Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης – Άγιος Αμφιλόχιος Επίσκοπος Ικονίου [mp3 2014]

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης – Άγιος Αμφιλόχιος Επίσκοπος Ικονίου [ΚΕΙΜΕΝΟ

«Πότε θα βρεθεί κανένας Άγιος και κανένας Άρχοντας να διώξει τους οικουμενιστάς; Ένας Άγιος Αμφιλόχιος, μεγάλος πατήρ, κι ένας Άρχοντας, να τους διώξει»

Θέματα ανάρτησης: Ο Άγιος Αμφιλόχιος Επίσκοπος Ικονίου, «τύπος ορθοδοξίας», η σχέση του με τους Αγίους Τρεις Ιεράρχες, η ζωή του πριν γίνει μοναχός, το όραμα, η εκλογή του εις Επίσκοπον, η χειροτονία του έγινε από Αγίους Αγγέλους, πώς κατόρθωσε ο Άγιος να πείσει τον Βασιλιά να διώξει τους αιρετικούς, και σήμερα νοθεύεται η πίστη μας - πότε θα βρεθεί ένας Άγιος και ένας Άρχοντας να διώξει τους οικουμενιστάς, τους Πατέρες που καταδίκασαν τότε τις πλάνες, σήμερα τους τιμούμε ως Αγίους, ο κόσμος τότε πήγαινε μαζί με τους Αγίους  και τους Πατέρες, σήμερα ο κόσμος αδιαφορεί.

Στις 23 Νοεμβρίου η Εκκλησία μας εορτάζει την μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών Αμφιλοχίου Επισκόπου Ικονίου του εκ Καππαδοκίας και σε αυτόν τον Άγιο είναι αφιερωμένο την ημέρα αυτή, το κήρυγμα του  π.Θεοδώρου. Τιμώντας τη μνήμη του Αγίου Αμφιλοχίου, ο σεβαστός πατήρ μας ομιλεί γι αυτόν τον μεγάλο Πατέρα της Εκκλησίας μας ο οποίος δυστυχώς είναι άγνωστος σε πολλούς.

Μας παρουσιάζει τα σημαντικότερα στοιχεία του βίου του, την μόρφωσή του, τις αρετές του, τη σχέση του με τους Καππαδόκες Αγίους Τρεις Ιεράρχες, πώς εγκατέλειψε τα κοσμικά και έγινε μοναχός σε νεαρή ηλικία, πώς χειροτονήθηκε από Αγίους Αγγέλους Επίσκοπος Ικονίου. Ως ικανό  θεολόγο, πολύ μορφωμένο και ενάρετο, τον είχε ο Μ.Βασίλειος  συνεργάτη του σε όλα τα εκκλησιαστικά θέματα. Τότε η Εκκλησία αντιμετώπιζε την μεγάλη αίρεση του αρειανισμού.

Ήταν τόσο μεγάλη η επίδραση και η φήμη που απέκτησε ως θεολόγος ώστε ο Μέγας Θεοδόσιος ο Βασιλεύς, σ’ένα διάταγμα που εξέδωσε σ’όλη την Αυτοκρατορία, τον όριζε ως «τύπον ορθοδοξίας» στην περιοχή της Ασίας.

Aγιος Αμφιλόχιος Ικονίου, Ένας που επιδιώκει την σωτηρία της ψυχής του όλα τα βλέπει «σκύβαλα» και δεν επιδιώκει αξιώματα.

Άγιος Αμφιλόχιος Ικονίου ήταν εξάδελφος του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, θείος της αγίας Διακοννίσης Ολυμπιάδος, και φίλος του Μεγάλου Βασιλείου (403)

Εορτάζει στις 23 Νοεμβρίου
Ο Ιερός Αμφιλόχιος γεννήθηκε στην Καισάρεια το 340. Όταν ήλθε σε ηλικία, μίσησε όλα τα εγκόσμια και προτίμησε τον Χριστό. Πήγε στη Μονή της Αγίας Θέκλης στη Σελεύκεια, και στη συνέχεια πήγε στην Καππαδοκία κοντά στο χωριό Οζίζαλα. Εκεί στον έρημο αυτόν τόπο άρχισε την ασκητική του ζωή. Νήστευε, αγρυπνούσε, προσευχόταν διαρκώς με δάκρυα, κοιμόταν χάμω και έκανε κάθε σκληραγωγία και άσκηση. Με αυτήν την άσκηση άρχισε να κτίζει Εκκλησία στο όνομα της Αειπαρθένου Μαρίας. Εκεί έζησε τρία χρόνια από το 370 – 373.
Κατά το διάστημα, που αγωνιζόταν στην άσκηση, απέθανε ο Επίσκοπος του Ικονίου, ονόματι Ιωάννης. Τότε ο προνοητής των απάντων, ο Θεός, έστειλε Άγγελο και λέγει προς τον Άγιο:
-Αμφιλόχιε, πήγαινε στην Μητρόπολι του Ικονίου να γίνεις, βοσκός των λογικών μου προβάτων.
Ο Άγιος άκουσε μεν την θεία φωνή, αλλά ως ταπεινός, δεν είχε προθυμία να υπάγει, γιατί νόμιζε, ότι δεν ήταν άξιος για ένα τόσο μεγάλο αξίωμα. Και τη δεύτερη νύχτα ακούει πάλι την ίδια φωνή του Αγγέλου. Και πάλιν, όμως είχε αμφιβολία μήπως ήταν απάτη του δαίμονος. Αλλά ήλθε και την τρίτη νύχτα και του λέγει:
-Μην εναντιώνεσαι στο Θείο πρόσταγμα, Αμφιλόχιε, διότι η χάρις του Αγίου Πνεύματος σε ψήφισε Επίσκοπο.
– Εάν είσαι, λέγει ο Αμφιλόχιος, Άγγελος του Θεού, μείνε να κάνουμε μαζί προσευχή. Ο Άγγελος δέχθηκε. Τότε σηκώθηκε ο Αμφιλόχιος, έσκυψε το κεφάλι και είπε: «Άγιος, Άγιος, Άγιος Κύριος Σαβαώθ πλήρης ο ουρανός και η γη της δόξης Αυτού». Ο Άγγελος πιάνει από το χέρι τον Αμφιλόχιο και πήγαν στο ναό, όπου οι πόρτες άνοιξαν μόνες τους.Φως πλούσιο περιέλουσε το ναό, που γέμισε από ένα πλήθος άνδρες με άσπρους χιτώνες. Στη συνέχεια όλοι αυτοί τον οδήγησαν στο θυσιαστήριο, του έδωσαν στα χέρια του αυτό που κρατούσαν, που έμοιαζε να είναι το Ευαγγέλιο, ενώ του είπαν την ευχή ο Κύριος «είη μετά σου». Ένας από το χορό των ανδρών που προΐστατο έκανε τη σύσταση να προσευχηθούν, ώστε να φοιτήσει το Άγιο Πνεύμα στον υποψήφιο. Τότε όλοι προσευχήθηκαν και αφού απάντησαν το «Ειρήνη σοι» έφυγαν στη μέση της νύχτας. Την υπόλοιπη νύχτα ο Αμφιλόχιος σκεφτόταν το συμβάν, ώσπου χτύπησε το τάλαντο «τους αδελφούς αφυπνίζον». Πήγε στο ναό και σε όλη τη Λειτουργία έμεινε άφωνος, πεσμένος καταγής. Μετά από αρκετή ώρα συνήλθε, ενώ το πρόσωπο του φωτιζόταν «απορρήτω αίγλη».

Η χειροτονία του

Όταν επέστρεψε στο κελί του από το ναό βρήκε επτά επισκόπους που τον περίμεναν με σκοπό να τον χειροτονήσουν επίσκοπο Ικονίου. Οι επτά Επίσκοποι είδαν την θεία οπτασία και αμέσως τον πήραν και τον πήγαν στην Εκκλησία, για να εκτελέσουν εκείνο, που τους πρόσταξε το Πνεύμα το Άγιο. Όταν λοιπόν φόρεσαν τις αρχιερατικές τους στολές, κατάλαβε ο Άγιος τι ήθελαν να κάμουν και τότε τους ομολόγησε ότι Άγγελοι τον χειροτόνησαν την νύχτα. «Εν γαρ τη νυκτί ταύτη Άγγελοι Θεού εχειροτόνησάν με Επίσκοπον Ικονίου». Όταν άκουσαν αυτά οι Επίσκοποι, έμειναν εκστατικοί, θαύμασαν για το παράξενο αυτό συμβάν και κατάλαβαν ότι ήταν θέλημα Θεού η Χειροτονία του. Τότε κάλεσαν όλους τους Επισκόπους και τους κληρικούς της επαρχίας και γνώρισαν την υπόθεση σε όλους. Αμέσως όλοι με μια γνώμη και την ψήφο όλων τον ανέβασαν στον θρόνο ως άξιο. Ήταν το έτος 373 κατά τους χρόνους των βασιλέων Ουαλεντιανού και Ουάλεντος. Έφθασε δε μέχρι των χρόνων του Θεοδοσίου του Μεγάλου και των υιών αυτού.

Όσιος Παΐσιος Αγιορείτης
Αξιώματα και ανθρώπινη δόξα

Απορώ, πώς μερικοί δίνουν τόση σημασία στην ανθρώπινη δόξα και όχι στην δόξα του Θεού που μας περιμένει, όταν «των ανθρώπων την δόξαν φύγωμεν». Σε τί θα μας ωφελήση, αν αποκτήσουμε και το πιο μεγάλο αξίωμα που υπάρχει και μας εγκωμιάζη όλος ο κόσμος; Θα μας οδηγήσουν στον Παράδεισο τα εγκώμια του κόσμου ή θα μας ωθήσουν στην κόλαση; Τί είπε ο Χριστός; «Δόξαν παρά ανθρώπων ου λαμβάνω»[1]. Σε τί θα με ωφελούσε αν μπορούσα να γίνω από μοναχός ιερομόναχος, δεσπότης, πατριάρχης; Θα με βοηθούσαν τα αξιώματα να σωθώ ή θα ήταν μεγάλο βάρος σε έναν αδύνατο Παΐσιο και θα με γκρέμιζαν στην κόλαση; Εάν δεν υπήρχε άλλη ζωή, μπορούσε να δικαιολογηθή μία τέτοια ανοησία. Ένας όμως που επιδιώκει την σωτηρία της ψυχής του όλα τα βλέπει «σκύβαλα»[2] και δεν επιδιώκει αξιώματα.
Ο Μωυσής, πάρ΄ όλο που ήταν απεσταλμένος από τον Θεό να ελευθερώση τον λαό του Ισραήλ, δεν αξιώθηκε να πάη στην Γη της Επαγγελίας, γιατί έφθασε σε σημείο να αγανακτήση κατά του Θεού εξ αιτίας του λαού. Ζούσε συνέχεια μέσα στην γκρίνια του λαού και μία φορά αγανάκτησε. «Μου ζητούν νερό, είπε. Που να τους βρώ νερό;»[3]. Μά πριν από λίγο χτύπησες την πέτρα και έβγαλες νερό και τους έδωσες! Δύσκολο ήταν; Αλλά είχε μπλέξει με τα θέματα, με τις υποθέσεις του λαού και ξέχασε πόσο νερό είχε βγάλει νωρίτερα, και από τις πολλές σκοτούρες που είχε, δεν το κατάλαβε, για να ζητήση συγχώρεση από τον Θεό. Αν ζητούσε συγχώρεση, θα τον συγχωρούσε ο Θεός. Το να μην πάη στην Γη της Επαγγελίας ήταν ένας μικρός κανόνας από τον Θεό, ένα επιτίμιο για την αγανάκτησή του. Φυσικά ο Θεός τον πήρε στον Παράδεισο και τον τίμησε με το να τον στείλη μαζί με τον Προφήτη Ηλία στο Όρος Θαβώρ, στην Μεταμόρφωση του Κυρίου. Όλα αυτά  βοηθούν να καταλάβουμε πόσο μεγάλο εμπόδιο γίνεται το αξίωμα με τις ευθύνες για την πορεία ενός Χριστιανού προς τον Παράδεισο.

Πηγές κανονικότητας τής Αγίας Γραφής 7ο μέρος: Ο κανόνας τού Αγίου Αμφιλοχίου Ικονίου- ΚΑΝΟΝΑΣ

Ο κανόνας αυτός, επικυρώθηκε από την Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο. Είναι λοιπόν ένας από τους έξι κανόνες που δέχεται η Εκκλησία, ως καθοριστικούς τού κανόνος τής Αγίας Γραφής.

Ο Άγιος Αμφιλόχιος Ικονίου έδωσε έναν κανόνα των Θεοπνεύστων βιβλίων, όμως ανοικτό.

    Γενικά περί τών 6 κανόνων

Οι 6 αποδεκτοί κανόνες:

    Συνόδου της Λαοδικείας
    Συνόδου της Καρθαγένης
    ΠΕ΄ Αποστολικού κανόνος
    Αγίου Αθανασίου
    Αγίου Γρηγορίου τού Θεολόγου
    Αγίου Αμφιλοχίου Ικονίου


Ακολουθεί το κείμενο τού κανόνος και η Μετάφρασή του:
Κείμενο     Μετάφραση
Ή σεμνόν όνομα της Γραφής κεκτημένη.

Εισί γαρ εισίν έσθ’ ότε ψευδώνυμοι.

Βίβλοι, τινές μεν έμμεσοι και γείτονες,

Ώς άν τις είποι, των αληθείας λόγων.

Αι δ’ άρα νόθοι τε και λίαν επισφαλείς,

Ώσπερ παράσημα και νόθα νομίσματα,

Ά βασιλέως μεν την επιγραφήν έχει,

Κίβδηλα δ’ εστί, ταις ύλαις δολούμενα.

Τούτου χάριν σοι των θεοπνεύστων ερώ

Βίβλον εκάστην. Ώς δ’ άν ευκρινώς μάθης,

Τας της Παλαιάς πρώτα Διαθήκης ερώ.

Η Πεντάτευχος την Κτίσιν, είτ’ Έξοδον,

Λευϊτικόν τε την μέσην έχει βίβλον.

μεθ’ ήν Αριθμούς, είτα Δευτερονόμιον.

Τούτοις Ιησούν προστίθει και τους Κριτάς.

Έπειτα την Ρούθ, Βασιλειών τε τέσσαρας Βίβλους.

Παραλειπομένων δε γε δύο βίβλοι.

Έσδρας απ’ αυταίς πρώτος, είθ’ ο δεύτερος.

Εξής στιχηράς πέντε σοι βίβλους ερώ.

Στεφθέντα1 τ’ άθλοις ποικίλων παθών Ιώβ,

Ψαλμών τε βίβλον, εμμελές ψυχών άκος.

Τρείς δ’ αυ Σολομώντος του σοφού. Παροιμοίαι,

Εκκλησιαστής, Άσμα τ’ αυ των ασμάτων.

Ταύταις Προφήτας προστίθει τους δώδεκα.

Ωσηέ πρώτον, είτ’ Αμώς τον δεύτερον,

Μιχαίαν, Ιωήλ, Αβδίαν, και τον τύπον

Ιωνάν αυτού του τριημέρου πάθους.

Ναούμ μετ’ αυτούς. Αββακούμ είτ’ ένατον.

Σοφονίαν, Αγγαίον τε, και Ζαχαρίαν.

Διώνυμόν τε άγγελον Μαλαχίαν.

Μεθ’ ους Προφήτας μάνθανε τους τέσσαρας,

Παρρησιαστήν τον μέγαν Ησαΐαν.

Ιερεμίαν τε συμπαθή, και μυστικόν

Ιεζεκιήλ, έσχατον δε Δανιήλ,

Τον αυτόν έργοις και λόγοις σοφώτατον.

Τούτοις προσεγκρίνουσι την Εσθήρ τινές.

Καινής Διαθήκης ώρα μοι βίβλους λέγειν.

Ευαγγελιστάς τέσσαρας δέχου μόνους, στεφθέντας.

Ματθαίον, είτα Μάρκον, οις1 Λουκάν τρίτον

Προσθείς, αρίθμει τον Ιωάννην χρόνω

Τέταρτον, αλλά πρώτον ύψει δογμάτων.

Βροντής γαρ υιόν εικότως τούτον καλώ,

Μέγιστον ηχήσαντα τω Θεού2 λόγω.

Δέχου δε βίβλον Λουκά και την δευτέραν

Την των καθολικών Πράξεων Αποστόλων.

Το σκεύος εξής προστίθει της εκλογής,

Τον των εθνών κήρυκα, τον Απόστολον

Παύλον, σοφώς γράψαντα ταις εκκλησίαις

Επιστολάς δις επτά. Ρωμαίοις μίαν,

Ή χρη συνάπτειν προς Κορινθίους δύο,

Την προς Γαλάτας, την τε προς Εφεσίους,

Μεθ’ ήν την εν Φιλίπποις, είτα την γεγραμμένην

Κολοσσαεύσι, Θεσσαλονικεύσι δύο,

Δύο Τιμοθέω, Τίτω δε και Φιλήμονι,

Μίαν εκάστω3, και προς Εβραίους μίαν.

Τινές δε φασι την προς Εβραίους νόθον,

Ουκ εύ λόγοντες. γνησία γαρ η χάρις.

Είεν. Τί λοιπόν; Καθολικάς επιστολάς4

Τινές μεν επτά φασιν. οι δε τρείς μόνας

Χρήναι δέχεσθαι, την Ιακώβου μίαν,

Μίαν τε Πέτρου, του τ’ Ιωάννου μίαν.

Τινές δε τας τρείς, και προς αυταίς τας δύο

Πέτρου δέχονται, την Ιούδα δ’ εβδόμην.

Την δ’ Αποκάλυψιν του Ιωάννου πάλιν,

Τινές μεν εγκρίνουσιν. οι πλείους δε γε

Νόθον λέγουσιν. Ούτος αψευδέστατος

Κανών αν ειη των θεοπνεύστων Γραφών.

____________

1. Η, ώ.

2. Ή, Θεώ.

3. Ή, εκατέρω.

4. Ή, καθολικών επιστολών.
    Πλήν όμως πρέπει ακόμα να μάθης (ιδιαιτέρως) προ πάντων τούτο. Δεν είναι όλη η (κάθε) βίβλος ασφαλής, η οποία έχει αποκτήσει (κέκτηται, φέρει) το σεμνόν όνομα της Γραφής. Διότι πράγματι εμφανίζονται (είναι) ενίοτε βιβλία ψευδεπίγραφα (με ψευδές όνομα).

Μερικά μάλιστα είναι παρόμοια και παραπλήσια, όπως θα έλεγε κανείς, (προς εκείνα) των λόγων της αληθείας. τα οποία όμως εν τέλει και νόθα είναι και λίαν επισφαλή, όπως ακριβώς τα παράσημα και τα νόθα νομίσματα, τα οποία έχουν μεν την επιγραφήν του Βασιλέως, είναι όμως κίβδηλα, νοθευμένα δολίως ως προς την ύλην των. Ένεκα τούτου θα σου αναφέρω κάθε έν βιβλίον από τα θεόπνευστα.

Δια να (τα) μάθης δε ευκρινώς, θα απαριθμήσω πρώτον τα της Παλαιάς Διαθήκης:

Η Πεντάτευχος (περιλαμβάνει) την Κτίσιν (=την Γένεσιν), έπειτα την Έξοδον, και το Λευϊτικόν, το οποίον κατέχει το μεσαίον βιβλίον.

Μετά απ’ αυτό τους Αριθμούς, έπειτα το Δευτερονόμιον. Εις αυτά πρόσθετε τον Ιησούν του Ναυή και τους Κριτάς.

Έπειτα την Ρούθ, και των Βασιλειών τέσσαρα βιβλία.

Των Παραλειπομένων δε οπωσδήποτε δύο βιβλία. (αμέσως) μετά από αυτά ο πρώτος Έσδρας, έπειτα ο δεύτερος.

Εν συνεχεία θα σου αναφέρω τα πέντε στιχηρά βιβλία.

Τον Ιώβ, ο οποίος και εστέφθη με τα μεγάλα κατορθώματα των διαφόρων παθημάτων,

και το βιβλίον των Ψαλμών, την έμμετρον ανακούφισιν των ψυχών. Ωσαύτως δε τα τρία (βιβλία) του σοφού Σολομώντος.

Τας Παροιμίας, τον Εκκλησιαστήν, και αμέσως το Άσμα ασμάτων.

Εις αυτά πρόσθετε τους δώδεκα (μικρούς) Προφήτας.

23 Νοεμβρίου - Ο Άγιος Αμφιλόχιος Επίσκοπος Ικονίου

Λόγος εἰς τὸν τετραήμερον Λάζαρον- ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ ΙΚΟΝΙΟΥ

Φέρε πάλιν εἰς μέσον τὸν εὐαγγελιστὴν Ἰωάννην·
καλὸν γὰρ τὴν ἀπαρχὴν τῆς ἀναστάσεως σκοπῆσαι.
Ἤκουες γὰρ αὐτοῦ ἀρτίως λέγοντος·
Πρὸ ἓξ ἡμερῶν τοῦ Πάσχα ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς εἰς Βηθανίαν, ὅπου ἦν Λάζαρος, ὃν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν.
Εἶδες τὴν ἀπαρχὴν τῆς ἀναστάσεως ἐν Λαζάρῳ προτυπωθεῖσαν, ἣν ὁ πιστὸς ὄχλος ἐγνώρισεν;
Οἱ ὄχλοι ἐγνώρισαν καὶ οἱ ἀρχιερεῖς ἐλοιδόρησαν τὴν θαυματουργίαν εἰς βασκανίαν μεταβαλόντες.
Ὄντως ἐβάσκαναν τὴν ἀνάστασιν Λαζάρου, ὅτι μετὰ τὴν ἀνάστασιν αὐτοῦ, ἣν ἤκουες, συνεβουλεύσαντο αὐτὸν ἀποκτεῖναι.
Εἶδες βασκανίας ὑπερβολήν;
Ὃν ὁ Κύριος ἤγειρεν, αὐτοὶ ἀποκτεῖναι διενοήθησαν, μὴ συνειδότες ὅτι κἂν αὐτοὶ ἀποκτείνωσι, πάλιν κοῦφον τῷ Κυρίῳ ἀναστῆσαι τὸν φίλον.
Συνεβουλεύσαντο τὸν Λάζαρον ἀποκτεῖναι·
οὐδὲν οὕτως ἐδρίμυττε τοὺς Ἰουδαίους ὡς ἡ ἀνάστασις τοῦ Λαζάρου.
Τοῦτο μόνον τὸ θαῦμα οὐκ ἴσχυσαν συκοφαντῆσαι.
Τὴν ἀνάβλεψιν τοῦ ἐκ γεννητῆς τυφλοῦ ἐσυκοφάντησαν λέγοντες·
Οὗτός ἐστιν·
οὐκ ἔστιν οὗτος·
ὅμοιος αὐτοῦ ἐστιν.
Τὴν ἔγερσιν τῆς θυγατρὸς Ἰαήρου ἐσυκοφάντησαν λέγοντες ὡς κατηνέχθη καὶ οὐ τελείῳ θανάτῳ παρεδόθη.
Τὴν ἀνάστασιν τοῦ υἱοῦ τῆς χήρας τοῦ μονογενοῦς ἐσυκοφάντησαν λέγοντες ὡς τὸν θάνατον ἐσχηματίσατο καὶ οὐχ ὑπὸ τῆς τυραννίδος τοῦ θανάτου κατεπόθη.
Τὴν ξηρανθεῖσαν συκῆν ἐσυκοφάντησαν λέγοντες ὡς τρυγωνισθεῖσαν καὶ οὐχ ὡς δεσποτικῷ ῥήματι ξηρανθεῖσαν.
Τὴν τοῦ ὕδατος εἰς οἶνον μεταβολὴν ἐσυκοφάντησαν λέγοντες ὡς ἤδη τῶν ἐν τῷ δείπνῳ μεθυσθέντων καὶ μὴ εἰδότων τὴν χλεύην.
Τὴν ἀνάστασιν μόνην τοῦ Λαζάρου οὐκ ἴσχυσαν συκοφαντῆσαι.
Ἤδεισαν τὸν Λάζαρον·
ἐπίσημος ἦν ὁ ἀνήρ.
Ἠκολούθησαν τῇ κηδίᾳ, εἶδον τὸν τάφον σφραγιζόμενον, παρεμυθήσαντο κατὰ τὸ εἰωθός, ὡς ἐν περιδείπνῳ θανάτου, Μάρθαν καὶ Μαρίαν τὰς ἀδελφὰς Λαζάρου.
Ἔγνωσαν ὅτι τέσσαρας ἡμέρας εἶχεν ἀκριβῶς ἐν τῷ μνημείῳ κατατεθείς, καὶ ὅτι τετραήμερος νεκρὸς πάντοθεν ἔξαρθρος, τῶν σαρκῶν μειωθέντων, τῶν ὀστέων ἐκγομφωθέντων, τῆς νευροστασίας διασπασθείσης, τῶν ἐνδοσθίων σκορπισθέντων, τῆς γαστρὸς ἐκχυθείσης.
Ταῦτα συνειδότες ὡς εἶδον ἀθρόον τὴν ἀνάστασιν Λαζάρου σῶαν, ἀρτίαν ὡς ἀπὸ τόρνου, στίλβουσαν τῇ παλινβιωσίᾳ, ἐταράχθησαν.

Εἰς τὴν γυναῖκα τὴν ἁμαρτωλὸν τὴν ἀλείψασαν τὸν Κύριον μύρῳ καὶ εἰς τὸν φαρισαῖον.ΑΓΙΟΣ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ ΙΚΟΝΙΟΥ

Ἱκανῶς ἡμᾶς πρώην ἐψυχαγώγησεν ὁ Χριστὸς
παρὰ Ζακχαίῳ ἑστιώμενος·
ὅπου γὰρ Χριστὸς ἑστιᾶται καὶ τοῖς ἀνθρώποις συνανακλίνεται καὶ ποτοῦ καὶ τραπέζης ἀπολαύει τῆς ἡμετέρας, πάντα πρὸς τὸν τῆς εὐφροσύνης μετάγεται λόγον.
Τίς γὰρ τελωνῶν ἢ πορνῶν καὶ τῶν τὰ ἄρρητα ἐργασαμένων δεινὰ τὸν οὐρανοῦ καὶ γῆς ποιητὴν στέγην ὑπελθόντα τελωνικὴν βλέπων καὶ τὸν τῶν σταχύων δοτῆρα ἄρτον ἀνθρώπινον μετὰ χεῖρας λαμβάνοντα καὶ τὸν τῶν βοτρύων χορηγὸν τῇ κοινωνίᾳ τοῦ ποτοῦ τὰς ληνοὺς εὐλογοῦντα,
μὴ ἑορτὴν καὶ πανήγυριν θέσθαι τὸ πρᾶγμα δικαιώσειεν;
Αὕτη ἀληθῶς ἑορτή, αὕτη ἀληθῶς ἀγγελικῆς ἑστιάσεως εὐφροσύνη, τὸ τὸν Δεσπότην μετὰ δούλων, τὸν Θεὸν μετὰ ἀνθρώπων, τὸν Δικαστὴν μετὰ τῶν ὑπευθύνων ὁρᾶν κοινῆς ἀπολαύοντα τραπέζης.
∆ιὰ τοῦτο γὰρ ἐπὶ γῆς ἦλθεν οὐκ ἔρημον καταλιπὼν τὸν οὐρανόν, καὶ ἄνθρωπος γέγονεν οὐκ ἀποδὺς τὸ εἶναι Θεός, ἵνα καὶ τὴν θάλασσαν πλέων τοὺς εἰς τὸ βιωτικὸν χειμαζομένους πέλαγος ἐκ τοῦ βυθοῦ ἀνασύρῃ τῆς ἁμαρτίας καὶ κώμας καὶ πόλεις περιϊών, στενωποὺς καὶ ἀτραποὺς καὶ δρόμους περιτρέχων τοὺς ἐν ταῖς τριόδοις πλανωμένους
ὡς ἀποίμαντα πρόβατα ἐπὶ τὴν ἰδίαν ἐπαναγάγῃ ποίμνην.
Αὐτὸς γάρ ἐστιν ὁ τὸ ἀπολωλὸς πρόβατον ἐπιζητῶν,
ὁ τὰ ἐννενήκοντα ἐννέα καταλιπὼν
καὶ περὶ τὴν τοῦ ἑνὸς παραγενόμενος ζήτησιν.
Ἐζήτει γὰρ τὸ ἓν οὔτε τῶν πολλῶν καταφρονῶν
οὔτε τοῦ πλήθους τὸ ἓν προκρίνων.
Ἀλλὰ τὰ μὲν ἐννενήκοντα ἐννέα κατελίμπανεν,
ἔδει γὰρ ἀσφαλῶς αὐτὰ ἐν τῇ μάνδρᾳ αὐλίζεσθαι·
τὸ δὲ ἓν περιϊὼν ἐζήτει, ἵνα μὴ θοίνη τῷ διαβόλῳ γένηται.
Πρόβατον γὰρ ἀποίμαντον θηρσὶν ἕτοιμον δεῖπνον
καὶ ψυχὴ ἀσφράγιστος δαίμοσιν εὐεπιβούλευτος.
Ὅθεν πρώην τὸν Ζακχαῖον ὡς πρόβατον ἐκ στόματος λύκου ἀφήρπασε καὶ τῇ μάνδρᾳ συνέμιξε καὶ σφραγίδος ἠξίωσεν.

«Ἀναστάσεως ἡμέρα καὶ λαμπρυνθῶμεν τῇ πανηγύρει»Αγίου Αμφιλοχίου, Επισκόπου Ικονίου

Ημέρα χαράς και ευφροσύνης σήμερα, αγαπητοί. Ημέρα αγαλλιάσεως και σωτηρίας, ημέρα φωτισμού και αγιασμού, ημέρα ειρήνης και καταλλαγής· ημέρα αναπλάσεως και ανακαινισμού των ψυχών μας, ημέρα πραγματικά μεγάλη και θαυμαστή, ημέρα επιφανής. Αυτή την ημέρα μας συνανέστησε ο Χριστός μας, εμάς που είχαμε πέσει στην αμαρτία. Αυτή την ημέρα μας συνεζωοποίησε ο Χριστός, εμάς που είχαμε νεκρωθεί από τα παραπτώματά μας. Αυτή την ημέρα μας άνοιξε τον Παράδεισο, για να απολαύσουμε το ξύλο της Ζωής. Δηλαδή, το Τίμιο και ζωοποιό σώμα του και αίμα του, διά του οποίου εξαγνιζόμεθα και αγιαζόμεθα και φωτιζόμεθα και ανακαινιζόμεθα…

Διότι ο Χριστός έδωσε τον εαυτό του λύτρο για όλους μας και μας οδήγησε από το θάνατο στη ζωή, από το σκοτάδι στο φως, από την δουλεία στην ελευθερία, από την έχθρα στη γνήσια φιλία. Μας εξαγόρασε ο Χριστός μας από την κατάρα και την αμαρτία, αφού έγινε για μας κατάρα, κι έτσι μπορούμε να απολαύσουμε την υιοθεσία, για να μην είμεθα πλέον δούλοι, αλλά ελεύθεροι, να μην είμεθα εμπαθείς, αλλά απαθείς, να μην είμεθα φιλοκόσμοι, αλλά φιλόθεοι. Να μην πορευόμεθα σαρκικά αλλά πνευματικά.

Ο Χριστός μας, αγαπητοί, μας εδόξασε «εν Πνεύματι Αγίω». Εμείς τι θα ανταποδώσουμε στον Κύριό μας για όλα αυτά τα οποία μας χάρισε; Τι θα του προσφέρουμε ίσο προς την υπερβάλλουσα δωρεά του και τη χάρη του;…

Ας τον ευχαριστήσουμε, αγαπητοί, και ας προσπέσουμε στον Κύριό μας. Ας τον προσκυνήσουμε και ας του προσφέρουμε με σεβασμό και ευλάβεια τα μύρα (της αγάπης μας) και τους ύμνους μας ως δώρα. Διότι είναι φιλάνθρωπος και φιλάγαθος ο Δεσπότης μας και δέχεται τα πάντα, έστω κι αν είναι μικρά και ευτελή, αυτά που του προσφέρουμε.

Ας αγαπήσουμε κι εμείς, αδελφοί μου, Αυτόν που μας αγάπησε κατά χάρη, …ας πορευθούμε συμφώνως με τις άγιες εντολές του.

Ας καθαρίσουμε τους εαυτούς μας από κάθε σαρκικό και πνευματικό μολυσμό. Ας προσφέρουμε στο Θεό πράξεις αγαθές, όπως την πίστη, την ελπίδα, την αγάπη και την υπομονή. Ας του προσφέρουμε το συντριμμό της καρδίας μας, τη δωρεά της κατανύξεως, την καθαρότητα της συνειδήσεως, την νέκρωση των παθών, της ακαθαρσίας, της κακής επιθυμίας και της πλεονεξίας.

Ας δουλεύσουμε στον Κύριο με σύνεση και ευστάθεια, με καρτερία και υπομονή. Ας ενστερνιστούμε το φίλτρο της αγάπης του Αναστάντος Θεού και Σωτήρα μας. Ας ψάλλουμε στο Θεό μας άσμα καινό.

Ας κροτήσουμε δυνατά τα χέρια μας κι ας φωνάξουμε στο Θεό με φωνή αγαλλιάσεως. Διότι ο Κύριός μας είναι μέγας και της μεγαλοσύνης του δεν υπάρχει τέλος. Μέγας είναι ο Κύριος και μεγάλη η δύναμή του. Κατάργησε και καταπάτησε τον αλαζόνα και υπερήφανο εχθρό μας, τον διάβολο, και με την Ανάστασή του πάτησε το θάνατο και μας ανέστησε όλους και μας δώρισε την αιώνια ζωή. Γι’ αυτό ας απολαύσουμε όλοι, αγαπητοί, των αγαθών χαρισμάτων αυτής της καλής πανηγύρεως. Ας εισέλθουμε χαίροντες στη χαρά του Κυρίου μας…

Άρχοντες και αρχόμενοι, πρεσβύτεροι και νεώτεροι, πλούσιοι και φτωχοί, άνδρες και γυναίκες, δούλοι και ελεύθεροι, δοξάσατε και μεγαλύνατε τον Κύριο και Θεό μας σήμερα, κατά την λαμπρή αυτή ημέρα και εορτή της Αναστάσεώς του…

Διότι, ανέστη Χριστός και από τη φθορά λυτρωθήκαμε.

Ανέστη Χριστός και από την κατάρα σωθήκαμε.

Ανέστη Χριστός και εμείς συναναστηθήκαμε.

Ανέστη Χριστός και εμείς ζωοποιηθήκαμε.

Ανέστη Χριστός εκ νεκρών και απαρχή της αναστάσεως των κεκοιμημένων εγένετο.

Σ’ Αυτόν τον Αναστημένο Χριστό ανήκει η δόξα και η δύναμη, και η προσκύνηση και η μεγαλοσύνη τώρα και πάντοτε και εις τους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Πηγή: imaik.gr