζεται η εξομολόγηση. Έμεινε αμετάπειστος παρόλες τις προσπάθειες μου.

Ο σημερινός κόσμος θέλει τον παπά να πρωτοστατεί σε έργα εξωραϊσμού του χωριού. Μόνο τότε είναι άξιος, θέλουν να καταντήσει βοηθός του προέδρου. Και αν τύχει ο πρόεδρος να είναι ζαβός και κομματικοποιημένος, τότε πρέπει να χάσει και τη φωνή του. Συναντώ στα διάφορα χωριά περιπτώσεις προέδρων, που μου έρχεται να κλάψω. Είναι πολύ άσχημο να μπλεχτεί ο παπάς στα γρανάζια ενός στενοκέφαλου προέδρου.

 

«Ουαί υμίν...»

Σε δύσκολη θέση βρέθηκα δυο τρεις φορές, όταν μερικοί ευσεβοφανείς θέλησαν να με "περιθάλψουν". Φιλοφρονήσεις, ηθικολογίες, απανωτά ναι ναι, προσκλήσεις για φιλοξενίες και άλλα υποκριτικά καμώματα. Ένας μάλιστα είχε στείλει και στον επίσκοπο επαινετική επιστολή. Άλλος πάλι με ρωτούσε να τού πω τι να γράψει για να με επαινέσει στον επίσκοπο!

Γρήγορα όμως αυτοί οι άνθρωποι αποδείχτηκαν εχθροί μου. Τι να πω! Ο Θεός να με συγχωρέσει, ποτέ μου δεν συγκι­νήθηκα από αυτούς. Εγώ δεν συμπαθώ τα φουσκωμένα λόγια. Οι ιδιοτελείς υποκριτές λένε πολλά, για να πετύχουν τους σκο­πούς τους, που φυσικά δεν είναι ευσεβείς.

Πάντα οι φαρισαίοι ήταν αντιπαθητικοί, γι' αυτό ο Χρι­στός τους είπε εκείνα τα φοβερά ουαί. Οι σκέψεις τους είναι πολύπλοκες και ...εμπορικές. Συχνά κολλάνε και στο παγκάρι με την ιδιότητα τού ισόβιου επίτροπου! Τότε δημιουργούνται προβλήματα και οξύτητες. Η ευκαμψία τους χάνεται, η "ευσέβειά" τους εξατμίζεται και αρχίζουν οι διαβολές και οι πολυσέλιδες αναφορές...

 

Οι αλιβάνιστοι

Μια δεκάδα ενοριτών μου δεν έρχεται στην εκκλησία. Πο­τέ. Σ' αυτούς δεν "πιάνουν" τα λόγια, ούτε φυσικά τους συγκι­νεί η καμπάνα. Είναι όμως απαιτητικοί. Ζητούν απίθανα πράγ­ματα που δεν τους αξίζουν, θυμούμαι μια περίπτωση: Είχαμε πάρει απόφαση να χτίσουμε ένα εκκλησάκι σε εκκλησιαστικό χώρο, όπου παλιά υπήρχε η Αγία Παρασκευή. Ένας ενορίτης μου έγινε εκτός εαυτού, γιατί με την εκκλησία που θα χτίζαμε λιγόστευε ο χώρος που αυθαίρετα χρησιμοποιούσε για αλώνι και ζωοστάσι. Διεκδικούσε τα ...δικαιώματα του δυναμικά.

Ένας άλλος πάλι εξεδήλωσε την "ευλάβειά" του και εξοργίστηκε, γιατί η εκκλησία που θα χτίζαμε δεν θα αφιερωνόταν στην Αγία Παρασκευή. Ενόχλησε μάλιστα δυο φορές και τον επίσκοπο για την υπόθεση. Ο δεύτερος φαινόταν πως είχε δίκιο. Αποδείχτηκε όμως ότι η ευαισθησία του ικανοποιούσε προσωπικές διαφορές με τον κτίτορα της νέας εκκλησίας.

Κάποιος τρίτος ήθελε να σημαίνω ακριβώς στην ώρα την καμπάνα, για να διορθώνει το ρολόι του!

Είναι πολλές και οι περιπτώσεις ανθρώπων που αυτοδιορίζονται εκκλησιαστικό συμβούλιο και θέλουν να μας πουν τι και πως, την ώρα που ποτέ ο οβολός τους δεν ήχησε στο δίσκο της εκκλησίας. Τέτοιους ανθρώπους είναι δύσκολο να τους αντιμετωπίσω με επιτυχία.

Βλέπω μπερδεμένους τους ενορίτες μου. Κουβάρι που δεν έχει αρχή και τέλος είναι οι υποθέσεις τους. Ανυποχώρητοι καθώς είναι, κανένας δεν καίει λίγο θυμίαμα για να φύγει ο διάβολος. Δεν πείθονται. Ελάχιστες φορές θέλησαν να με ανακατέψουν σε μικροϋποθέσεις τους. Τους συνιστούσα υποχωρητικότητα.

 

Χειμωνιάτικες ώρες

27 Νοεμβρίου. Κυριακή πρωί. Η ακαταστασία τού καιρού δεν έχει προηγούμενο. Ο χειμώνας ήρθε. Αέρας δυνατός, χα­λάζι και χιόνι στις κορυφές των βουνών. Το κρύο ανυπόφορο. Στη Βόρειο Ήπειρο, απέναντι μας πυκνή ομίχλη. Με την πρώ­τη καμπάνα ο καιρός ηρέμησε. Πειθάρχησε στη φωνή της μη­τέρας Εκκλησίας, στη φωνή του Θεού που φτάνει ολοκάθαρη στους σκλαβωμένους αδελφούς.

Σήμερα για εκείνους σημαίνω

...

15 Δεκεμβρίου, Πέμπτη. Ο χειμώνας κατηφορίζει από τις κορυφές των βουνών. Οι γέροντες με διαβεβαιώνουν ότι στα χρόνια μας δεν παραπέφτει χιόνι, όπως παλιά. Άλλαξαν οι καιροί. Αλλά και οι άνθρωποι άλλαξαν, συμπληρώνω. Συμ­φωνούν οι ενορίτες μου και κουνούν το κεφάλι τους.

 

Χωρίς δοσοληψίες

Δυο είναι τα σημαντικότερα γεγονότα του χωριού: η άφιξη και η αναχώρηση του λεωφορείου και το λάλημα της τρομπέτας τού ταχυδρόμου.

Ο ταχυδρόμος όταν φέρνει τις συντάξεις, κάνει ...απογραφή πληθυσμού. Σχεδόν όλοι παίρνουν κάποια σύντα­ξη. Είναι και δική μου ελπίδα ο αγροτικός διανομέας. Διατηρώ αλληλογραφία με πολλούς και λαβαίνω πολλά θρησκευτικά πε­ριοδικά και εφημερίδες. Άργησα να καταλάβω ότι αυξήθηκε η αλληλογραφία μου από την ανάγκη να επικοινωνήσω. Ώρες ώρες νιώθω αυτή την ανάγκη πιο έντονα, καθώς κυλάει το ημερονύκτιο μονότονα και πληκτικά.

Μαστίγωμα της ψυχής η απομόνωση. Δε βρίσκω άνθρωπο να δώσω και να πάρω. Ευτυχώς Κύριέ μου που είσαι πάντα πρόθυμος να συναλλάσσομαι μαζί Σου. Από τους ανθρώπους δεν έχω απαντοχή. Ζουν χωρίς πνευματικές συγκινήσεις.

 

Ο ψάλτης μου

Από μικρό παιδί στο αναλόι. Γόνος Ιερατικής οικογένειας. Είναι ογδόντα χρονών και από την εκκλησία είναι άκοπος. Τα τελευταία δέκα χρόνια δε βλέπει να διαβάσει ούτε και δια­κρίνει πρόσωπα. Γνωρίζει όμως όλους τους ανθρώπους από τη φωνή.

Ο ψάλτης μου στην εκκλησία είναι απόλαυση. Έχει κα­θαρή και ωραία φωνή. Ξέρει την τάξη και τον βοηθάει πολύ η μνήμη του. Ψάλλει πολλά τροπάρια άπ' έξω και δεν παραλείπει ούτε ένα αμήν. Τον χαίρομαι που έρχεται προτού να αρχίσω τον εξάψαλμο. Συχνά διορθώνει τον βοηθό του κι αυτό με κάνει να τον θαυμάζω.

Σε άλλα χωριά όλα ψάλλονται στον ανώνυμο πλάγιο ήχο. Εδώ ο ψάλτης μου τα λέει στον ήχο τους. Δυστυχώς δε φαί­νεται να έρχεται ισάξιος διάδοχος του στο αναλόι.

 

Ένα δράμα

Είχα τελειώσει τον εσπερινό, όταν ένα πράσινο αυτοκί­νητο σταμάτησε στην εκκλησία. Ήταν τρεις άνθρωποι, ένας άντρας και δυο γυναίκες (αδελφές) από την πρώτη μου ενορία. Κάτι τους απασχολούσε και ήθελαν πνευματική βοήθεια. Μου είπαν τον πόνο τους.

Το κορίτσι της μιας γυναίκας προ τριών ετών παντρεύτηκε και χώρισε. Νοίκιασε άλλο σπίτι και ζει μόνο του. Η μάνα έβγαλε όλο τον καημό της. Μου είπε περισσότερα άπ' όσα θα μπορούσε να πει στον άντρα της. Μου ζήτησε να κάνω παρα­κλήσεις για να ενωθεί το αντρόγυνο. Η προθυμία μου την ξε­κούρασε ψυχικά, έφυγε κάτι που πίεζε την ψυχή της. Οι επισκέπτες μου αναχώρησαν σε λίγη ώρα κι εγώ αισθάνθηκα την Ιερωσύνη μου πολύ βαριά. Δεν είναι μικρή υπόθεση να σου αντιθέτουν την επούλωση πληγών, όταν μάλιστα οι τραυματι­σμένοι δεν ζήσανε ποτέ τη χαρά της πίστης.

Σε σένα Κύριε, μεταφέρω τον πόνο των γονιών και τη δυστυχία των κλονισμένων συζύγων. Κύριε, βοήθησε αυτούς που δε σε έχουν αγαπήσει.

 

Παραμονή Θεοφανείων 1981

Έχω δυο χρόνια να περάσω από τα σπίτια των ενοριτών μου. Οι παγωνιές και οι κακοκαιρίες με εμπόδισαν. Φέτος ο καιρός είναι καλοκαιρινός. Μετά την πρωινή ακολουθία και τον Μέγα Αγιασμό εξήλθε ο τίμιος Σταυρός.

Στην περιοδεία μου αυτή αισθάνθηκα χαρά, γιατί όλοι οι ενορίτες μου με περίμεναν. Η πίστη είναι ριζωμένη στο λαό μας, θέλει ωστόσο συστηματική καλλιέργεια.

Σημειώνω τις ζωηρότερες εντυπώσεις μου:

α. Σε σπίτι πονεμένο

Μόλις χτύπησαν την πόρτα τα τρία παιδιά που με συνό­δευαν, βγήκε η νοικοκυρά ταραγμένη και ανήσυχη· Με απότομο νόημα τα έδιωξε. Νόμισε ότι πήγαν για να πουν τα κάλαντα. Σαν με είδε όμως, στάθηκε και άνοιξε τις εσωτερικές πόρτες. Μπήκα και στο δωμάτιο όπου κείτονταν ο ασθενής, ψάλλοντας το τροπάρι. Ράντισα και περίμενα να αγιάσω το γέροντα. Μά­ταια όμως. Κοιμότανε βαθιά. Η επάρατη αρρώστια μέρα με τη μέρα τον έλυωνε. Θυμήθηκα την αίτηση της θείας Λειτουργίας: να είναι τα τέλη της ζωής μας χριστιανικά και ανώδυνα. Οι σπιτικοί είχαν ζωγραφισμένη στο πρόσωπο τους την πίκρα του θανάτου. Στην ψυχή του ασθενούς δεν είχε κατοικήσει ενεργούσα πίστη. Από τις συζητήσεις που είχα κάνει μαζί του, προτού να αρρωστήσει, είχα διαπιστώσει την ...πίστη του στην πολιτική. Δεν άντεχε επίσης να ακούει κήρυγμα.

β. Οι αδελφές

Δύο γερόντισσες ολομόναχες. Η μεγαλύτερη είναι 101 χρονών. Πρόσφατα χτύπησε σοβαρά στο πόδι της και την έφτασε μέχρι την Αθήνα η αδελφή της, πού είναι 85 χρονών. Τελικά δε συμφώνησαν για εγχείρηση και ξαναγύρισαν στο σπί­τι τους. Ή αιωνόβια γριά έμεινε πια κατάκοιτη. Είναι όμως ήσυχη, δεν πονάει, δεν έχει απαιτήσεις και τρώει καλούτσικα. Την περιποιείται η αδελφή της υπομονετικά. Το δωμάτιο είναι καθαρό και το τζάκι καίει όλο το μερόνυχτο. Πρόκειται για έναν αδελφικό άθλο. Έρχομαι συχνά σε τούτο το σπίτι και κοινωνώ τις δύο αδελφές.

γ. Χαρίκλω η απλοϊκή

Ζει σε ένα φτωχικό σπιτάκι. Για να περάσεις μέσα χρειά­ζεται να σκύψεις πολύ και να ...χαιρετήσεις πρώτα την κατσίκα πού έχει η μακω-Βαγγέλαινα. Το σπιτικό της αποτελείται από δύο μικρά δωμάτια. Το καντήλι της αναμμένο πάνω στο τζάκι. Με υποδέχεται με πολλή χαρά. Με ευχαριστεί θερμά. Μου δίνει ατέλειωτες ευχές. Η Χαρίκλω είναι μια κοντούλα γυναίκα. Ήσυχη, άκακη, καλοκάγαθη. Κάθε βράδυ σταυροκοπιέται γυ­ρίζοντας προς όλα τα μέρη όπου υπάρχουν βακούφια (εξωκκλήσια) και προσεύχεται. Ζει ολομόναχη με λίγες μέριμνες, πολλή καλοσύνη και με τη νοσταλγία της Βορείου Ηπείρου, πού είναι η ιδιαίτερη πατρίδα της.

 

Επίλογος

Υπάρχουν και άλλες σελίδες στο ημερολόγιό μου. Ίσως κάποια άλλη φορά μού δοθεί η ευκαιρία να τις δημοσιεύσω. Αρκούμαι τώρα σ' αυτές και εύχομαι ν' αλλάξουν κάποτε τα πράγματα, να ζωντανέψουν οι ακριτικές ενορίες και να βρε­θούν καλύτεροι από μένα ποιμένες.

Από τον συλλογικό τόμο: «ΕΝΟΡΙΑ: ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ»

Πρώτη Έκδοση: Μάρτιος 1991 Πρώτη Ανατύπωση Σεπτέμβριος 1993

© ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΚΡΙΤΑΣ.

 

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον    www.egolpion.com

17  ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ  2011 

Read more: http://www.egolpion.com/stis_akres.el.aspx#ixzz2lwDpI0eu

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ: ΝΑΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ…ΓΚΡΕΜΙΖΟΝΤΑΙ

 

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ

ΝΑΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ…ΓΚΡΕΜΙΖΟΝΤΑΙ

 +Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλη

(1940-2009)

     Το τρίτο σάλπισμα θα μας έρθη κατ' αρχήν από τα βόρεια, από την Σόφια, την πρωτεύουσα της Βουλγαρίας. Και θα είναι σάλπισμα φοβερό. Και θα διασαλπίση ότι είναι επι­κίνδυνο να ξεσηκώνεται με αυθάδεια το πλάσμα ενάντια στον Πλάστη.

 Στο κεντρικώτερο σημείο της Σόφιας, χαμηλά χω­μένη μέσα στο έδαφος υπήρχε μία όμορφη και αρχαία Εκκλησούλα, της Αγίας Πέτκας, δηλαδή της Αγίας Παρα­σκευής. (Στα βουλγαρικά η έκτη ημέρα της εβδομάδος ονομάζεται Πέτακ). Όχι της γνωστής Παρθενομάρτυρος, αλλά μιας συνώνυμης Οσίας, που τιμάται ιδιαίτερα εκεί, και που τα λείψανα της σήμερα βρίσκονται στην Ρουμα­νία.

 Με αυτόν τον Ναό συνδέονται εντυπωσιακά και τρο­μερά γεγονότα, που έκαναν «ισχυρούς» της γης να υπο­τάξουν την βούλησί τους σε κάποια άλλη ακαταμάχητη βούλησι και δύναμι.

 Γύρω στο 1963 απεφάσισαν οι αρμόδιοι να διαπλατύνουν τον κεντρικό δρόμο. Αυτό εσήμαινε ότι το Χριστια­νικό μνημείο έπρεπε να κατεδαφισθή. Θα απαλάσσονταν έτσι και από ένα ανεπιθύμητο κτίσμα. Το συνεργείο κατεδαφίσεως ετοιμάσθηκε. Τον πρώτο ρόλο θα τον έπαιζε μία μπολντόζα. Σε λίγα λεπτά της ώρας θα τον σώριαζε σε ερείπια. Έτσι υπελόγιζαν τα πράγματα. Τους ήρθαν ό­μως ανάποδα. Τραγουδήθηκε άλλο τραγούδι κι' όχι αυτό που επιθυμούσαν.

Ενώ έβαζαν εμπρός την μπολντόζα και την κατεύ­θυναν προς τον Ναό, πάθαινε συνεχώς βλάβες. Την έφτια­χναν, αλλά και πάλι έσπαζε. Αδύνατο να πλησιάσουν στην Εκκλησία. Και σαν να μην έφθανε αυτό, μόλις γυρίζει στο σπίτι του ο εργάτης που με μανία επιζητούσε το γκρέμισμα, βρίσκει νεκρό ένα από τα μέλη της οικογε­νείας του!

Εν τω μεταξύ ο υπεύθυνος αυτής της επιχειρήσεως πληροφορήθηκε ότι οι εργάτες δεν κατώρθωσαν τίποτε. Έμαθε και τις λεπτομέρειες. Του φάνηκαν όλα ανόητα, και αγριεμένος είπε: «Δεν αξίζετε τίποτε. Μόνο για παρα­μύθια είσαστε. Αύριο θα πάω να τον γκρεμίσω ο ίδιος»!

 Αλλά ο δυστυχής έμεινε μόνο με τα μεγάλαυχα λό­για. Μόλις ανέβηκε μανιώδης επάνω στο μηχάνημα και βάδισε προς την Εκκλησία, και αυτό έσπασε, αλλά — το πιο συνταρακτικό — βρήκε και ο ίδιος ξαφνικά τον θά­νατο! Καταλαβαίνετε τι θλίψις, αλλά και τι τρόμος επα­κολούθησε. Δεν απέμεινε τίποτε άλλο, παρά να ανακα­λέσουν την διαταγή της κατεδαφίσεως.

Και για να ομορφύνη ο χώρος έφτιαξαν κάτι σαν υπό­γεια καταστήματα και μία πλατεία γύρω από τον Ναό, όπως φαίνεται στην προηγούμενη φωτογραφία.

Η Αγία Πέτκα ή μάλλον Εκείνος που λάτρευε η Αγία, έγινε γνωστό σ' όλη την Σόφια, ότι έχει ανυπο­λόγιστη δύναμι που αν κάποτε αρχίζη να την δείχνη, κα­ταλαμβάνονται όλοι από πανικό.

 Τέτοιου είδους υπερφυσικά γεγονότα υπάρχουν πολυ­άριθμα. Και άλλοι Ναοί, που είχαν κάποια ιδιαίτερη ση­μασία και ιστορία μέσα στον Χριστιανισμό, μόλις αντι­μετώπισαν κατεδάφισι, την εξουδετέρωσαν με τρόπο που προκάλεσε θάμβος. Αυτό συνέβη και σε Ναούς που δεν έτυχε να έχουν κάποια ξεχωριστή αξία, πλην όμως με την απόκρουσι του εχθρού επρόκειτο να τονώσουν την πίστι πολλών ανθρώπων.

 Ο νεκροταφειακός Ναός του Αγίου Γεωργίου στα Φραγκουλέϊκα (μικρό χωριό της Αιτωλίας, μετά την Κλει­σούρα και πριν από το Αγρίνιο) ανάγκασε, γύρω στο 1968, την εθνική οδό Αντιρρίου - Άρτας - Ιωαννίνων σε άσχημη παράκαμψι. Έλαβαν χώρα τα ίδια υπερφυσικά γεγονότα. Μάλιστα, το μηχάνημα που χάλασε καθώς βάλ­θηκε να γκρεμίση τον Ναό, το άφησαν χαλασμένο εκεί, και, αφού τελείωσε όλο το έργο, τότε τόλμησαν να πλη­σιάσουν και να το φτιάξουν.

 Δύο άλλοι Ναοί στην περιοχή Σκαραμαγκά - Ελευ­σίνας ανήκουν στην ίδια κατηγορία. Ο ένας από αυτούς, Κοίμησις της Θεοτόκου, στην άκρη των Ναυπηγείων του εφοπλιστού Νιάρχου, όταν πήγαν να τον γκρεμίσουν για να συνεχίσουν το υψηλό τείχος, τους έσπαζε κάτι πελώρια μηχανήματα κατεδαφίσεως. Απεφάσισαν τελικά να κάνουν μικρή καμπύλη και να τον αφήσουν απείραχτο «έξω των τειχών». Μπορούσαν να τον περικλείσουν και μέσα, γιατί ο χώρος το επέτρεπε, αλλά ο φόβος που πή­ραν τους έκανε να τραβηχτούν αυτοί προς τα μέσα!

 Ο άλλος κοντά στην λίμνη Κουμουνδούρου, στο όνομα της Μεταμορφώσεως. Εκεί γύρω στο 1963 έφτια­χναν δρόμο ασφαλτοστρωμένο προς τα Άνω Λιόσια. Έτσι στον επίσημο και παραθαλάσσιο δρόμο που από την Αθή­να προχωρούσε προς την Ελευσίνα, θα άνοιγε ένα παρακλάδι προς τα δεξιά για την κατεύθυνσι που αναφέραμε. Όπως είχε χαραχθή το σχέδιο, τους δυσκόλευε το εξωκκλήσι, και δόθηκε εντολή να το κατεδαφίσουν. (Ποιος ξέρει τι θεό λάτρευε αυτός που έδινε τέτοιες διαταγές); Κι' εδώ τα ίδια αξιοθαύμαστα συντελέσθηκαν. Το υνί του εκσκαφέα έσπασε δύο φορές, οπότε κατάλαβαν ότι έπρεπε να υποκύψουν σε ανώτερη θέλησι. Έτσι η στρο­φή έγινε λίγο πιο πέρα, και το Εκκλησάκι με τον ωραίο του τρούλλο συνεχίζει να στέλνη την ευλογία του και τον χαιρετισμό του σ' όλους τους περαστικούς στον πλαϊνό του πολυσύχναστο δρόμο.

Και στην περιοχή των Αθηνών συναντώνται παρό­μοιες ιστορίες.

Ένα βυζαντινό Ναΰδριο που υπάρχει σε χαμηλό επίπεδο πλάι στον Κηφισό ποταμό, ο Αγιος Νικόλαος ο «χωστός», παλαιά κατακόμβη, στην είσοδο του Πρα­κτορείου Λεωφορείων Πελοποννήσου, πολύ όμορφο και αρχαίο, ταπείνωσε τα επηρμένα φρύδια μερικών ασεβών. Έσπασε μία πρώτη μικρή μπολντόζα και στην συνέχεια μία μεγαλύτερη. Τρομοκρατήθηκαν και το άφησαν στην θέσι του.

 Στον Άγιο Ιωάννη του Ν. Κόσμου, τον μεγαλοπρεπή αυτόν Ναό, πίσω από το ιερό και σύρριζα στην λεωφόρο Βουλιαγμένης υπάρχει ο παλαιός μικρός Αη-Γιάννης. Όταν οικοδομήθηκε ο μεγάλος, είπαν, σαν περιττό να τον γκρεμίσουν. Αλλά και εδώ τα ίδια. Έσπαζαν οι μπολντόζες. Και έτσι τον άφησαν. Πρέπει να σημειώ­σουμε ότι στην Εκκλησούλα αυτή λειτουργούσε ο πιο άγιος ιερέας της Παλιάς Αθήνας, ο παπα-Νικόλας ο Πλανάς.

 Θαυμαστές όλες αυτές οι περιπτώσεις και τονωτικές για την πίστι, αλλά και συμβολικές συγχρόνως — δεί­χνουν την ακατάλυτη δύναμι της Εκκλησίας του Χριστού. «Πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής».

 

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ»

Αγοράστε online το βιβλίο

Read more: http://www.egolpion.com/naoi_den_gremizontai.el.aspx#ixzz2lwDRHUQQ

ΤΟ ΝΗΣΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΙΑ ΦΙΔΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΣΤΗΝ ΚΟΝΙΤΣΑ...

ΤΟ ΝΗΣΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΙΑ ΦΙΔΙΑ

ΚΑΙ ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΣΤΗΝ ΚΟΝΙΤΣΑ

Σκέψεις και συσχετισμοί με αφορμή το …φιδόχωμα των Ψαρών

   Εδώ και καιρό μας έχει δημιουργηθεί μια απορία. Πως γίνεται και στην Κόνιτσα δεν υπάρχουν αιρετικοί. Στο μυαλό μας έρχεται αμέσως το χώμα των Ψαρών το οποίο διώχνει τα φίδια! Αν υπάρχει και κάποιο χώμα το οποίο διώχνει αιρετικούς αυτό σίγουρα το έχει η Κόνιτσα!

Η ιστορία είναι γνωστή. Σάββατο του Λαζάρου επιχείρησαν να την «ευαγγελίσουν» οι μάρτυρες της Σκοπιάς. Το αποτέλεσμα ήταν οικτρό για τους αιρετικούς και μπορείτε να διαβάσετε λεπτομέρειές του εδώ. Αργότερα ήταν η σειρά των πεντηκοστιανών της ΕΑΕΠ να επιχειρήσουν προσηλυτισμό στους Κονιτσιώτες. Το κωμικοτραγικό αποτέλεσμα του επιχειρούμενου προσηλυτισμού μπορείτε να το διαβάσετε εδώ και εδώ. Είναι γνωστή η αγωνιστική αντιαιρετική δράση του μητροπολίτου Κονίτσης κ.Ανδρέα αλλά και του μακαριστού προκατόχου του Σεβαστιανού. Είναι επίσης γνωστή η θεολογική κατάρτιση των ιερέων της Μητροπόλεως καθώς και το άγρυπνο βλέμμα τους για την φύλαξη του ποιμνίου από πάσης φύσεως προβατόσχημους λύκους. Πιστοί στο καθήκον μας έχουν εκπλήξει με την αντιαιρετική δράση τους. Ίσως να είναι τα ματωμένα χώματα της Ηπείρου που προστάζουν και καλούν σε επαγρύπνηση. Ίσως οι αντιαιρετικοί αγώνες του γέροντος Παϊσίου που σημάδεψαν την Κόνιτσα και εξάλειψαν κάθε ίχνος αιρετικής σποράς στην περιοχή. Να γιατί η Κόνιτσα δεν έχει αιρετικούς. Οι αγωνιστές κληρικοί και οι ευχές του γ.Παΐσιου. Αυτό είναι το ευλογημένο χώμα που διώχνει κάθε πλάνη. Όπως ακριβώς το χώμα των Ψαρών διώχνει τα φίδια. Οι συσχετισμοί τυχαίοι...

 

Ο γέροντας Παΐσιος και οι

Προτεστάντες της Κόνιτσας

 Είχαν ήδη εμφανισθεί στη Κόνιτσα αιρετικοί ευαγγελικοί που έκαναν προσηλυτισμό και συνεχώς εξαπλώνονταν. Είχαν δική τους αίθουσα που συγκεντρώνονταν. Ήταν σαν μια σφηκοφωλιά επικίνδυνη. Ο Θεός χρησιμοποίησε τον π. Παΐσιο που ήταν ολιγογράμματος μεν, αλλά πλήρης χάριτος και δυνάμεως και με μεγάλη ορθόδοξη ευαισθησία, για να διώξει τους λύκους της προτεσταντικής πλάνης.

Καταρχήν ενημερώθηκε ακριβώς για τα πιστεύω τους. Έγραψε ένα κείμενο για το ποιοί είναι οι ευαγγελικοί και το έβαλε στο Μοναστήρι να το διαβάζουν οι προσκυνητές. Στις συγκεντρώσεις τους έστελνε δικούς τους ανθρώπους, για να βλέπουν ποιοί παρακολουθούν τις ομιλίες. Ύστερα καλούσε ιδιαιτέρως τους ακροατές των αιρετικών κηρυγμάτων και τους νουθετούσε. Έτσι δεν ξαναπήγαιναν στις αιρετικές συγκεντρώσεις. Μερικοί από αυτούς μάλιστα τους έπαιρνε για εργάτες στο Μοναστήρι και τους έπειθε να διακόψουν την σχέση με την αιρετική διδασκαλία. Αυτοί γίνονταν οι καλύτεροι Χριστιανοί. 

Έδωσε, και μια ευλογία σε μερικά παιδιά και πήγαν νύχτα και αφαίρεσαν την πινακίδα που είχαν έξω από την αίθουσά τους. Ύστερα από συζήτηση που έκανε με τον αρχηγό τους που ερχόταν από τη Θεσσαλονίκη, τον έπεισε να μην ξανάρθει στην Κόνιτσα. Με τις προσευχές του και την δραστήρια και διακριτική αντιμετώπιση, μετεστράφησαν όσοι είχαν παρασυρθεί από τους Ευαγγελικούς, και έγινα πάλι η Κόνιτσα «μία ποίμνη, εις ποιμήν». Κατόπιν εμφανίστηκαν Μακρακιστές, αλλά και αυτούς ο Γέροντας δεν τους άφησε να δράσουν. Ενημέρωσε τους ανθρώπους που είχαν άγνοια, ενήργησε δραστήρια και έγκαιρα, και έφυγαν και αυτοί άπρακτοι.

Ενδιαφέρθηκε και για τους Μουσουλμάνους της Κόνιτσας. Τους περιέβαλλε με αγάπη και ενδιαφέρον. Τους βοηθούσε στις ανάγκες τους και κάθε Παρασκευή τους συγκέντρωνε σε κάποιο σπίτι δικό τους και συζητούσαν. Ήλπιζε ότι με την αγάπη και τη σωστή αντιμετώπιση μπορούσαν να γίνουν Χριστιανοί. Μερικοί από αυτούς σήμερα έχουν βαπτισθεί.

(ΒΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ - ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΙΣΑΑΚ, σελ 140)

 

   Η ιστορία του φιδοχώματος αναφέρεται στο βιβλίο «ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ» (Έκδοση 3^η Αθήνα 1985) του μακαριστού Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλη ως εξής:

 

Το νησί που δεν έχει πια φίδια. 

   Ανάμεσα στα νησιά τού Αιγαίου υπάρχει και το μικρό μα ένδοξο νησί των Ψαρών (Θυμήσου: «Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη...)· Εκεί παλαιότερα υπήρχε ένα Μονα­στήρι στην περιοχή «Φιδόλακκος», αφιερωμένο στην «Άγια -Κιουρά», δηλ. στην Αγία Ματρώνα. Όπως το δείχνει και η ονομασία αφθονούσαν τα φίδια. Έτσι κάποτε σε μία θ. Λειτουργία ένα μικρό φίδι έπεσε μέσα στην θεία Κοινωνία. Ο Ιερέας μόλις το είδε έφριξε. Τι να κάνη; Να το πετάξη, δεν μπορούσε, γιατί είχε απορ­ροφήσει θεία Κοινωνία. Αναγκάσθηκε και το έφαγε!

Τόσο όμως κουράσθηκε ψυχικά και αγανάκτησε, ώστε παρεκάλεσε με δυνατή κραυγή τον Θεό, να εξαφάνιση τα φίδια από το νησί. Τα καταράσθηκε να εξα­φανισθούν όλα. Και το αποτέλεσμα: Από την στιγμή εκείνη μέχρι σήμερα, δεν υπάρχει στα Ψαρά ούτε ένα φίδι. Απίστευτο και όμως αληθινό!

Πολλές φορές έφε­ραν για δοκιμή φίδια από τα γειτονικά νησιά και μόλις προχώρησαν τρία-τέσσερα μέτρα στην παραλία, ψόφη­σαν.

Ενθυμούμαι, προ ετών σε κήρυγμα στο χωριό Άνω Ωρωπός Αττικής ανέφερα την εν λόγω περίπτωσι. Στο τέλος με πλησιάζει ένας ακροατής. «Είμαι δάσκαλος — μου λέει — και έχω υπηρετήσει και στα Ψαρά δέκα χρό­νια. Έτσι ακριβώς είναι όπως τα είπατε. Έχω μάλιστα να προσθέσω ότι και το χώμα από τον «Φιδόλακκο», αν το μεταφέρουμε σε άλλες περιοχές, σώζει από τα φίδια». Ο καλός αυτός δάσκαλος μου προμήθευσε και το βιβλίο, «Δημητρίου Γρ. Σπανού, Δημοδιδασκάλου, ΨΑΡΙΑΝΗ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ, Αθήναι 1962», από το οποίο αντιγράφουμε τις επόμενες σειρές:

«Εάν τυχόν με τις κουφάλες των δένδρων, που το κύμα αποβάλλει εις τα Ψαρά, μεταφερθούν φίδια, αυτά δεν μπορούν να ζήσουν, αλλά ψοφούν ευθύς ως αποβιβα­σθούν στην ξηρά... Πολλοί ξένοι που επισκέπτονται τα Ψαρά, παίρνουν χώμα από το αναφερόμενο εξωκκλήσι, τον «Φιδόλακκον», και το μεταφέρουν σε άλλα μέρη της Ελλάδος, όπου παραδόξως εξαφανίζονται τα φί­δια από τα σπίτια, στα οποία το τοποθετούν ή το σκορ­πίζουν. Τούτο το διεπίστωσε και ο γράφων τις γραμμές αυτές. Άφ' ότου ετοποθέτησε στις τέσσερες γωνιές του πατρικού του σπιτιού το «φιδόχωμα», φίδι δεν ενεφανί­σθη. Όταν κατόπιν επεσκευάσθη, και το «φιδόχωμα» εσκορπίσθη, ήρχισαν πάλιν να εμφανίζωνται τα φίδια» (σελ. 76).

 

ΚΩΣΤΑΣ  Χ.  ΝΑΥΠΛΙΩΤΗΣ 

 

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον    www.egolpion.com

24 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ  2011 

Read more: http://www.egolpion.com/konitsa_psara.el.aspx#ixzz2lwC0S82X

ΠΑΡΑΔΟΞΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΩΝ: ΟΜΑΔΙΚΟΙ ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΟΙ ΣΤΑ ΚΕΡΑΜΙΑΝΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΠΑΜΠΙΝΗ

 

ΠΑΡΑΔΟΞΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΩΝ

 ΟΜΑΔΙΚΟΙ ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΟΙ

ΣΤΑ ΚΕΡΑΜΙΑΝΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΠΑΜΠΙΝΗ

 του μακαριστού Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλη

     Το τέταρτο σάλπισμα θα μοιάζη με νερό προερχό­μενο από ακάθαρτη πηγή, από τους δαίμονες. Στον Χρι­στιανό δεν συμφέρει να ασχολήται με δαιμονικά φαινό­μενα. Έχει το Φως και δεν τού χρειάζεται το σκοτάδι. Στους αιχμάλωτους όμως τού υλισμού, τα δαιμονικά φαι­νόμενα δείχνουν πως υπάρχει πνευματικός κόσμος, πνεύ­ματα, δαίμονες, άγγελοι, όπως το κηρύσσει ο Χριστιανι­σμός. Έτσι χτυπιέται το δένδρο της απιστίας και αναβλαστάνει ο ανθός της πίστεως.

Για πρόσωπα κατεχόμενα από ακάθαρτα πνεύματα γί­νεται συχνά λόγος και στα Ευαγγέλια. Εμείς όμως θα ασχοληθούμε με σύγχρονες περιπτώσεις. Αυτά τα πρόσ­ωπα συναντώνται εύκολα τις εορτές στα μεγάλα προσ­κυνήματα. Μάλιστα, στην θ. Λειτουργία όταν περνούν τα Άγια, βγάζουν φοβερές κραυγές που κάνουν το εκκλη­σίασμα να παγώνη από έκπληξι και τρόμο.

Πρώτη φορά που δοκίμασα τέτοια εντυπωσιακή εμ­πειρία ήταν προ αρκετών ετών στην Πελοπόννησο, στον νομό Ηλείας. Εκεί σ' ένα μεγάλο προσκύνημα, στην Ι. Μονή Αγίου Αθανασίου (Καρακούζι) την ημέρα της πανηγύρεως, 18 Ιανουαρίου, μία δαιμονισμένη γυναίκα έκανε σημεία και τέρατα. Την ώρα της θ. Λειτουργίας που προσπαθούσαν να την πάνε να κοινωνήση, χάλασε τον κόσμο με τις φωνές και τις ύβρεις. Μόλις οι Ιερείς πήραν το σταυρό από την Αγία Τράπεζα και την σταύ­ρωσαν φώναξε σπαρακτικά, «μ' έκαψε το αίμα τού Χριστού». Όταν τελικά κοινώνησε, ηρέμησε πλήρως, και το αγριεμένο της πρόσωπο πήρε αγγελική χάρι.

Πολλούς δαιμονισμένους τους πηγαίνουν στην Κε­φαλλονιά, όταν πανηγυρίζη ο Αγιος Γεράσιμος, που έχει ειδικό χάρισμα «κατά δαιμόνων». Μάλιστα όταν το άγιό του λείψανο περνάη δίπλα τους, ωρύονται σαν να τους μαστίγωσαν θεϊκές φλόγες: «Μας έκαψες, Καψάλη»!

«Καψάλη»! Έτσι αποκαλούν τον Άγιο. Και τα προσκυνήματα, «καμίνια»! Αρέσκονται να χρησιμοποιούν παρατσούκλια για τα ιερά πρόσωπα. Μία δαιμονισμένη από τον Πειραιά, η Αικατερίνη Κράκαρη — πάνε αρκετές δεκαετίες τώρα — με φοβερό δαιμόνιο, όταν την πή­γαιναν σε ολονυκτίες σε διαφόρους Ναούς, φώναζε: «Εδώ μέσα, όλοι μούρ - μούρ - μούρ, για τον Ξυλοκαρφωμένο»! Έτσι αποκαλούσε τον Χριστό. «Εμένα — έλεγε στην Κρά­καρη — θα με βγάλη από μέσα σου ο Νυχάς. Κανένας άλλος δεν θα μπορέση». Εννοούσε τον Άγιο Νεκτάριο. Αυτό εξηγήθηκε όταν στην πρώτη εκταφή ο Άγιος βρέ­θηκε άφθαρτος, και με τα ν ύ χ ι α του μεγαλωμένα. Πρά­γματι θεραπεύθηκε από τον Άγιο Νεκτάριο και ως μονα­χή Παρθενία πέρασε την υπόλοιπη ζωή της στο Μονα­στήρι του στην Αίγινα.

Μία δαιμονισμένη από την Πάτρα, ονόματι Μαρία Καψάλη, μόλις βρεθή σε θεία Λειτουργία, μαίνεται. Πολ­λές φορές φωνάζει: «Βρέ ο πάπας στην Αγία Τράπεζα σφάζει τον Χριστό! Βρέ εμείς έναν Εωσφόρο έχουμε και τον τιμούμε, κι’ εσείς ένα Χριστό έχετε και τον σφάζετε»! (Εωσφόρος ονομάζεται ο Σατανάς). Επίσης, έρχονται στιγμές που κάνει τον βάτραχο. Άλλοτε ομιλεί ξένες γλώσσες. Μία φορά είπε ότι «εμείς οι διάβολοι τρεις φο­ρές τον χρόνο χαιρόμαστε, το καλοκαίρι με τα μπάνια στις θάλασσες, την νύχτα της πρωτοχρονιάς με τις χαρ­τοπαιξίες και τις απόκριες με τα καρναβάλια».

Καμμιά φορά παρατηρούνται και φαινόμενα ομαδικού δαιμονισμού, όπως π.χ. τα περίφημα «Κ ε ρ α μ ι α ν ά», στην Κρήτη, νότια από τα Χανιά.

Εκεί γύρω στο τέλος τού 18^ου αι. Έγινε μία μεγάλη ιεροσυλία στο Μοναστήρι της Αγίας Τριάδος, βορειο­ανατολικά από τα Χανιά. Επακολούθησε αφορισμός — κάτι τέτοιο συνηθιζόταν στην εποχή της Τουρκοκρατίας— και για όσους την διέπραξαν και για όσους γνώριζαν και δεν μαρτυρούσαν.

Το αποτέλεσμα υπήρξε τρομερό. Όλα τα χωριά της περιοχής Κεραμιάς (Παπαδιανά, Λούλος, Πανάγια, Αλετρουβάρι, Κάμπος κλπ. ) μαστίζονταν από την κακία των δαιμόνων. Γκρίνιες, καυγάδες, διαλύσεις οικογενειών, δυσ­τυχήματα, εκφοβισμοί, θάνατοι. Τα μεσημέρια φοβόνταν οι άνθρωποι να περάσουν από ρεματιές με πλατάνια. Και δαιμονική κατοχή πολλών προσώπων. Κάποια περί­οδο υπήρχαν σαρανταδύο δαιμονισμένοι. Γίνονταν απί­θανα πράγματα.

Μερικές φορές έπαιρναν οι δαίμονες τους δαιμονι­σμένους από το κρεββάτι τους τις νύχτες και τους πή­γαιναν στις πιο απρόσιτες σπηλιές της Σαμαριάς. Τους ξαναγύριζαν πίσω, ενώ μπορούσε να μείνη στην σπηλιά ένα παπούτσι τους! Για να το βρίσκουν κατόπιν οι δύσπι­στοι και να πιστεύουν.

Για μία δαιμονισμένη της περιοχής γράφει ο δάσκα­λος Κ. Κωστουράκης: «Δεν έμεινε σπηλιά μικρή ή μεγάλη, ποτάμι ή λίμνη, απόκοτη γωνιά που να μη την πήγανε. Δεν άφηναν χαράδρα ή ξεροπήγαδο, φαράγγι ή γκρεμνό, τρύπα απύθμενη πάνω στη γη που να μη την ανεβοκατέ­βαζαν. . . » (ΤΑ ΚΕΡΑΜΙΑΝΑ, σελ. 42).

Άλλοτε τους κρεμούσαν τις νύχτες από γκορτσιές και τους άφηναν εκεί μέχρι τις πρωινές ώρες! Άλλοτε οι δαιμονισμένοι, ενώ τους πήγαιναν στην θ. Λειτουργία, έλεγαν ωραιότατα κρητικά τραγούδια, για να εμποδίζουν τους ιερείς.  Έλεγαν και πράγματα που έμοιαζαν με χρησμούς ή αποκαλύψεις. Έτσι βγήκε η φράσις : «αυτό το είπαν οι κήρυκες».

Όλη αυτή η ιστορία έληξε κατά ποσοστό 90% στις 3 Οκτωβρίου 1936 με την άρσι τού αφορισμού — τον «ξαφορεσμό» — που έκανε επί τόπου ο Μητροπολίτης των Χανίων Αγαθάγγελος. Κάποιος ηλικιωμένος που έτυ­χε να παρευρίσκεται στην τελετή, θυμάται — και μου το ανέφερε — ότι τα δαιμόνια εκτόξευαν απειλές εναντίον τού Δεσπότη : «Κέρατα παπά, δεν θα σ' αφήσουμε να ξαφορέσης»!

Σ' όλη την Κρήτη έχει καταστή παροιμιώδης η φράσις: «οι διάολοι των Κεραμιών». Κι' ένα δί­στιχο τους λέει: «Δαίμονες φανερώθηκαν σε πάμπολλα κορμάκια, οκάδες τα ποτίσανε σε όλους τα φαρμάκια».

Και στις Μουρνιές Χανίων πίσω από τον Ναό τού Ταξιάρχου Μιχαήλ, υπάρχει ο τάφος μιας δαιμονισμένης που είχε την πιο μεγάλη δαιμονοκαταληψία. Στην επι­γραφή διαβάζουμε:

«ΕΝΘΑΔΕ ΚΕΙΤΑΙ ΟΛΓΑ ΚΑΝΤΙΛΙΕΡΑΚΗ ΕΠΙ 16 ΕΤΗ ΑΡΠΑΖΟΜΕΝΗ ΚΑΙ ΟΔΗΓΟΥΜΕΝΗ ΥΠΟ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΟΣ ΕΙΣ ΤΑΣ ΕΡΗΜΟΥΣ, ΙΑΘΕΙΣΑ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΕΞΑΦΟΡΕΣΜΟΝ ΤΗΣ 3-10-1936 ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΙΚΩΣ. . . ΑΝΕΠΑΥΘΗ ΕΝ ΚΥΡΙΩ ΤΗΝ 29-4-1969 ΕΙΣ ΗΛΙΚΙΑΝ 59 ΕΤΩΝ»

Ομαδικά φαινόμενα δαιμονισμού εμφανίσθηκαν και στις αρχές της δεκαετίας τού 1980 στο Ξηρόμερο της Αιτωλοακαρνανίας, στο χωριό Μπαμπίνη. Ενώ στην Κεραμιά αιτία ήταν η ιεροσυλία, εδώ η βλασφημία.

«Στο χωριό μας βλασφημούν ανηλεώς» ωμολόγησε κάποιος Μπαμπινιώτης. Επίκεντρο των φαινομένων ήταν μία οι­κογένεια τού χωριού και ειδικώτερα ένα μέλος της, ο Στάθης, ψηλόλιγνο αγόρι 13 ετών. Το παιδί είχε καταπιεσθή πολύ και μάλιστα από την γιαγιά του, βρέθηκε σ' ένα ψυχικό ξεχαρβάλωμα, οπότε βρήκε την κατάλληλη περίστασι να το κυριεύση πονηρό πνεύμα και μάλιστα από τα ισχυρά.

Που να τολμήση να πλησίαση κανείς στο σπίτι που έμενε ο Στάθης! Διέτρεχε κίνδυνο η ζωή του. Αλλά και σ' όλο το χωριό ξεχύθηκε το κακό. Οι χωρικοί ξεφώνι­ζαν: «Χαθήκαμε! Το χωριό μας στοίχειωσε»!

Να ένας θλιβερός κατάλογος από την δαιμονική μά­στιγα: Έδεναν κάπου τα άλογα τους, τα ζώα τους, και παραδόξως τα έβρισκαν λυμένα. Πήγαιναν στην αποθήκη κι’ έβλεπαν ανοιγμένη την κάνουλα τού κρασιού ή τού λαδιού. Φύσαγε σφοδρός άνεμος κι' έπαιρνε στέγες σπιτιών. Ξεσπούσε φοβερή καταιγίδα και κατέστρεφε την καπνο­καλλιέργεια. Κοιμόνταν, κι' όταν ξυπνούσαν ένοιωθαν επάνω στο κεφάλι τους αλάτι. Όποιος έμπαινε στο σπίτι τού Στάθη μπορούσε να δη μία σαγιονάρα να απογειώνεται ή μία εικόνα να τού έρχεται στο κεφάλι ή να πέφτουν δίπλα του στρογγυλεμένες πέτρες σαν των ποταμών που έδειχναν ότι ξεκόλλησαν από τον τοίχο!

Παρακολουθήστε τώρα ένα απόσπασμα από επιστολή των Μπαμπινιωτών προς τους αρμόδιους της πολιτείας:

«Κοντά στην αφάνταστη δυστυχία μας λόγω της τε­λευταίας καταιγίδας, προστέθηκε τελευταία και ο τρόμος. Το χωριό μας στοίχειωσε. Παρουσιάζονται φαντάσματα που πετάνε πέτρες και εικονίσματα. Τα έχουμε χαμένα κυριο­λεκτικά. Δεν ξέρουμε τι να πρωτοπούμε: Για τη φτώχεια μας, για το στοιχειό ή για την πλήρη εγκατάλειψί μας από το Κράτος;. . . Πεντακόσιοι άνθρωποι ζούμε με τον τρόμο. Η καταιγίδα δεν άφησε τίποτε όρθιο. Οι στέγες των σπιτιών έφυγαν ολόκληρες σχεδόν. Ο καπνός, το μόνο μας έσοδο, έχει καταστραφή άπ' τη βροχή. . .

(Και η υπογραφή) Επιτροπή Δυστυχισμένων Κατοίκων Κοινό­τητος Μπαμπίνης - Ξηρομέρου - Αιτωλοακαρνανίας» (Με­σημβρινή 1. 11. 82).

Με το θέμα αυτό είχε ασχοληθή κατ' επανάληψι και η Ελληνική Τηλεόρασις στην εκπομπή «Ρεπόρτερς».

Τελικά το κακό έληξε όταν ηλικιωμένος Ιερομό­ναχος* που ασκητεύει σε περιοχή της Αττικής επήγε στην Μπαμπίνη τον Οκτώβριο τού 1983, παραμονή τού Αγίου Δημητρίου, βρήκε τον Στάθη στην αυλή της Εκ­κλησίας, τον σταύρωσε, τον διάβασε, τού έδωσε τις κατάλ­ληλες νουθεσίες και τον απελευθέρωσε από την δαιμο­νική κατοχή. Άξιο υπογραμμίσεως είναι ότι ενώ ο Στάθης είχε γονατίσει, και ο Γέροντας κρατούσε επάνω στο κεφάλι του τον σταυρό, μία ισχυρή δύναμις απειλούσε να τινάξη τον σταυρό μακρυά από τα χέρια τού Ιερομόναχου.  

Οι γονείς του, στους οποίους έδωσε ο Γέροντας τις συμβουλές που έπρεπε, δεν ήξεραν πως να τον ευχαρι­στήσουν, πως να εκφράσουν την απέραντη ευγνωμοσύνη τους. Ήθελαν να τού προσφέρουν πολλά δώρα, όπως λ.χ. εκλεκτό τυρί από το μαντρί τους, αλλά εκείνος το μόνο που δέχθηκε ήταν λίγο χωριάτικο ψωμί.

 Δεν πρόκειται για αυταπάτες ή για παραμύθια, αλλά για ολοζώντανες πραγματικότητες για τις οποίες μιλούν έρευνες, δημοσιεύματα, εκπομπές της τηλεοράσεως. Για τα γεγονότα της Κεραμιάς παραπέμπουμε σε ει­δική συγγραφή: «ΤΑ ΚΕΡΑΜΙΑΝΑ, υπό Κων. Κωστουράκη, διδασκάλου, β' έκδ. , Χανιά 1977».

Πολλές φορές οι δαιμονισμένοι επάνω στην δαιμο­νική κρίσι παρουσιάζουν δύο καταπληκτικά φαινόμενα. Το πρώτο, αποκαλύπτουν αμαρτίες διαφόρων προσώπων, «τους βγάζουν τα άπλυτα». Και το δεύτερο, ομιλούν ξέ­νες γλώσσες. Μπορεί λ.χ. σ' έναν ξένο από την Σουη­δία να μιλήσουν σουηδικά και σ' έναν από την Ολλανδία ολλανδικά! Κάποιος δαιμονισμένος που πήγε από την Ελλάδα στα Ιεροσόλυμα μιλούσε στους τουρίστες στην γλώσσα τους και τους απεκάλυπτε τα αμαρτήματά τους. Ας σημειωθή ότι μετά την πάροδο της δαιμονικής κρί­σεως, ο άνθρωπος δεν έχει ιδέα από τις ξένες γλώσσες που προηγουμένως μιλούσε.

Αυτά τα ολίγα για τους δαιμονισμένους. Το μήνυμά τους είναι ότι δεν εξαντλείται ο κόσμος στην υλη, στα αισθητά. Υπάρχουν και τα υπεραισθητά, τα άυλα και πνευματικά, αυτά που θέλει να διαγράψη η απιστία.

 

 

 * Σημείωση Εγκόλπιου: Σύμφωνα με πληροφορίες που έχω συλλέξει πρόκειται για τον μακαριστό γ.Πορφύριο ο οποίος με προτροπή του π.Δανιήλ Γούβαλη ο οποίος και τον συνόδεψε, πήγαν και εξόρκισαν το δαιμόνιο. Ο π.Δανιήλ αποκρύπτει το όνομα του γέροντός του π.Πορφυρίου προφανώς μετά από εντολή του γέροντος. Το βιβλίο γράφτηκε πριν κοιμηθεί ο π.Πορφύριος.

Από το βιβλίο: «ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ» (Έκδοση 3^η Αθήνα 1985)

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον    www.egolpion.com

29 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ  2011 

Read more: http://www.egolpion.com/omadikoi_daimonismoi.el.aspx#ixzz2lwBgpCLi

Ο π. Κ.ΣΤΡΑΤΗΓΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «Η ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ»

 

Ο π.Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

για την «ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ»

«Το βιβλίο η ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

είναι βαθειά προβληματικό…»

Αυτή ακριβώς είναι η καταλυτική δήλωση του π.Κωνσταντίνου στην ιστοσελίδα μας, για το εν λόγω βιβλίο. Ελπίζουμε όσοι αδελφοί συνεχίζουν, να προβάλλουν το βιβλίο σαν ορθόδοξο, να το ξανασκεφτούν σοβαρά.

Ο π.Κωνσταντίνος μας δήλωσε πως όποιος θέλει μπορεί να απευθυνθεί στον ίδιο για περισσότερες λεπτομέρειες επί του θέματος.

Ενημερώνουμε τους αναγνώστες μας ότι σε λίγες μέρες θα έχουμε ανακοίνωση βόμβα για το προβληματικό βιβλίο.

 

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ    www.egolpion.com

Read more: http://www.egolpion.com/stratigopoulos_askhtikh.el.aspx#ixzz2lwAxuhxH

ΩΡΕΣ ΓΙΑ ΣΚΟΤΑΔΙ ΩΡΕΣ ΓΙΑ ΦΩΣ

ΩΡΕΣ ΓΙΑ ΣΚΟΤΑΔΙ

ΩΡΕΣ ΓΙΑ ΦΩΣ

π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

(Απόσπασμα)

 

ΠΡΟΛΟΓΟΥ ΝΥΚΤΑ

     Σκέφτομαι πάντα, πως θα 'ταν ο κόσμος, αν ο βυζαντινός αυτοκράτορας Ιωάν­νης Βατατζής δεν επέτρεπε στον μέγα πριμικήριο Τορνίκη να βγάλει τα μάτια ενός οκτάχρονου αγοριού, που λεγόταν Κωνσταν­τίνος κι ήταν γιός τού στρατηγού Αλέξιου, που είχε επανακτήσει την Πόλη από τα χέρια των Φράγκων το έτος 1261. Θα υπο­στηρίξουν μερικοί πως είναι ανόητο να πε­ριμένω αλλαγές από ένα τόσο ασήμαντο γε­γονός. Μπορεί βέβαια να χουν δίκιο έφ' όσον μετρούν την ιστορία με μεγέθη ποσο­τικά. Εγώ όμως θα προτιμήσω να επιμένω στον προβληματισμό μου, αφού τα δυο μάτια τού μικρού Κωνσταντίνου δεν ξανά­δαν το φως. Δυο παιδικά μάτια χωρίς φως είναι πρόλογος για μια βαθύτερη νύχτα. ΟΙ επτά αιώνες που πέρασαν από τότε μέχρι τώρα έσβησαν πολλά δάκρυα και μαζί τους τα δάκρυα τού μικρού Κωνσταντίνου, που ποτέ δεν κατάλαβε ποια πολιτική σκοπιμότητα τού στέρησε τη δυνατότητα να βλέ­πει. Πάντοτε κάποιες περιθωριακές σκοπι­μότητες τυφλώνουν τα μάτια τού φωτός και χώρες ολόκληρες παραμένουν για αιώνες στο σκοτάδι. Στο τέλος όμως το φως είναι επι­κρατέστερο από την ανυπαρξία τού φωτός.

 

ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟ

«Ουχί δε ως ο Αδάμ τεθνηξώμεθα»

     Η ακολουθία τού μεσονυκτικού, κατά την ενοριακή πράξη, τελείται το πρωί πριν από τον όρθρο. Στα αγιορείτικα όμως μο­ναστήρια είμαστε πιο κοντά στο μεσονύκτιο. Γύρω στις τρεις το πρωί οι μοναχοί εγεί­ρονται εν τω μέσω της νυκτός για να δη­λώσουν πως είναι κυρίαρχοι τού σκότους, της ακηδίας, τού ύπνου και των δυνάμεων που για τα έργα τους αξιοποιούν την απου­σία τού φωτός. Αυτή είναι η ώρα τού μπου­ζουκιού που χτυπάει τις τελευταίες του πενιές στο πεντάγραμμο των ξενυχτάδων και των γλεντζέδων. Είναι η ίδια ώρα που οι γιάπις τού σύγχρονου πολιτισμού αφήνουν τις τελευταίες γουλιές από τα drinks της νυχτερινής εξόδου τους, από την αγωνία τού matrix πολιτισμού τους, για να ετοιμαστούν για το παιχνίδι των τεχνοκρατών που θα παίζουν στα οβάλ και στρογγυλά τραπέζια κέντρων των επιχειρησιακών αποφά­σεων. Είναι η ίδια ώρα που οι εργάτες ετοι­μάζονται να πουλήσουν το μόχθο και τον ιδρώτα τους στις πολυεθνικές της απρόσω­πης παγκοσμιοποίησης, έχοντας στο τσεπάκι της καρδιάς τους τον κίνδυνο του επιδόμα­τος ανεργίας λόγω «θεσμικών αλλαγών στα μεγέθη της εθνικής και παγκόσμιας οικονο­μίας».

Δεν γνωρίζουμε αν ήταν τυχαίο πως την ίδια ακριβώς φράση έλεγε, τονίζοντας την μάλιστα με έμφαση, ο υπουργός Οικονομικών Εφαρμογών στην άκρως απόρρητη σύσκεψη που γινόταν εκείνη την ώρα στο γραφείο του διοικητού της Κεντρικής Κρατικής Τραπέζης με μόνες παρουσίες τον ίδιο το διοικητή, το γενικό διευθυντή της Τραπέζης και την ιδιαι­τέρα του που κρατούσε πρακτικά.

- Η απαίτηση για θεσμικές αλλαγές στα μεγέθη της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας οι­κονομίας απαιτούν την πιστή εφαρμογή των προτάσεων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Επι­τροπής, έλεγε με έμφαση ο υπουργός. Ήταν άνδρας πενήντα περίπου ετών με έκφραση αποφασιστική και επιτακτική. Παρ όλο που το ύφος του ήταν ήρεμο, με τη σκληρή μα­τιά του έδειχνε πως δεν σήκωνε και πολ­λές αντιρρήσεις.

- Είναι εντολή της Επιτροπής προς όλα τα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια. Λόγω της αυριανής ημέρας των Χριστουγέννων θα κλεί­σουν την ίδια ώρα, στις μία ακριβώς, με την κοινή ευρωπαϊκή ώρα. Η ημέρα δεν επελέ­γη τυχαία, είναι προγραμματισμένη λόγω του ότι τα Χριστούγεννα είναι ημέρα Πα­ρασκευή. Μας διευκολύνουν οι δύο νεκρές μέρες του Σαββατοκύριακου που ακολουθεί. Μέχρι τη δευτέρα το πρωί που θα λειτουρ­γήσει και πάλι το χρηματιστήριο μπορούμε να αποφύγουμε το ξάφνιασμα της αγοράς και τις αντιδράσεις στο πολιτικό και οικο­νομικό επίπεδο. Μας διευκολύνει η μη έκ­δοση εφημερίδων την ημέρα των Χριστου­γέννων. Ακόμα και οι ισχύουσες αντιδρά­σεις θα χαθούν μπροστά στο χριστουγεννιά­τικο ρεβεγιόν και την παραδοσιακή γαλο­πούλα. Μέχρι τη δευτέρα θα μπορέσουμε να «ενημερώσουμε»... και το κοινό.

Όταν είπε τη λέξη «ενημερώσουμε», χα­μογέλασε σκληρά και μαζί ψευτοαναπαυτικά με ύφος που θα μπορούσε να χαρακτη­ριστεί από σαρδόνιο μέχρι μεττερνίχιο.

- Οι «επιμέρους» φίλοι μου είναι το όπλο μου. Αρκεί να χρησιμοποιείται την κατάλ­ληλη στιγμή και πριν να προλάβει η δημο­σιογραφική κριτική να διαβρώσει την πλη­ροφορία που πρωτογενώς μεταδίδουμε. Μην ξεχάσουμε, έξαλλου, πως το συγκρότημα Ράπτη δεν θα τολμήσει ν’ αντιδράσει έντο­να λόγω της πρόσφατης «κατ οίκονομίαν» παραχωρήσεως άδειας λειτουργίας του νέου τηλεοπτικού σταθμού Ram 4.

Όση ώρα μιλούσε ο υπουργός, οι άλλοι πρόσεχαν με αντιδράσεις που ήταν από ουδέτερες μέχρι φαινομενικά ουδέτερες. Το πρόσωπο της υποκρισίας πάντοτε διαφέρει από την αλήθεια σε φαινομενολογικές δια­φορές. Ο καλός υποκριτής είναι πάντοτε πιο πετυχημένος από έναν ηθοποιό. Ο ηθο­ποιός κουράζεται πλεοναζόντως για να αποδώσει σωστά τα δρώμενα του ρόλου του. Κι αν πετύχει τέλεια το ρόλο του, δεν γί­νεται ποτέ πειστικός επειδή οι θεατές γνω­ρίζουν εκ προοιμίου ότι είναι ηθοποιός κατ' επάγγελμα, που σημαίνει ερασιτέχνης υπο­κριτής. ΟΙ κατ' επάγγελμα υποκριτές δύσκο­λα γίνονται ηθοποιοί. Δεν χρειάζεται να μάθουν την τέχνη κάποιου ρόλου με τη συμπαράσταση σκηνοθέτη, σκηνογράφου και τεχνικού επιτελείου. Είναι όλα μαζί οι ίδιοι. Το επιτελείο είναι κρυμμένο στα κατάβα­θα της ψυχής τους. Και τ’ όνομα του επι­τελείου αυτού «λεγεών».

Ποιες λεγεώνες ήταν κρυμμένες στις ψυχές των τριών συνομιλητών του υπουρ­γού είναι δύσκολο να περιγραφεί. Η πρώτη σίγουρη είναι η λεγεών του φοβισμένου συνομιλητή η πιο σωστά του καθ' υποχρέω­ση ακροατή. Ο συνομιλητής ακούει και σκέπτεται. Ο καθ' υποχρέωση ακροατής ακούει και υποτάσσεται στη μοίρα του, που τον έφερε βίδα και εξάρτημα σ' ένα σύστη­μα που δεν μπορεί ν' αλλάξει. Ή το υπη­ρετείς και παίζεις το παιχνίδι των αναρίθ­μητων εγωιστικών λεγεωνών που έχουν το πάνω χέρι στις εξουσίες ή αντιδράς και καταλήγεις να ζεις στο περιθώριο των ζυ­μώσεων του κόσμου με τον πιθανό χαρα­κτηρισμό του τρελού. Η τρέλα πάντως εί­ναι πιο υγιής κατάσταση από το περιθώ­ριο.

Ο διοικητής της Τραπέζης άκουε με πολλή προσοχή. Εξηντάρης που φαινόταν πιο μεγάλος. Καθηγητής στην έδρα της μα­κροοικονομίας στο Οικονομικό Πανεπιστή­μιο. Είχε την εύνοια του κυβερνώντος κόμ­ματος, που όπως είναι καθιερωμένο έσπευσε, άμα τη εκλογή του δια της λαϊκής ψήφου, να διορίσει «δικούς» του ανθρώπους σε καίριες θέσεις οργανισμών. Ως καθηγητής ήταν πετυχημένος. Ως διοικητής ήταν απο­τυχημένος. Το αποτυχημένος το λέμε εμείς με τα δικά μας κριτήρια και μέτρα. Όταν ο παιδαγωγός υποταχθεί στις πολιτικές σκο­πιμότητες χάνει τη δροσιά του φωτεινού βλέμματος του παιδιού-φοιτητού που διψά για αλήθεια ανυπόκριτη και ανυπότακτη. Ο διοικητής ήταν, λοιπόν, αποτυχημένος επει­δή άφησε την παλιά του αγάπη που περι­κλειόταν μέσα στο φως της παιδαγωγίας.

Τώρα ήταν εκτελεστής ψυχρών κυβερνητι­κών αποφάσεων. Η αποτυχία του κρυβό­ταν στη χαμένη αγάπη των πρώτων πα­νεπιστημιακών αναζητήσεων. Ήταν τότε που ξεκινούσε με ενθουσιασμό ως πανεπι­στημιακός δάσκαλος να δώσει τη γνώση στα παιδιά που κάθονταν πίσω από τα έδρανα των αιθουσών διδασκαλίας. Κι επει­δή πέτυχε στην προσπάθεια του, το σύστη­μα έκρινε πως τον χρειαζόταν σε πιο ου­σιαστικές για τον τόπο αυτό δουλειές. Και τον έκανε διοικητή της Κεντρικής Κρατι­κής Τραπέζης. Η αποτυχία του ήταν θε­σμική αποτυχία.

Εκείνο το βαθύ πρωινό ο διοικητής δεν περίμενε κάτι συγκλονιστικό. Μπορεί τα πράγματα να εξελίχθηκαν μετά σε συγκλο­νιστικά για όλους και ιστορικά γεγονότα. Ο διοικητής όμως δεν θα μπορούσε να συγ­κλονιστεί με τίποτε. Η περίοδος του συγκλονισμού είχε περάσει ανεπιστρέπτως γι' αυτόν από τότε που έχασε το φως που έβλεπε να ξεχύνεται από τα μάτια των νεαρών φοιτητών του. Ο διοικητής μας δεν είχε πια μάτια που θα μπορούσαν να αντι­δράσουν σε ο,τιδήποτε. Ήταν τυφλός χω­ρίς κάποιο προφητικό χάρισμα που θα του επέτρεπε να ελπίζει σε φωτεινές μέρες. Το μόνο που μπορούσε να τον κάνει να ελπί­ζει ήταν κάποιοι δείκτες εθνικού εισοδήματος, πληθωρισμού και χρηματιστηριακών εξελίξεων. Τόσο φτωχοί οι δείκτες αυτοί για ν' αναμετρηθούν με τα μάτια ενός φοιτητού. Για να λέμε τα πράγματα με την αληθινή τους γλώσσα, ο διοικητής της Τρα­πέζης ήταν ο άνθρωπος που είχε δεχτεί τη μοίρα του χωρίς να μπορεί να την αλλά­ξει. Ούτε ένα μακροοικονομικό δείκτη της αγαπημένης του επιστήμης δεν μπορούσε ν' αλλάξει. Όλα άλλαζαν με κυβερνητικές εντολές, ή για να μιλάμε εκ τού ασφαλούς, με εντολές που δεχόταν η κυβέρνηση από τα κέντρα εξουσίας που κατηύθυναν την πορεία της Ενωμένης Ευρώπης.

Μέσα στο φευγαλέο φως του δωματίου του δευτέρου ορόφου της Κεντρικής Κρα­τικής Τραπέζης, όπου γινόταν η ανεπίσημη αυτή σύσκεψη, τα πρόσωπα των δύο πρω­ταγωνιστών, υπουργού και διοικητού, φάν­ταζαν ως δυο μορφές βγαλμένες μέσα από τους τάφους της εποχής μας, που μπορεί να νεκρώσει και τους πιο ταλαντούχους και να τους μορφοποιήσει μέσα στους μηχανι­σμούς των πολιτικών και οικονομικών διερ­γασιών σε οξύμωρες προσωπικότητες. Ο μυθικός κόμης των Καρπαθίων πρέπει να προέβλεψε πολύ μακριά από την εποχή του ασχολούμενος με το τερατόμορφο δημιούρ­γημα του. Αν ένας σκηνοθέτης απέδιδε αυτή τη στιγμή στο κινηματογραφικό υλικό του, θα έπρεπε να σταθεί στην ασπρόμαυρη αποτύπωση και να προσέχει το φως να εί­ναι πάντοτε πολύ μακρινό και το σκοτάδι πολύ κοντινό.

Ο υπουργός ολοκλήρωσε την παράθε­ση των επιταγών του κυβερνητικού σχημα­τισμού, πασχίζοντας να ομιλεί σιγανά σαν να ήθελε να μην κατατρέψει την ησυχία του βαθέος όρθρου που σημάδευε ήδη τους ανύ­παρκτους δείκτες του ηλεκτρονικού ρολο­γιού που βρισκόταν στον τοίχο:

- Το χρηματιστήριο θα κλείσει τις εργα­σίες του στις μία, όπως σας προανέφερα. Την ανακοίνωση θα την κάνω προσωπικά εγώ προς τα μέσα ενημερώσεως, από την αίθουσα Τύπου του υπουργείου μου, στις τρεις παρά τέταρτο ακριβώς, λίγο δηλαδή πριν κλείσουν οι δημόσιες υπηρεσίες. Το ίδιο θα κάνουν την ίδια ώρα όλοι οι αντίστοι­χοι υπουργοί των κρατών-μελών.

Ο υπουργός τέλειωσε χαμογελώντας:

- Επειδή έλαβα την εντολή αυτή προ­σωπικά και προφορικά από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, η πληροφορία που σας έδωσα μέχρι την ώρα της δικής μου ανακοινώσεως θα είναι άκρως απόρρητο κρατικό μυστικό. Οι μόνοι που γνωρίζετε την πληροφορία είστε εσείς. Δεν χρειάζεται να τονίσω πως όλοι σας εδώ μέσα είστε πρόσωπα απολύ­του εμπιστοσύνης και γνωρίζω εκ προοιμίου πως δεν θα υπάρξει οποιαδήποτε διαρροή.

Τότε και μόνο τότε, φάνηκε να διευρύ­νεται ο κύκλος των «συνομιλητών». Και λέμε «συνομιλητών» αφού ο υπουργός είχε μο­νοπωλήσει το λόγο εκτός από μια μικρή καταληκτήρια καταφατική υπογραφή.

— Ναι, κύριε υπουργέ.

Τα άλλα δύο πρόσωπα της συσκέψεως παρέμεναν σιωπηλά στο σκοτάδι, με το ρόλο του άφωνου και ασταθούς ακροατού του οποίου η ιδιότητα δεν επιτρέπει παρεμβά­σεις ή διακοπές στις επιβαλλόμενες κρατι­κές αποφάσεις. Ήταν και οι δύο, κι ο γε­νικός διευθυντής και η γραμματεύς, μέρος του κρατικού μηχανισμού μιας δημοκρατι­κής χώρας. Η σύγχρονη δημοκρατία απο­κτά τη γοητεία της, και μάλιστα αποσπα­σματικά, ανά τετραετία. Στα μεσοδιαστήμα­τα των τετραετιών η δημοκρατία είναι μια παράσταση μονολόγου των ολίγων προς τους πολλούς.

Στο σημείο αυτό της συσκέψεως ακού­στηκε η φωνή του γενικού διευθυντού:

- Κύριε υπουργέ, είναι δεδομένο πως θα έχουμε εχεμύθεια, αλλά νομίζω πως δεν απαι­τείται έφ' όσον δεν μας αναφέρατε το ου­σιαστικό περιεχόμενο της ανακοινώσεως που πρόκειται να γίνει στις τρεις παρά τέταρτο.

Ο υπουργός χαμογέλασε με συγκατά­βαση:

- Έχετε δίκιο, ήμουν πιο μυστικοπαθής άπ' ο,τι έπρεπε.

Σήκωσε λίγο το κεφάλι του προς τα πάνω κι έβγαλε έναν μικρό αναστεναγμό:

- Τελευταίως παρατηρείται μια έκτακτη συγκέντρωση κεφαλαίων στις μεγάλες αγο­ρές της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής. Τα μεν κεφάλαια της Ασίας προέρχονται από την αναζωπύρωση των βιομηχανικών δεικτών των ισχυρών οικονομιών της περιο­χής. Τα κεφάλαια της Λατινικής Αμερικής προέρχονται από ξέπλυμα τεραστίων μεγε­θών βρώμικου χρήματος των παραοικονο­μιών της περιοχής με κέντρο την ισχυρή παραοικονομία της Κολομβίας. Υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις, και όχι μόνον ενδείξεις, αλλά πληροφορίες οικονομικών κατασκό­πων, που μας πληροφορούν πως θα γίνει συγχρονισμένη επίθεση των κεφαλαίων αυ­τών για να δημιουργηθεί κρίση στην ευρω­παϊκή αγορά. Μια δραστική αύξηση των επιτοκίων μπορεί μεν να δημιουργήσει και πάλι κρίση στους χρηματιστηριακούς δείκτες της ευρωπαϊκής αγοράς. Με τη μόνη δια­φορά πως μια κρίση που τη δημιουργούμε μόνοι μας μπορούμε να την κυριαρχούμε πιο εύκολα από μια κρίση που θα έρθει ξαφνι­κά σε ανύποπτο χρόνο. Εξάλλου και τα βραχυχρόνια οφέλη από την αύξηση των επιτοκίων θα παραμείνουν μέσα στα πλαίσια της ευρωπαϊκής οικονομίας. Φίλοι μου, είναι θέμα γρήγορου κτυπήματος, θα θυ­μάστε πολύ καλά πως στην εποχή τού ψυ­χρού πολέμου τα κέντρα εξουσίας είχαν επι­κεντρώσει την προσοχή τους στις μυστικές υπηρεσίες κατασκοπείας. Εκείνη η περίοδος πέρασε οριστικά. Οι μυστικές υπηρεσίες άλλαξαν μορφή. Από πολιτικές έγιναν οι­κονομικές. Γι' αυτό και οι σύγχρονοι πρά­κτορες κινούνται στο χώρο των οικονομι­κών διεργασιών. Αυτά, φίλοι μου, είπε ο υπουργός και δίπλωσε τα χέρια του ενώπιον της κεφαλής του σαν να προσευχόταν. Δεν γνωρίζουμε αν προσευχόταν ή όχι, αλλά η κατάσταση ήταν πραγματικά κρίσιμη. Το σχέδιο βέβαια ήταν καλά μελετημένο. Η τριήμερη εορταστική αργία, το ταυτόχρονο κλείσιμο των ευρωπαϊκών χρηματιστηρίων, οι ταυτόχρονες ανακοινώσεις των υπουργών από όλα τα κράτη-μέλη ήταν ικανοποιητι­κές ασφαλιστικές δικλείδες. Αυτά όμως ποτέ δεν είναι αρκετά για να αντιμετωπίσεις και την κριτική της αντιπολιτεύσεως και τους αστάθμητους παράγοντες των ψυχολογικών αντιδράσεων του κοινού. Άπ' ό,τι φαίνεται όμως οι κυβερνήσεις των ευρωπαϊκών χω­ρών είχαν πάρει το πρόσταγμα στα χέρια τους. Το σημερινό ξάφνιασμα, και μάλιστα παραμονές Χριστουγέννων, δεν ήταν εύκο­λο να προσδιοριστεί από τους κερδοσκόπους που ετοίμαζαν τη γροθιά στο πρόσωπο της ευρωπαϊκής οικονομίας.

 

ΩΡΕΣ ΓΙΑ ΣΚΟΤΑΔΙ ΩΡΕΣ ΓΙΑ ΦΩΣ

π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

 ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ ‘ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ’ (Α’ Έκδοση Μάιος

Read more: http://www.egolpion.com/stratigopoulos_wres.el.aspx#ixzz2lwAPbj3Q

ΠΩΣ Ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΕΣΩΣΕ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΑΠΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΝ ΟΣΙΟ ΦΙΛΟΘΕΟ ΖΕΡΒΑΚΟ

 

ΠΩΣ Ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΕΣΩΣΕ

ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΑΠΟ ΘΑΝΑΤΟ

ΤΟΝ ΟΣΙΟ ΦΙΛΟΘΕΟ ΖΕΡΒΑΚΟ

Δύο σύγχρονα φοβερά θαύματα του Αγίου Δημητρίου στα 1906,

στον τότε Πασά της Θεσσαλονίκης…

«…. Μετά δύο ημέρας φθάσαμε εις Θεσσαλονίκην, η οποία τότε κατείχετο υπό των Τούρκων και, επειδή εγώ από μικρός είχον ευλάβειαν εις τον Άγιο Δημήτριο, παρεκάλουν τον φίλον μου Νικόλαον να εξέλθωμεν τού ατμόπλοιου, δια να προσκυνήσωμεν τον τάφον τού Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου τού Μυροβλήτου.

Εξελθόν­τες μετέβημεν και προσκυνήσαμε μετά κατανύξεως τον Τάφον τού Αγίου και, επιστρέψαντες εις τι ξενοδοχείον Ελληνικόν, εμείναμεν ολόκληρον την ημέραν και το εσπέρας.

Την επομένην ητοιμάσθημεν ν' αναχωρήσωμεν δι' Άγιον Όρος και μεταβάντες εις το Τελωνείον, δεν μας επέτρεψαν ν' αναχωρήσωμεν.

-       Δεν θα φύγετε, μας είπον, διότι είσθε κατάσκοποι !

Τους είπομεν ότι τοιούτον τι δεν συμβαίνει και, έφ' όσον τα διαβατήριά μας είναι επικυρωμένα από το Τουρκικόν Προξενείον και την Πρεσβείαν, οφείλουν να μας επιτρέψουν ν' αναχωρήσωμεν, άλλ' ουδεμίαν σημασίαν έδωκαν εις τους λόγους μας·

Δεν μας εφυλάκισαν, αλλά μας είχον υπό επιτήρησιν αυστηράν, και εις το ξενοδοχείον που εμέναμεν εφύλαττον στρατιώται, και όταν εξηρχόμεθα μας παρηκολούθουν πάντοτε στρατιώται.

Εμείναμεν ούτω αρκετάς ημέρας. Τα χρήματα ολιγόστεψαν και ηρχίσαμεν να στενοχωρούμεθα. Μίαν ημέραν λέγω εις τον φίλον μου Νικόλαον.

- Θα υπάγω εις το κονάκι να παρουσιασθώ εις τον Πασά, ίσως μας επιτρέψη εκείνος ν' αναχωρήσωμεν.

Την απομένην εγερθείς λίαν πρωί μετέβην πρώτον εις τον Τάφον τού Αγίου Δημητρίου και προσκυνήσας παρεκάλουν μετά κατανύξεως και δακρύων τον Άγιον να μεσιτεύση προς τον Κύριον να αφεθώμεν ελεύθεροι και υπάγωμεν εις το Άγιον Όρος.

Αφού προσηυχήθην ικανήν ώραν και εκάθησα ολίγον να αναπαυθώ, μοι ήλθεν εις τον λογισμόν μου το μαρτύριον τού Αγίου Δημητρίου· πως ελογχεύθη και απέθανε δια την αγάπην τού Χριστού και την πίστιν μας την αγίαν, και πως εδοξάσθη παρά Θεού και εν γη και εν ουρανώ και θα δοξάζεται εις τους αιώ­νας των αιώνων.

Αυτά συλλογιζόμενος μου  ήλθεν επιθυμία, να ήτο τρόπος, να απέθνησκον και εγώ δια την Ορθόδοξον Πίστιν και την αγάπην τού Χριστού.

Παρεκάλουν λοιπόν τον Άγιον Δημήτριον όχι να μεσιτεύση να αφεθώμεν ελεύθεροι, αλλά να μεσιτεύει να αξιωθώ μαρ­τυρικού τέλους. Εύρον δε και τον τρόπον προς επιτυχίαν τού ποθού­μενου.

Είπον καθ' εαυτόν, θα υπάγω εις το κονάκι (Διοικητήριον), θα παρουσιασθώ εις τους Τούρκους με θάρρος, θα τους δώσω αφορμήν τίνα και αυτοί θα μου ειπούν τι δια την πίστιν μου. Θα μαρ­τυρήσω την δική τους πλάνη, αυτοί ίσως μου ειπούν ν' αρνηθώ την πίστιν μου και εγώ θα σταθώ γενναίος.  Θα προτιμήσω τον θά­νατον και ούτως θα τύχω μαρτυρικού τέλους.  Ευθύς λοιπόν ανήλθον μετά θάρρους εις το κονάκι και περπατούσα εις ένα διάδρομον.

Κάποιος Τούρκος αξιωματικός με είδε και με ηρώτησε τι ζητώ. Του λέγω,

-Θέλω τον Πασά.

-Και τι τον θέλεις;

-Έχω λόγον να του πω, απήν­τησα. Μου λέγει,

-Εγώ είμαι αντιπρόσωπος τού Πασά, είπε μοι ελευ­θέρως τι θέλεις; Τώ λέγω˙

-Αφού είσαι αντιπρόσωπος τού Πασά, πες μου, δια ποίον λόγον δεν μας αφήνετε να υπάγωμεν εις το Αγ. Όρος;

Μου απήντησε με αυστηρόν τρόπον,

-Δεν θα σου δώσω τον λόγον. Του λέγω με θάρρος·

-Δεν είσθε καλοί άνθρωποι, είσθε άδικοι. Ενώ δεν πταίσαμε, ενώ δεν είμεθα κακοποιοί άνθρωποι και ενώ τα χαρ­τιά μας είναι εντάξει, δεν βλέπω τον λόγον, διατί να μας εμποδίζε­τε και μας στενοχωρείτε;  Τα χρήματα που είχαμε μας σώθηκαν, πως θα ζήσωμεν εις άγνωστον και ξένον τόπον; Εάν σεις πηγαί­νατε εις την Ελλάδα θα είσθε ευχαριστημένοι να σας έκαμνον ο,τι σεις κάμνετε εις ημάς;

Οι λόγοι ούτοι τον ηρέθισαν και εκίνησεν εις θυμόν και ήρχισε να κρούη τον κώδωνα δυνατά. Ευθύς εσυνάχθησαν 30-35 στρατιώται και αξιωματικοί, οίτινες με ήρπασαν και με επήγαιναν εις τον Λευκόν Πύργον.

Τίνα σκοπόν είχον δεν γνωρίζω. Πάντως ίσως δια να με φυλακίσουν, άλλ' εγώ ποσώς δεν εδειλίασα, δεν έχασα το θάρρος μου, μόνον ελυπούμην που δεν μοι ειπόν τι δια την πίστιν μου. Ήλπιζα όμως ότι εκεί που θα με επήγαινον κάτι θα μου έλεγον.

Και βαδίζοντες προς την οδόν τού μαρ­τυρίου παρεκάλουν τον Άγιον Δημήτριον να μεσιτεύση προς Κύριον και με αξιώση μαρτυρικού θανάτου, εάν είναι θέλημά Του, ή εάν δεν είναι να με λυτρώσει από τας χείρας των άθεων, βαρβάρων, αιμοβόρων, και αγρίων Αγαρηνών.

Μόλις επροχωρήσαμεν ολίγον, να και παρουσιάζεται ένας α­νώτερός των, όστις τους ομίλησε Τούρκικα. Τι τους είπε δεν ηννόησα· μόνον αντελήφθην ότι τους ομίλησε με θυμόν και τους έδιω­ξε. Τον δε αξιωματικόν εκείνον, όστις ήτο ο αίτιος και με συνέλαβον, εσήκωσε την ράβδον του και τον εκτύπησε εις τον ώμον.

Αφού δε τους εξεδίωξε με επλησίασε με ιλαρό βλέμμα και χαϊδευτικά με εκτύπησεν εις τον ώμον με το χέρι του και με παρέδωκεν εις ένα στρατιώτην φρόνιμον εξ Ιωαννίνων. Και του έδωκεν εντολήν να με υπάγη εις το Ελληνικόν Ατμόπλοιον «Μυκάλη», το οποίον ευρίσκετο εις τον λιμένα Θεσσαλονίκης, δια να επιστρέψω εις την Ελλά­δα.

Μη γνωρίζοντας ποιος ήταν αυτός που έδωσε τις διαταγές ρώτησα τον στρα­τιώτην να μοι πει, και εκείνος μοι είπεν ότι ήτο ο ίδιος ο Πασάς.

Και διατί εκτύπησε μόνον τον ιδιαίτερόν του και τι τού είπε; Τον επέπληξεν, μοι είπεν, διότι χωρίς να τού ζητήση άδειαν σε κατεδίκασε εις θά­νατον.

-Και που με επήγαιναν τού λέγω;

-Εις τον Λευκόν Πύργον, μοι απεκρίθη. Σε επήγαιναν δια να σε εκτελέσουν. Εκεί πηγαίνουν όσους καταδικάζουν εις θάνατον και άλλους τους οποίους κλείνουν δια ν' αποθάνουν από την πείναν, την δίψαν και την δυσωδίαν.

Εχάρην διότι ελυτρώθην εκ των χειρών των αγρίων εκείνων Αγαρη­νών, επειδή ηγνόουν εάν θα με εφόνευον δια την πίστιν μου, αλλά και ελυπήθην, διότι δεν έτυχον τού μαρτυρίου. Πλην όμως το μαρτύριον πρέπει να γίνεται νομίμως, ως λέγει ο θεοκήρυξ Απόστολος Παύλος «Εάν δε και αθλητίς, ου στεφανούται, εάν μη νομίμως αθλήσει…» (Β' Τιμ. 2, 6).

Εις εμέ μεν υπήρχεν ο ζήλος και ο πόθος δια να μαρ­τυρήσω, αλλά δεν συνυπήρχε ο λόγος και η αιτία. Δια να μαρτυρήση τις πρέπει να υπάρχη εύλογος αιτία. Πρέπει να είναι κατά Θεόν το μαρτύριον. Το να θέλη τις χωρίς λόγον και αφορμήν να προκαλεί εις εαυτόν το μαρτύριον και να ρίπτη μόνος εαυτόν εις πειρασμόν είναι επικίνδυνον.

Μετέβημεν κατόπιν εις το ξενοδοχείον, και λαβών την βαλίτσαν και τα ολίγα πράγματά μου απεχαιρέτησα τον αγαπητόν μοι φίλον Νικόλαο. Τον αποχαιρέτησα και ανεχώρησα. Με συνοδεία τον καλόν ε­κείνον Τούρκο στρατιώτην έφθασα μέχρι της παραλίας, Καθ' οδόν με επαρηγόρει να μη στενοχωρούμαι, αλλά να έχω υπομονήν, και φωνήσας λεμβούχον τίνα Εβραίον του είπε να μοι υπάγη εις το Ελληνικόν Ατμόπλοιον.

Μοι είπεν δε να μη υπάγω από το Τελωνείον, διότι ίσως με καθυστερήσουν και αναχωρήση το Ατμόπλοιον και δεν προφθάσω να φύγω. Αλλά μόλις επροχωρήσαμε ολίγον μας αντε­λήφθησαν εκ τού Τελωνείου και ήρχισαν να φωνάζουν να επιστρέψωμεν. Επειδή όμως ο στρατιώτης είχεν είπει εις τον λεμβούχον ότι ο Πασάς έδωκε διαταγήν να φύγω επροχώρει.

Βλέποντες οι του Τε­λωνείου ότι δεν επέστρεφεν ούτε εσταμάτα ήρχισαν να ρίπτουν πυροβολισμούς εις τον αέρα· και εμβάντες 10 στρατιώται εις μίαν λέμβον ήρχισαν να κωπηλατούν σπεύδοντες να μας φθάσουν. Ευτυχώς επρόφθασα και ανήλθον εις το ατμόπλοιον, όταν αυτοί μας επλησίασαν.  Άρχισαν να απειλούν και να κτυπούν τον λεμβούχον. Όταν όμως τους είπεν ότι είχεν εντολήν από τον Πασά, τον Διοικητήν, να με υπάγη εις το πλοίον, τον αφήκαν.

Δεν ήτο, ως φαίνεται, θέλημα Θεού να υπάγω εις το Άγιον Όρος και δια τούτο ήλθον όλα τα εμπόδια. Οφείλω δε μεγίστην ευγνωμοσύνην εις τον προστάτην μου Μεγαλομάρτυρα Άγιο Δημήτριον, τη μεσιτεία και πρεσβεία τού οποίου εσώθην από τον κίνδυνον τού θανάτου.

 

ΤΟ  ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΠΑΣΑ… 

Άλλ' επειδή δεν κατάλαβα πως και δια ποίαν αιτίαν ο Πασάς έδειξεν τόσον ενδιαφέρον για μένα για να με σώσει, ερευνούσα αυτό  να το μάθω.

Έτσι λοιπόν, έμαθα τι ακριβώς είχε συμβεί μετά δύο περίπου έτη, από τον φίλον μου Νικ. Μητρόπουλον, Δικηγόρον, ο οποίος μετέβη και εύρίσκετο εις το Άγιον Όρος.

Μεταβάς λοιπόν προς επίσκεψίν του και προσκύνηση τού Αγιωνύμου Όρους έλαβον πληροφορίας πως και γιατί ότι ο Πασάς με ελευθέρωσε και με έστειλε εις την Ελλάδα.

«Μετά δύο ή τρεις ημέρας, μου λέγει ο δικηγόρος, της αναχωρή­σεώς σας εκ Θεσσαλονίκης και επιστροφής εις την Ελλάδα, καθήμενος έξω τού καφενείου τού κάτωθεν τού ξενοδοχείου, (εις το οποίο εξ αρχής είχαμε τότε μείνει φρουρούμενοι υπό στρατιωτών Τούρκων, μη τυ­χόν δραπετεύσουμε λάθρα), με πλησίασε και με χαιρέτησε ο Υπασπι­στής αξιωματικός τού Πασά της Θεσσαλονίκης, παλαιός γνωστός μου, και με τον οποίον είμεθα μέλη εις την σχηματισθείσαν  Ελληνο-Τουρκικήν επιτροπήν μετά τον άτυχη Ελληνο-Τουρκικόν  πόλεμον τού 1897, προς συμφωνίαν και καθορισμόν των συνόρων Ελλάδος και Τουρκίας.

Αφού μείναμεν σύμφωνοι και υπεγράψαμεν την ειρήνην, άπαντα τα μέλη της Επιτροπής, Έλληνες και Τούρκοι, μετέβημεν χαίρον­τες εις Κέρκυραν, εις το Αχίλειον, και εορτάσαμεν την ειρήνην επί μίαν εβδομάδα.

Ο υπασπιστής τού Πασά, όταν με είδε εις το καφενείον, με εγνώρισε και με ηρώτησε πως ευρέθην εις την Θεσσαλονίκην.

Εγώ τού ανέφερα όλην την υπόθεσιν και αμέσως έδιωξε τους στρατιώτας που με εφύλαττον και φωνήσας αμαξηλάτην με επήρεν εις τον οί­κον του, με περιεποιήθη και την άλλην ημέραν επήγαμεν ομού εις τον Πασάν, εις τον οποίον με συνέστησεν ως φίλον του και τον παρεκάλεσε να μου επιτρέψη να μεταβώ εις Άγιον Όρος.

Ο Πασάς είπεν εις τον υπασπιστήν του ότι είμαι ελεύθερος,  να με συνοδεύσει μέχρι του Ατμόπλοιου και να μου  παρέχει  πάσαν  προστασίαν και βοήθειαν και προσέθεσεν και ταύτα:

-«Ήταν και κάποιος άλλος νέος (που είχε συλληφθεί και ήθελε να πάει στο Άγιο Όρος), δια τον οποίον  πρωΐαν τινά, ενώ εκοιμούμην  ησύχως, εισήλθε εντός τού δωματίου μου ο Αγιος Δημήτριος ενδεδυμένος στολήν Στρατηλάτου, φέρων μαζί και τα άρματά του, και μοι λέγει προστακτικώς και με βλέμμα αυστηρόν:

-Εγέρθητι πάραυτα, ενδύθητι, και υπόδεσε τα σανδάλια σου και ύπαγε εις την δείνα οδόν της πόλεως να ελευθερώσης νέον τινά δικασθέντα αδίκως και απαγόμενον εις θάνατον υπό τού ιδιαιτέρου γραμματέως σου.

Αφού δε τον ελευθερώσεις και τον λυτρώσης τού θανάτου, να τον στείλης εις το λιμάνι της Θεσσαλονίκης στο ναυλοχούν Ατμόπλοιον «Μυκάλη», το οποίον ετοιμάζεται προς αναχώρηση…

«Και σπεύσας», είπε ο Πασάς, «τον λύτρωσα εκ του κινδύνου και τον απέστειλα εις την Ελλάδα».

Και τότε εγνώρισα ότι ο σωτήρ και ρύστης μου εκ της καταδίκης τού θανάτου μου ήτο ο Μεγαλομάρτυς Άγιος Δημήτριος ο Μυροβλήτης.

Κι΄ έτσι επαλήθευσε και η προφητεία τού Αγίου Νεκταρίου που μου είχε πει ότι, όπου και αν υπάγω, εις την Λογγοβάρδαν θα καταλήξω.  Επληροφορήθην δε εκ τούτου ότι πρέπει πάντοτε να έχουμε τελείαν υπακοήν εις τον Πνευματι­κόν μας Πατέρα, χωρίς αντιλογίες, και να ποιούμε ουχί το θέλημα το δικό μας, αλλά το θέλημα τού Πνευματικού μας Πατρός μιμούμενος τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, όστις ήλθεν εις τον κόσμον ούχι να ποιή το θέλημα το Ιδικόν Του, αλλά το θέλημα τού πέμψαντος Αυτόν Πατρός…

 

ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΥΛΛΗΨΗ ΚΑΙ ΦΥΛΑΚΙΣΗ

ΥΠΟ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ

Αναχωρήσας εξ Αγίου Όρους και, όταν το πλοίον έφθασεν εις τον λιμένα της Θεσσαλονίκης, έ­κρινα καλόν να εξέλθω δια να προσκυνήσω τον τάφον τού Αγίου Δημητρίου, τού προστάτου μου και μετά Θεόν φύλακος και σωτήρος μου.

Εξελθών, δεν ηξεύρω πως, πάλιν οι Τούρκοι με εξέλαβον ως κατάσκοπον και με είχον υπό επιτήρησιν αρκετάς ημέρας. Όταν δε απεφάσισα να φύγω και επέρασα από το Τελωνείον με συνέλαβον και με επέρασαν από τρεις σειράς συρματοπλεγμάτων και με έκλει­σαν εκεί.

Εύρον δε εκεί κεκλεισμένον νεανίαν, τον οποίον ηρώτησα·

-Δια ποίον λόγον μας έκλεισαν; Και μου λέγει˙

-Δια να μας φονεύ­σουν, και εγώ είπον,

-Τι κακόν εποιήσαμεν;

-Άφησε, μου είπε, μη ε­ξετάζεις το γιατί…

Δεν παρήλθον ολίγα λεπτά της ώρας και κατέπλευσεν εις τον λιμένα της Θεσσαλονίκης Ατμόπλοιον ερχόμενον εκ Ρουμανίας με φορτίον πετρελαίου και αρκετούς επιβάτας. Μόλις όμως έφθασεν, τις οίδε πως και από ποίαν αιτίαν, κάποιο ντεπόζιτο πετρελαίου πήρε φωτιά, το οποίον ακαριαίως μεταδόθηκε εις όλον το φορτίον, και εις μίαν στιγμήν κρότοι ισχυροί ηκούοντο και φλόγες ουρανομήκεις ανεπετάσσοντο.

Η Θεσσαλονίκη εγένετο ανά­στατος !

Χιλιάδες ανθρώπων κατήλθον εις την παραλίαν, άλλοι δια να δουν και άλλοι να σώσουν τους κινδυνεύοντας επιβάτας με τας λέμβους και τα πλοία. Έφυγον δε και όλοι οι φύλακες από το Τε­λωνείο.

Την στιγμήν εκείνην ο νεανίας εκείνος εξαγαγών ψαλίδιον εκ της τσέπης του έκοψεν τα σύρματα, και λαβών με εκ της χειρός εξήγαγε έξω της φυλακής. Έπειτα πληρώσας Εβραίον τίνα λεμβούχον του είπεν να μας υπάγη εις το Ελληνικόν Ατμόπλοιον, το οποίον ευρίσκετο έξω τού λιμένος.

Ενώ ητοιμαζόμεθα να εισέλθωμεν εις την λέμβον, ήλθεν ο στρατιώτης εκείνος που με έκλεισεν εις τα συρ­ματοπλέγματα να με συλλάβει, άλλ' ο νεανίας εκείνος, όστις με ε­ξήγαγε, του έδωκεν ράπισμα και έφυγε…

Ανήλθομεν εις το Ελληνικόν Ατμόπλοιον και εγώ εφρόντισα να τοποθετήσω τα πράγματά μου, αφού δε τα ετοποθέτησα, εστράφην δια να εύρω τον νεανίαν εκείνον, τον σωτήρα μου, να τον ευχα­ριστήσω και να τον ερωτήσω ποίος και από που ήταν.

Αλλά πουθενά δεν τον εύρον.

Ερωτήσας σχεδόν πάντας τους επιβάτας και τους τού Ατμόπλοιου αντελήφθην ότι ουδείς είδεν αυτόν, ούτε να εισέλθη εις το πλοίον ούτε να εξέλθη.

Ποιος ήταν και τι εγένετο ο Θεός γνωρίζει !

Εγώ τούτο μόνον γνωρίζω, ότι μετά πάροδον αρκετών ετών, ότε ηλευθερώθη η Θεσ­σαλονίκη και επήγα και ελειτούργησα και εκήρυξα τον λόγον τού Θεού εις τον Ναόν τού Αγίου Δημητρίου και είδον την εικόνα τού Α­γίου ανεμνήσθην ότι ο νεανίας εκείνος που με ελευθέρωσε της φυ­λακής και με οδήγησεν εις το Ατμόπλοιον είχεν μεγάλην ομοιότη­τα με την εικόνα τού Αγίου Δημητρίου της Θεσσαλονίκης!

« Ο Γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος, 1884 – 1980»

Αναδημοσίευση από:

http://patrablog. Blogspot. Com/2011/10/26-1906. Html

 Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον    www.egolpion.com

26  ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ  2011 

Read more: http://www.egolpion.com/agioi_zervakos_dimitrios.el.aspx#ixzz2lw8UOFqd