π.Νικόλαος Μανώλης, Οι οικουμενιστές κινούνται από δαιμονική αγάπη [mp3 ...

π.Νικόλαος Μανώλης, Οι οικουμενιστές κινούνται από δαιμονική αγάπη [mp3 2019]

Κάνε ἐγγραφή στό κανάλι μου τῆς Youtube πατώντας ἐδῶ: https://bit.ly/2WldGra

Γιά τούς οἰκουμενιστές, ὑπέρτατος κανόνας, πάνω ἀπό τίς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, εἶναι  τό διαστρεβλωμένο καί κατασυκοφαντημένο “ἵνα πάντες ἕν ὦσι”.

Κήρυγμα τοῦ π.Νικολάου Μανώλη τήν Κυριακή Ζ΄ ἀπό τοῦ Πάσχα, τῶν Ἁγίων Πατέρων, 09-06-2019.

Στο νοσοκομείο ο πρ. Πατριάρχης Ιεροσολύμων Ειρηναίος

Σε μονάδα αυξημένης φροντίδας νοσηλεύεται ο πρώην Πατριάρχης Ιεροσολύμων Ειρηναίος.
Σύμφωνα με τους γιατρούς του, ο κ.Ειρηναίος νοσηλεύεται με πνευμονικό οίδημα.

Η κατάσταση είναι σοβαρή αλλά δεν εκφράζεται ανησυχία για τη ζωή του, τονίζοντας πως η κατάστασή του δεν είναι κρίσιμη.
Ωστόσο, η υγεία του είναι επιβαρυμένη λόγω χρόνιων προβλημάτων που αντιμετωπίζει.

Δυνατότητα διακοπής της κύησης μέχρι και την τελευταία στιγμή επιφέρει ο νέος ποινικός κώδικας!

Τήν ὥρα πού πολιτεῖες τῆς Ἀμερικῆς προωθοῦν σχέδια νόμου τά ὁποία ἀπαγορεύουν τήν ἄμβλωση ἀκόμα καί σέ περιπτώσεις βιασμοῦ (Διαβάστε παρακάτω σχετικό ρεπορτάζ), στή χώρα μας ἡ ἐφαρμογή τοῦ νέου ποινικοῦ κώδικα εἰσάγει τή δυνατότητα διακοπῆς τῆς κύησης μέχρι καί τήν τελευταία στιγμή.
Συγκεκριμένα στό ἄρθρο 304 πάρ. 4γ ἀναφέρεται: «Δέν εἶναι ἄδικη πράξη ἡ τεχνητή διακοπή τῆς ἐγκυμοσύνης πού ἐνεργεῖται ἀπό τήν ἔγκυο ἤ μέ τή συναίνεση τῶν προσώπων πού ἀναφέρονται στήν παράγραφο 2 ἀπό γιατρό μαιευτήρα γυναικολόγο μέ τή συμμετοχή ἀναισθησιολόγου, σέ ὀργανωμένη νοσηλευτική μονάδα, ἄν συντρέχει μία ἀπό τίς ἀκόλουθες περιπτώσεις: [α… β …] γ) Ἔχουν διαπιστωθεῖ, μέ τά μέσα προγεννητικῆς διάγνωσης, ἐνδείξεις σοβαρῆς ἀνωμαλίας τοῦ ἐμβρύου πού ἐπάγονται τή γέννηση παθολογικοῦ νεογνοῦ ἤ ὑπάρχει ἀναπότρεπτος κίνδυνος γιά τή ζωή τῆς ἐγκύου ἤ κίνδυνος σοβαρῆς καί διαρκοῦς βλάβης τῆς σωματικῆς ἤ ψυχικῆς ὑγείας της. Στήν περίπτωση αὐτή ἀπαιτεῖται σχετική βεβαίωση καί τοῦ κατά περίπτωση ἁρμόδιου γιατροῦ».

Ἡ συγκεκριμένη διαδικασία εἶχε ὅριο τίς 24 ἑβδομάδες πρίν ἀπό τήν ἀλλαγή τοῦ νέου ποινικοῦ κώδικα. Ἐπιπλέον τό πλαίσιο τῆς ποινῆς γιά τίς περιπτώσεις πού καταδικάζεται ἡ διακοπή τῆς κύησης μειώνεται ἀπό τά 5-20 χρόνια στά 5-10.
Συνεπῶς, καθώς προοδευτκές χῶρες σφίγγουν τόν κλοιό γύρω ἀπό τό ἀθεράπευτο πρόβλημα τῶν ἀμβλώσεων, ἡ κατά τά ἄλλα ἀνθρωποκεντρική Ἑλλάδα «συμμορφώνεται» στά ἀνώτερα νεοταξικά κλιμάκια παρέχοτας νέα παραθυράκια στήν διαδικασία τῆς ἄμβλωσης.
Διαβάστε τήν εἴδηση παρακάτω…
Ἀλαμπάμα – ΗΠΑ: Παράνομη ἡ ἄμβλωση ἀκόμη καί σέ περιπτώσεις βιασμῶν
Σωρεία ἀντιδράσεων σέ τοπικό καί διεθνές ἐπίπεδο προκάλεσε ἡ ἀπόφαση τῆς πολιτείας τῆς Ἀλαμπάμα νά ἀπαγορεύσει τίς ἀμβλώσεις, ἀκόμα καί σέ περιπτώσεις πού ἡ γυναίκα… ἔχει μείνει ἔγκυος μετά ἀπό βιασμό. Ἡ Γερουσία τῆς πολιτείας τῆς Ἀλαμπάμας ἐνέκρινε σχέδιο νόμου τό ὁποῖο προβλέπει νά ἀπαγορευθοῦν οἱ ἀμβλώσεις σχεδόν σέ ὅλες τίς περιπτώσεις, στό πλαίσιο τῶν προσπαθειῶν πολλῶν ἀμερικανικῶν Πολιτειῶν ὅπου κυβερνοῦν Ρεπουμπλικάνοι νά ἀναγκάσουν τό Ἀνώτατο Δικαστήριο τῶν ΗΠΑ νά ἐπανεξετάσει τό δικαίωμα στήν ἄμβλωση.
Τό νομοσχέδιο κατά τῶν ἀμβλώσεων δέν προβλέπει ἐξαιρέσεις οὔτε καν στίς περιπτώσεις αἱμομιξίας ἤ βιασμοῦ, παρά μόνο ἄν ὑπάρχει ἄμεσος κίνδυνος γιά τή ζωή τῆς μητέρας ἤ τό ἔμβρυο ἔχει κάποια «θανατηφόρα ἀνωμαλία».
Τό σχέδιο νόμου ἔχει ἤδη ἐγκριθεῖ ἀπό τή Βουλή τῶν Ἀντιπροσώπων στήν Ἀλαμπάμα καί ὁδεύει τώρα στό γραφεῖο τῆς κυβερνήτριας Κέι Ἄιβι πρός ὑπογραφή, πού θά σημάνει πώς θά γίνει νόμος τῆς συγκεκριμένης Πολιτείας.
Ἡ Ρεπουμπλικανή κυβερνήτρια δέν ἔχει ἀποκαλύψει μέχρι σήμερα ποιά εἶναι ἡ θέση της στό ζήτημα, πάντως εἶναι γνωστό πώς γενικά ἐναντιώνεται στήν ἄμβλωση.
Οἱ γιατροί πού κάνουν παράνομα ἀμβλώσεις κινδυνεύουν μέ ποινές κάθειρξης ἀπό 10 ὡς 99 χρόνια.

Ἔντονες ἀντιδράσεις ἀπό πολιτικούς, ἀκτιβιστές καί γιατρούς
Ἡ Ἕνωση Προστασίας τῶν Ἀτομικῶν Δικαιωμάτων (ACLU) ἀνακοίνωσε τήν πρόθεσή της νά προσφύγει στή δικαιοσύνη γιά νά ἐμποδίσει τήν ἐφαρμογή τῆς νομοθεσίας, πού προβλέπεται νά τεθεῖ σέ ἰσχύ σέ ἔξι μῆνες.
«Μόλις βιάσατε τήν πολιτεία τῆς Ἀλαμπάμα», δήλωσε ὁ Μπόμπι Σίνγκλετον, Δημοκρατικός μέλος τῆς Γερουσίας, μετά τήν ἀπόρριψη ἀπό τούς γερουσιαστές τροποποίησης πού προέβλεπε ἐξαιρέσεις στόν νόμο. «Λέτε στήν κόρη μου: δέν μπορεῖ νά βασίζεσαι στήν πολιτεία τῆς Ἀλαμπάμα (…) οἱ ἄνδρες μποροῦν νά σέ βιάσουν καί ἐσύ, ἄν μείνει ἔγκυος, θά κάνεις τό μωρό», πρόσθεσε, μέ τή φωνή του νά τρέμει.
Ἡ Ἕνωση Γιατρῶν γιά τήν Ἀναπαραγωγική Ὑγεία προειδοποίησε ὅτι ἡ σχεδόν πλήρης ἀπαγόρευση τῶν ἀμβλώσεων θά ἔχει καταστροφικά ἀποτελέσματα στήν ὑγεία τῶν γυναικών. «Οἱ γιατροί δέν θά ἐπιθυμοῦν νά βοηθήσουν τίς ἀσθενεῖς πού ἔχουν ἀνάγκη, ἀκόμη καί ὅταν ἡ συνέχιση μίας ἐγκυμοσύνης βλάπτει τήν ὑγεία τους ἤ ἀκόμη εἶναι καί ἐπικίνδυνη γιά τή ζωή τους, ἀπό φόβο ὅτι θά προσαχθοῦν στή δικαιοσύνη», κατήγγειλε ἡ δρ Γιασίκα Ρόμπινσον.
Ὁ Ἐθνικός Ὀργανισμός γιά τίς Γυναῖκες (NOW) κατήγγειλε τήν ἀπαγόρευση ὡς ἀντισυνταγματική. «Πρόκειται γιά μία ξεκάθαρη ἀπόπειρα νά συγκεντρώσουν πολιτική στήριξη γιά ὑποψήφιους κατά τῶν ἀμβλώσεων στίς ἐπερχόμενες ἐκλογές καί ἀποτελεῖ ἄμεση ἀπειλή γιά τήν ὑγεία, τήν αὐτονομία καί τήν ἀναζήτηση τῆς εὐτυχίας τῶν γυναικών», ἐπεσήμανε ὁ ὀργανισμός σέ ἀνακοίνωσή του.
Οἱ Ρεπουμπλικάνοι ὑποστηρικτές τῆς ἀπαγόρευσης τῶν ἀμβλώσεων 
Ἤδη 28 πολιτεῖες τῶν ΗΠΑ ἔχουν υἱοθετήσει περισσότερους ἀπό 300 νέους κανόνες ἀπό τήν ἀρχή τοῦ ἔτους οἱ ὁποῖοι περιορίζουν τό δικαίωμα τῶν γυναικών στήν ἄμβλωση, σύμφωνα μέ τό ἰνστιτοῦτο Guttmacher.
Οἱ πολιτεῖες Κεντάκι καί Μισισιπή ἔχουν ἀπαγορεύσει τίς ἀμβλώσεις ἀμέσως μόλις μπορεῖ νά ἐντοπιστεῖ καρδιακός παλμός στό ἔμβρυο, κάτι πού μπορεῖ νά γίνει ἤδη ἀπό τήν ἕκτη ἑβδομάδα τῆς κύησης. Ἀντίστοιχα μέτρα βρίσκονται σέ διαδικασία υἱοθέτησης στίς πολιτεῖες Τζόρτζια, Ὀχάιο, Μιζούρι καί Τενεσί. Δικαστής ἐμπόδισε τήν ἐφαρμογή τῆς νομοθεσίας στό Κεντάκι, ὅμως στό Μιζούρι πρόκειται νά ἀρχίσει νά ἰσχύει ἀπό τόν Ἰούλιο.
Οἱ ἀκτιβιστές κατά τῶν ἀμβλώσεων ἔχουν ἐνθαρρυνθεῖ ἀπό τόν διορισμό δύο συντηρητικῶν δικαστῶν, ἐπιλογή τοῦ προέδρου Ντόναλντ Τράμπ, στό Ἀνώτατο Δικαστήριο καί εἶναι ἀποφασισμένοι νά φέρουν τό θέμα τῶν ἀμβλώσεων ἐνώπιόν του.
Ὑποστηρικτές τῆς νομοθεσίας ἀναμένουν μέ χαρά τήν ἀναπόφευκτη προσφυγή στή δικαιοσύνη ἐναντίον της. Ἄν καί οἱ συντάκτες τοῦ νομοσχεδίου ἐκτιμοῦν ὅτι θά χάσουν στά κατώτερα δικαστήρια, πιστεύουν ὄτι τελικα τό θέμα θά καταλήξει στό Ἀνώτατο Δικαστήριο τῶν ΗΠΑ. Ἀπώτερος σκοπός τούς εἶναι ἡ ἀνατροπή τῆς ἀπόφασης τοῦ 1973 τοῦ Ἀνώτατου Δικαστηρίου πού ἀναγνώρισε τό συνταγματικό δικαίωμα τῶν γυναικών στήν ἄμβλωση, μέ τήν ὑπόθεση Ρόου ἐναντίον Οὐέιντ.

Νεκτάριος Δαπέργολας, Όχι, όλοι μαζί δεν μπορούμε!

του Νεκτάριου Δαπέργολα, 
Διδάκτορος Ιστορίας

     Καθώς πλησιάζουμε σε μία ακόμη εκλογική διαδικασία, είναι πιο σαφές από κάθε άλλη φορά ότι ως λαός ζούμε μέρες απίστευτης παρακμής. Μέρες μιας άνευ προηγουμένου πολιτικής αποσάθρωσης, κοινωνικής διάλυσης και εθνικής κατάρρευσης, που δεν είναι ασφαλώς παρά οι μοιραίες συνέπειες μιας βαθύτατης πνευματικής κρίσης. Μετά από μία μακρά περίοδο ιστορικής αμνησίας, πολιτισμικής διάβρωσης και ηθικής καταρράκωσης, μετά από δεκαετίες συστηματικού αφελληνισμού και αποχριστιανισμού, μετά από δεκαετίες οργανωμένης και μεθοδικής αποδόμησης και μαζικής λοβοτομής, που απονεύρωσαν και ευνούχισαν πνευματικά τον λαό μας (με πλήρη φυσικά συνέργεια και συνενοχή και του ιδίου), ήρθαν εν τέλει και οι ταφόπλακες των μνημονίων, του εθνικού ξεπουλήματος, της αθρόας λαθρομετανάστευσης και της νομοθετικής επιβολής όλης της διαστροφικής νεοταξικής ατζέντας. Τις ταφόπλακες που έβαλαν ξεδιάντροπα εθελόδουλες κυβερνήσεις της υποτέλειας αλλά και της πλέον αντίχριστης κι εθνομηδενιστικής υστερίας, για να ολοκληρώσουν – μέσω της οικονομικής καταστροφής, της κοινωνικής διάλυσης, της δημογραφικής αλλοίωσης, της εθνικής υποδούλωσης και του πλήρους πνευματικού ξεχαρβαλώματος – τη θανατική μας καταδίκη. Η κατάρρευση γύρω μας δείχνει να είναι ολοκληρωτική, αν δεν γίνει κάποιο μεγάλο θαύμα, και η πορεία προς τον πλήρη αφανισμό αναπόδραστη πλέον και προδιαγεγραμμένη.
     Ταυτόχρονα όμως ζούμε δυστυχώς και μέρες απίστευτης (και απίστευτα τραγικής) ελαφρότητας. Ενώ το σκοτάδι καλύπτει την πατρίδα και όλα γύρω μας γκρεμίζονται, ενώ όλοι οι θεσμοί νοσούν θανάσιμα και το υπάρχον πολιτικό σκηνικό συνεχίζει να ανακυκλώνει τα αμαρτωλά του αδιέξοδα μέσα στον κουρνιαχτό των ανομιών του, «κόμματα» και «κινήματα» συνεχίζουν να εμφανίζονται καθημερινά σωρηδόν, ως άλλο ένα επίσης τραγελαφικό «σημείο των καιρών», για να εντείνουν κι αυτά με τη σειρά τους τον εμπαιγμό (της ζωής μας, της πίστης μας, της πατρίδας μας – και φυσικά της νοημοσύνης μας). Πονηροί και γόητες που έχουν ενσκήψει γύρω μας ως «λύκοι βαρείς, μη φειδόμενοι του ποιμνίου» (για να παραφράσουμε και τη Γραφή). Δήθεν μεταρρυθμιστές, ανατροπείς και επίδοξοι σωτήρες, δήθεν ανένδοτοι και αποφασισμένοι εθναμύντορες και υπερασπιστές ύψιστων πνευματικών αξιών, στην πραγματικότητα όμως πρόκειται είτε για υποκριτές κι υστερόβουλους πατριδοκάπηλους και χριστεμπόρους, είτε απλώς για κάποιους θλιβερά εγκλωβισμένους ανάμεσα στις ιδεοληπτικές αγκυλώσεις τους και στην αμετροεπή πλάνη της οίησής τους. Και εννοείται βέβαια ότι δεν αναφερόμαστε εδώ ούτε σε άκρως φαιδρές οργανώσεις της…γειτονιάς, ούτε σε χυδαίες και απροκάλυπτες απάτες που κανονικά μόνο σε ψυχικά διαταραγμένους θα μπορούσαν να απευθύνονται. Αν το πράτταμε, ο κατάλογος θα μεγάλωνε επικίνδυνα. Εδώ αναφερόμαστε μόνο στις φαινομενικά πιο σοβαρές περιπτώσεις, όσες δηλαδή δεν κινούνται απελπιστικά πολύ κάτω από τα όρια της εξαπάτησης, της γελοιότητας, της γραφικότητας και της βλακείας.
     Για να θυμηθούμε όμως και τον Καβάφη, όλοι τους «βλάπτουν την Συρία το ίδιο». Όλοι τους υπάρχουν αυτή τη στιγμή αποκλειστικά και μόνο για να θολώνουν τα νερά, να εξοντώνουν κάθε πραγματική ελπίδα στον βωμό του προσωπικού τους βολέματος ή του προσωπικού τους…αλάθητου, να σκανδαλίζουν και να απογοητεύουν (για μια φορά ακόμη) τους καλοπροαίρετους, να σπιλώνουν κάθε αυθεντική έννοια πατριωτισμού (κατ’ αναλογίαν με τον τρόπο που το έχουν ήδη πράξει διάφορα νεοπαγανιστικά και φασιστικά μορφώματα ή έτερες πατριδοκάπηλες κομματικές μαζώξεις), να κυοφορούν τον κίνδυνο στιγματισμού ακόμη και του εκκλησιαστικού ή και του μοναστικού χώρου (ειδικά όσοι υποδύονται τους χριστιανούς ή επικαλούνται έως και ευλογίες γερόντων και στήριξη μοναστηριών), να παίζουν (συνειδητά ή υποσυνείδητα – παντελώς αδιάφορο) τον ρόλο της εφεδρείας, του συστημικού στυλοβάτη, του αναχώματος για κάθε υγιές κι αυθεντικό που πάει να γεννηθεί.
     Τι νόημα έχει λοιπόν, με δεδομένα όλα αυτά, το πολυδιαφημισμένο εσχάτως αίτημα της ενότητας και ενοποίησης του δήθεν πατριωτικού χώρου; Ενοποίησης ποιου χώρου ακριβώς; Αυτού που βρίθει από πράκτορες, πεμπτοφαλαγγίτες, επαγγελματίες διασπαστές, απατεώνες, αριβίστες ή (στις καλύτερες των περιπτώσεων) οιηματίες ανόητους με αρχηγικά σύνδρομα κι εγωπαθείς νευρώσεις; Και ενότητας επίσης με ποιους ακριβώς; Με τον κάθε ανελλήνιστο, τον κάθε καιροσκόπο που έμαθε να ψελλίζει κάποια κενά (για τον ίδιο) ρήματα υπέρ πίστεως και πατρίδος (απλά για να κάνει τη δουλειά του), τον κάθε αλιβάνιστο που έχει τη γελοία αυταπάτη ότι αυτός ο τόπος μπορεί να σωθεί μόνο με πολιτικές κινήσεις και δυνάμεις ανθρώπινες, τον κάθε περίεργο με τον οποίο ούτε κοινές αφετηρίες και αναφορές έχουμε, ούτε κοινά βιώματα και φυσικά ούτε και κοινούς στόχους; Ας το ξεκαθαρίσουμε λοιπόν expressis verbis: όχι, δεν έχει απολύτως κανένα νόημα. Όχι, το σύνθημα «όλοι μαζί», πού τόσο αβασάνιστα φωνάζουν κάποιοι, είναι απολύτως έωλο, βλακώδες και αποπροσανατολιστικό. Γιατί απλούστατα όλοι μαζί δεν μπορούμε. Δεν μπορούμε, αλλά ούτε και θέλουμε. Γιατί δεν πρέπει να θέλουμε. Γιατί πολύ απλά, οτιδήποτε θα προέκυπτε πάνω σε μία τέτοια βάση, δεν θα ήταν μόνο θνησιγενές, αλλά και ολέθριο.
      Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι και στην πράξη κανείς απ’ όλους αυτούς «δεν κάνει προκοπή». Η ανεπάρκεια ή η πλήρης ανυπαρξία τους είναι πράγματι (κατά περίπτωση) τόσο οφθαλμοφανείς, που ακόμη κι αν αρχικά ίσως φαίνεται με την παρουσία τους ότι μπορεί να εγκυμονήσουν κινδύνους μιας κάποιας «ζημιάς», ο ρόλος τους αποκαλύπτεται καθημερινά, η αναξιοπιστία τους ξεμπροστιάζεται, τα όποια ίχνη ζημιάς αποκαθίστανται. Η Παναγιά τη «μαζεύει» τη ζημιά τους – πώς θα ήταν άλλωστε δυνατό να επιτρέψει σε κάποιους να χτίσουν όνειρα πνευματικής αναγέννησης της ορθόδοξης κι αγιοτόκου πατρίδας πάνω σε λογισμούς άθεης φιλαυτίας ή σε κάποιους άλλους να χτίσουν πολιτικές καριέρες, επικαλούμενοι το όνομά Της υποκριτικά! Αυτό είναι κάτι που το ζούμε κατά καιρούς με τρόπο εντυπωσιακό. Αλλά και πρόσφατα, πόσες φορές ακούσαμε για απόπειρες συντονισμού και ενοποίησης διαφόρων, με στόχο την κοινή κάθοδο στις εκλογές (κοινό τε γαρ και το…ευγενές όραμα της εισόδου στη Βουλή για λεφτά και εξουσία) και πόσες φορές αυτές οι απόπειρες απέτυχαν εν τη γενέσει τους και ξεμπροστιάστηκε η υστεροβουλία, η αήθεια και η αρρωστημένη τους φιλαυτία; Το ίδιο θα γίνει και εφεξής. Η χάρη του Θεού μας φυλάει πάντοτε. Και μας φυλάει ευτυχώς και από όλους αυτούς.
      Όσοι πάλι ρωτούν αν θα προκύψει επιτέλους κάποια στιγμή και κάτι διαφορετικό, κάτι αυθεντικά ανιδιοτελές, κάτι που θα αποσκοπεί αποκλειστικά στη βοήθεια της πατρίδας κι όχι στο να χτίσει ολόφρεσκες καριέρες βουλευτών και νέου τύπου κομματαρχών, κάτι που θα στοχεύει στο να σηκωθούμε επιτέλους λίγο ψηλότερα και όχι στο να θεραπεύσει εγωισμούς, νευρωτικές απόπειρες αυτοδικαίωσης, ένστικτα επιβίωσης πρώην διαδρομιστών και λογής βολεμένων του συστήματος, ας το ξαναπούμε για μια ακόμη φορά: εδώ που έχουμε φτάσει, στο έσχατο αυτό σημείο συλλογικής πνευματικής παρακμής, εθνικού ξεπεσμού και πολιτικής κατάπτωσης, «για να γυρίσει ο ήλιος», χρειάζεται πρωτίστως μεγάλο θαύμα άνωθεν, αλλά και πολύς κόπος δικός μας. Κόπος πνευματικός όμως κυρίως, κόπος έμπρακτης μετάνοιας, για να ενεργοποιήσουμε το έλεος του Θεού, για να «εκβιάσουμε» το θαύμα. Είναι απολύτως βέβαιο ότι αν το είχαμε πράξει μέχρι τώρα, τα πράγματα θα ήταν ήδη πολύ διαφορετικά. Ποτέ δεν είναι αργά ωστόσο (ο Θεός περιμένει πάντοτε τη μεταστροφή μας – και για Εκείνον δεν υπάρχει τίποτε αδύνατο, αναπόδραστο και τετελεσμένο). Αν περαιτέρω μπορούν να γίνουν και κάποιες άλλες δράσεις και ενέργειες (κοσμικού, κοινωνικού ή πολιτικού χαρακτήρα), καλό είναι να γίνουν. Αυτές οφείλουμε όμως να τις θεωρούμε εντεταγμένες στο σωστό πλαίσιο, να μην τις υπερτιμούμε, να τις βλέπουμε μόνο ως συμπλήρωμα όλων των παραπάνω. Και για να μην έχουμε ωστόσο ακόμη και ως προς αυτό αυταπάτες: είναι βέβαιο μεν ότι μέσα στον λαό μας υπάρχουν ικανοί και καθαροί άνθρωποι της αγνής πίστης και της ανιδιοτελούς φιλοπατρίας που κάποτε θα κληθούν να παίξουν ρόλο στην αναγέννηση της πατρίδας, αυτοί όμως είναι ακόμη κρυμμένοι, άφθαρτοι, άγνωστοι μεταξύ αγνώστων. Και θα τους εμφανίσει ο Θεός, όταν έρθει η ώρα. Η ώρα πάντως αυτή, είναι απολύτως ξεκάθαρο ότι δεν έχει έρθει ακόμη. Και θα εξακολουθήσει να αργεί, όσο εμείς θα συνεχίζουμε να μεριμνούμε για τόσα πολλά και μάταια, τη στιγμή που ενός κυρίως έστι χρεία.
       Ο έχων νουν ψηφισάτω…

Σχετικά με την πράξη της προσευχής

Δεν δίνετε προσοχή στην προσευχή στην καθημερινότητά σας. Οι άνθρωποι πάντα παράβλεπαν την προσευχή. Στο παρελθόν οι προσευχές τους ήταν απλώς διεκπεραιωτικές και χαζολογούσαν και κανείς τους δεν αφιέρωσε ποτέ την καρδιά του ενώπιον του Θεού ούτε κι αληθινά προσευχήθηκε στον Θεό. Οι άνθρωποι προσεύχονται στον Θεό μονάχα όταν κάτι τους συμβαίνει. Μέσα σ’ όλο αυτό το διάστημα, έχετε ποτέ προσευχηθεί πραγματικά στον Θεό; Έχετε ποτέ δακρύσει από πόνο ενώπιον του Θεού; Έχετε ποτέ φτάσει να γνωρίσετε τον εαυτό σας ενώπιον του Θεού; Είχατε ποτέ μια εγκάρδια προσευχή με τον Θεό; Η προσευχή γίνεται πράξη βαθμιαία: Αν γενικά δεν προσεύχεσαι στο σπίτι, τότε δεν θα έχεις τρόπο να προσευχηθείς στην εκκλησία και αν δεν προσευχηθείς κανονικά στις μικρές συνάξεις, τότε θα είσαι ανίκανος να προσευχηθείς κατά τη διάρκεια μεγάλων συνάξεων. Αν συνήθως δεν προσεγγίζεις τον Θεό ή δεν αναλογίζεσαι τα λόγια του Θεού, τότε δεν θα έχεις τίποτα να πεις όταν είναι καιρός να προσευχηθείς - και ακόμα κι αν προσεύχεσαι, θα είναι μόνο στα λόγια· δεν θα προσεύχεσαι πραγματικά.

Τι σημαίνει να προσεύχεσαι πραγματικά; Σημαίνει να βγαίνουν τα λόγια μέσα από την καρδιά σου προς τον Θεό και να είσαι σε επαφή με τον Θεό έχοντας καταλάβει το θέλημά Του και βασιζόμενος στα λόγια Του· σημαίνει να αισθάνεσαι ιδιαίτερα κοντά στον Θεό, να αισθάνεσαι ότι είναι μπροστά σου και ότι έχεις κάτι να Του πεις· και σημαίνει να ακτινοβολείς έντονα μέσα στην καρδιά σου και να αισθάνεσαι ότι ο Θεός είναι ιδιαίτερα αγαπητός. Θα νιώσεις ιδιαίτερα εμπνευσμένος κι αφού ακούσουν τα λόγια σου, οι αδελφοί κι οι αδελφές σου θα αισθάνονται ικανοποιημένοι, θα αισθάνονται ότι οι λέξεις που λες είναι οι λέξεις μέσα στις καρδιές τους, οι λέξεις που εύχονται να πουν κι αυτό που λες αντιπροσωπεύει αυτό που θέλουν να πουν. Αυτή είναι η σημασία του να προσεύχεσαι πραγματικά. Αφού προσευχηθείς πραγματικά, στην καρδιά σου θα αισθανθείς ειρήνη και ικανοποίηση· η δύναμη να αγαπάς τον Θεό θα υψωθεί και θα νιώθεις ότι τίποτα σε ολόκληρη τη ζωή σου δεν είναι πιο αξιόλογο ή σημαντικό από το να αγαπάς τον Θεό· και όλα αυτά θα αποδείξουν ότι οι προσευχές σου ήταν αποτελεσματικές. Έχεις ποτέ προσευχηθεί με τέτοιο τρόπο;

Και τι συμβαίνει με το περιεχόμενο των προσευχών; Πρέπει να προσεύχεσαι, βήμα-βήμα, σύμφωνα με την πραγματική σου κατάσταση και με αυτό που πρέπει να γίνει από το Άγιο Πνεύμα, και θα πρέπει να είσαι σε επαφή με τον Θεό σύμφωνα με το θέλημα του Θεού και τις απαιτήσεις Του για τον άνθρωπο. Όταν αρχίζεις να λες τις προσευχές σου, δώσε πρώτα την καρδιά σου στον Θεό. Μην επιχειρήσεις να καταλάβεις το θέλημα του Θεού· προσπάθησε μόνο να πεις τις λέξεις μέσα από την καρδιά σου προς τον Θεό. Όταν βρίσκεσαι ενώπιον του Θεού, μίλα κατ’ αυτόν τον τρόπο: «Ω Θεέ! Μόλις σήμερα συνειδητοποιώ ότι συνήθιζα να σε παρακούω. Είμαι πραγματικά διεφθαρμένος και ελεεινός. Πριν, έχανα το χρόνο μου· από σήμερα θα ζω για Σένα, θα ζήσω μια ζωή με νόημα και θα ικανοποιώ το θέλημά Σου. Θα ήθελα το Πνεύμα Σου πάντα να εργάζεται μέσα μου και πάντα να με φωτίζει και να με διαφωτίζει, ώστε να μπορώ να γίνω ισχυρός κι ακλόνητος μάρτυρας ενώπιόν Σου, επιτρέποντας στον Σατανά να δει τη δόξα Σου, τη μαρτυρία Σου και την απόδειξη του θριάμβου Σου μέσα μας.» Όταν προσευχηθείς με αυτόν τον τρόπο, η καρδιά σου θα απελευθερωθεί τελείως, έχοντας προσευχηθεί με αυτόν τον τρόπο, η καρδιά σου θα είναι πιο κοντά στον Θεό κι αν συχνά προσεύχεσαι κατ’ αυτόν τον τρόπο, το Άγιο Πνεύμα θα εργάζεται αναπόφευκτα μέσα σου. Εάν πάντα επικαλείσαι τον Θεό με αυτόν τον τρόπο και δίνεις την υπόσχεσή σου ενώπιον του Θεού, θα έρθει η ημέρα που η υπόσχεσή σου μπορεί να γίνει αποδεκτή ενώπιον του Θεού, όταν η καρδιά σου και ολόκληρη η ύπαρξή σου θα ληφθούν από τον Θεό και τελικά θα οδηγηθείς στην τελείωση από τον Θεό. Η προσευχή είναι υψίστης σημασίας για εσάς. Όταν προσεύχεσαι, λαμβάνεις το έργο του Αγίου Πνεύματος, η καρδιά σου συγκινείται κατ’ αυτόν τον τρόπο από τον Θεό κι η δύναμη της αγάπης για τον Θεό ξεπηδά από μέσα σου. Αν δεν προσεύχεσαι με την καρδιά σου, αν δεν ανοίξεις την καρδιά σου για να έρθεις σε επαφή με τον Θεό, τότε ο Θεός δεν θα έχει τρόπο να εργάζεται μέσα σου. Εάν, αφού προσευχηθείς, έχεις πει όλα τα λόγια μέσα από την καρδιά σου και το Πνεύμα του Θεού δεν έχει εργαστεί, αν δεν αισθάνεσαι εμπνευσμένος μέσα σου, τότε αυτό δείχνει ότι η καρδιά σου δεν είναι ειλικρινής , ότι τα λόγια σου δεν είναι αληθινά κι είναι ακόμα ακάθαρτα. Εάν, αφού προσευχηθείς, είσαι ικανοποιημένος, τότε οι προσευχές σου έγιναν αποδεκτές από τον Θεό και το Πνεύμα του Θεού εργάστηκε μέσα σου. Ως κάποιος που υπηρετεί ενώπιον του Θεού, δεν μπορείς να υπάρχεις χωρίς προσευχές. Αν βλέπεις αληθινά τη συναναστροφή με τον Θεό ως κάτι που έχει νόημα και αξία, μπορείς να απαρνηθείς την προσευχή; Κανείς δεν μπορεί να είναι χωρίς κοινωνία με τον Θεό. Χωρίς προσευχή, ζεις κατά σάρκα, ζεις στα δεσμά του Σατανά· χωρίς αληθινή προσευχή, ζεις υπό την επιρροή του σκότους. Ελπίζω ότι οι αδελφοί και οι αδελφές μπορούν αληθινά να προσεύχονται κάθε μία μέρα. Αυτό, ωστόσο, δεν είναι προσκόλληση στο δόγμα, αλλά ένα αποτέλεσμα που πρέπει να επιτευχθεί. Είσαι πρόθυμος να παραιτηθείς από λίγο ύπνο και ικανοποίηση, λέγοντας τις πρωινές προσευχές την αυγή και στη συνέχεια απολαμβάνοντας τα λόγια του Θεού; Εάν προσεύχεσαι και τρως και πίνεις τα λόγια του Θεού, με αυτόν τον τρόπο, με μια καθαρή καρδιά, τότε θα είσαι περισσότερο αποδεκτός από τον Θεό. Αν το κάνεις αυτό καθημερινά, κάνοντας πράξη το δόσιμο της καρδιάς σου στον Θεό κάθε μέρα κι ερχόμενος σε επαφή με τον Θεό, τότε η γνώση σου για τον Θεό είναι βέβαιο ότι θα αυξηθεί και θα είστε σε καλύτερη θέση να κατανοήσεις το θέλημα του Θεού. Πρέπει να λες: «Ω Θεέ! Επιθυμώ να εκπληρώνω το καθήκον μου. Για να μπορείς να δοξάζεσαι μέσα μας και να απολαύσεις τη μαρτυρία μέσα μας, σε αυτήν την ομάδα ανθρώπων, δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο από το να αφιερώσω όλη την ύπαρξή μου σε Εσένα. Σε παρακαλώ να εργάζεσαι μέσα σε εμάς, για να μπορώ πραγματικά να σε αγαπώ και να σε ικανοποιήσω και να σε καταστήσω τον στόχο που επιδιώκω.» Όταν είσαι κάτοχος αυτού του φορτίου, ο Θεός σίγουρα θα σε οδηγήσει στην τελείωση· δεν πρέπει μόνο να προσεύχεσαι για χάρη του εαυτού σου, αλλά και για χάρη της εκτέλεσης του θελήματος του Θεού και για χάρη της αγάπης προς Αυτόν. Αυτό είναι το πιο αληθινό είδος προσευχής. Προσεύχεσαι ώστε να κάνεις το θέλημα του Θεού;

Πριν, δεν γνωρίζατε πώς να προσευχηθείτε και παραβλέπατε την προσευχή. Σήμερα, πρέπει να κάνετε ό,τι καλύτερο μπορείτε για να εκπαιδευτείτε στην προσευχή. Αν δεν μπορείς να επιστρατεύσεις τη δύναμη μέσα σου για ν’ αγαπήσεις τον Θεό, τότε πώς μπορείς να προσευχηθείς; Πρέπει να πεις: «Ω Θεέ! Η καρδιά μου είναι ανίκανη να Σε αγαπά πραγματικά, θέλω να Σε αγαπήσω, αλλά μου λείπει η δύναμη. Τι πρέπει να κάνω; Εύχομαι να μου ανοίξεις τα μάτια του πνεύματός μου, εύχομαι το Πνεύμα Σου να αγγίξει την καρδιά μου, έτσι ώστε ενώπιόν Σου να είμαι απαλλαγμένος από όλες τις παθητικές καταστάσεις και χωρίς περιορισμούς από οποιονδήποτε άνθρωπο, ουσία ή πράγμα· Εναπόθεσα εντελώς γυμνή την καρδιά μου ενώπιον Σου, ούτως ώστε ολόκληρη η ύπαρξή μου να αφιερωθεί μπροστά Σου και μπορείς να με δοκιμάσεις με όποιον τρόπο θελήσεις. Τώρα δεν σκέφτομαι τις προοπτικές μου, ούτε δεσμεύομαι από τον θάνατο. Χρησιμοποιώντας την καρδιά μου που Σε αγαπά, θέλω να αναζητήσω την οδό της ζωής. Όλα τα πράγματα και τα γεγονότα είναι στα χέρια Σου, η μοίρα μου είναι στα χέρια Σου και, επιπλέον, η ζωή μου ελέγχεται από τα χέρια Σου. Τώρα επιδιώκω την αγάπη Σου κι ανεξάρτητα από το αν με αφήσεις να Σε αγαπώ, ανεξάρτητα από το πώς παρεμβαίνει ο Σατανάς, είμαι αποφασισμένος να Σε αγαπώ.» Όταν αντιμετωπίζεις τέτοια πράγματα, προσεύχεσαι με αυτόν τον τρόπο. Αν το κάνεις κάθε μέρα, η δύναμη να αγαπάς τον Θεό σταδιακά θα αυξάνεται.

Πώς κάποιος εισέρχεται στην πραγματική προσευχή;

Ενώ προσεύχεσαι, η καρδιά σου πρέπει να είναι ειρηνική ενώπιον του Θεού και πρέπει να είναι ειλικρινής. Έρχεσαι αληθινά σε επαφή με τον Θεό και προσεύχεσαι με τον Θεό· δεν πρέπει να εξαπατάς τον Θεό χρησιμοποιώντας λόγια που ακούγονται ωραία. Η προσευχή πρέπει να επικεντρώνεται γύρω από αυτό που ο Θεός επιθυμεί να ολοκληρώσει σήμερα. Ζήτησε από τον Θεό να σου φέρει μεγαλύτερη φώτιση και διαφώτιση και φέρε την πραγματική κατάσταση και τα προβλήματά σου ενώπιον του Θεού, για να προσευχηθείς και να δώσεις υπόσχεση ενώπιον του Θεού. Η προσευχή δεν είναι το να ακολουθείς μια διαδικασία, αλλά η αναζήτηση του Θεού χρησιμοποιώντας την πίστη σου. Ζήτησε από τον Θεό να προστατεύσει την καρδιά σου, καθιστώντας την ικανή να είναι συχνά εν ειρήνη ενώπιον του Θεού, καθιστώντας εσένα σε θέση να γνωρίσεις τον εαυτό σου και να περιφρονείς τον εαυτό σου και να απαρνηθείς τον εαυτό σου στο περιβάλλον που έχει ορίσει ο Θεός για εσένα, επιτρέποντάς σου έτσι να έχεις μια κανονική σχέση με τον Θεό και κάνοντάς σε κάποιον που πραγματικά αγαπάει τον Θεό.

Ποια είναι η σημασία της προσευχής;

Η προσευχή είναι ένας από τους τρόπους με τους οποίους ο άνθρωπος συνεργάζεται με τον Θεό, είναι ένα μέσο με το οποίο ο άνθρωπος στρέφεται προς τον Θεό και είναι η διαδικασία με την οποία ο άνθρωπος συγκινείται από το Πνεύμα του Θεού. Μπορεί να ειπωθεί ότι εκείνοι που ζουν χωρίς προσευχή, είναι νεκροί χωρίς πνεύμα, απόδειξη ότι στερούνται τις νοητικές ικανότητες να συγκινηθούν από τον Θεό. Δίχως προσευχή, οι άνθρωποι δεν είναι σε θέση να επιτύχουν μια κανονική πνευματική ζωή, είναι πολύ λιγότερο δε σε θέση να ακολουθήσουν το έργο του Αγίου Πνεύματος· χωρίς την προσευχή διακόπτουν τη σχέση τους με τον Θεό και δεν είναι σε θέση να λάβουν την αποδοχή του Θεού. Όντας κάποιος που πιστεύει στο Θεό, όσο περισσότερο προσεύχεσαι, τόσο πιο πολύ συγκινείσαι από τον Θεό. Τέτοιοι άνθρωποι έχουν μεγαλύτερη αποφασιστικότητα και είναι πιο ικανοί να λάβουν την πιο πρόσφατη διαφώτιση από τον Θεό· ως αποτέλεσμα αυτού, μόνο άνθρωποι όπως αυτοί μπορούν να οδηγηθούν στην τελείωση, το συντομότερο δυνατόν, από το Άγιο Πνεύμα.

Ποιο είναι το αποτέλεσμα που πρέπει να επιτευχθεί με την προσευχή;

Οι άνθρωποι είναι σε θέση να φέρουν εις πέρας την πράξη της προσευχής και να κατανοήσουν τη σημασία της προσευχής, αλλά το αποτέλεσμα που πρέπει να επιτευχθεί με την προσευχή δεν είναι απλή υπόθεση. Η προσευχή δεν συνίσταται στο να περατώσουμε τις τυπικότητες ή να ακολουθήσουμε τη διαδικασία ή να απαγγείλουμε τα λόγια του Θεού, ούτως ειπείν, η προσευχή δεν σημαίνει να παπαγαλίζεις λέξεις και να αντιγράφεις άλλους. Στην προσευχή, πρέπει να δώσεις την καρδιά σου στον Θεό, να μοιραστείς τα λόγια της καρδιάς σου με τον Θεό, ώστε να μπορείς να συγκινηθείς από τον Θεό. Για να είναι οι προσευχές σου αποτελεσματικές, τότε πρέπει να βασίζονται στην ανάγνωση των λόγων του Θεού. Μόνο με προσευχή εν μέσω των λόγων του Θεού θα μπορέσεις να λάβεις περισσότερη φώτιση και διαφώτιση. Η απόδειξη της αληθινής προσευχής είναι να έχεις μια καρδιά που λαχταράει τις απαιτήσεις του Θεού και είναι πρόθυμη να εκπληρώσει αυτές τις απαιτήσεις· θα είσαι σε θέση να μισείς όλα όσα μισεί ο Θεός, βάσει των οποίων θα έχεις γνώση και θα ξέρεις και θα σου ξεδιαλυθούν οι αλήθειες που εξηγούνται από τον Θεό. Έχοντας την απόφαση, την πίστη και τη γνώση και ένα μονοπάτι μέσω του οποίου θα κάνεις πράξη αφού προσεύχεσαι – μόνο αυτή είναι αληθινή προσευχή και μόνο αυτή η προσευχή μπορεί να είναι αποτελεσματική. Ωστόσο, η προσευχή πρέπει να οικοδομηθεί πάνω στα θεμέλια της απόλαυσης των λόγων του Θεού και της κοινωνίας με τον Θεό μέσα από τα λόγια Του, η καρδιά σου να μπορεί να αναζητήσει τον Θεό και να είναι ειρηνική ενώπιον του Θεού. Αυτή η προσευχή έχει ήδη φτάσει στο σημείο της αληθινής κοινωνίας με το Θεό.

Βασικές γνώσεις σχετικά με την προσευχή:

1. Μη λες στα τυφλά ό,τι σου έρχεται στο νου. Πρέπει να υπάρχει ένα βάρος μέσα στην καρδιά σου, δηλαδή, πρέπει να έχεις έναν στόχο όταν προσεύχεσαι.

2. Οι προσευχές σου πρέπει να περιέχουν τα λόγια του Θεού· πρέπει να βασίζονται στα λόγια του Θεού.

3. Όταν προσεύχεσαι, δεν μπορείς να αναμασάς τα παλιά. Δεν πρέπει να αναφέρεις πράγματα που είναι ξεπερασμένα. Θα πρέπει να εκπαιδεύσεις ειδικά τον εαυτό σου ώστε να λες τα τρέχοντα λόγια του Αγίου Πνεύματος· μόνο τότε θα μπορέσεις να συνδεθείς με τον Θεό.

4. Η ομαδική προσευχή πρέπει να επικεντρώνεται γύρω από έναν πυρήνα, ο οποίος πρέπει να είναι το έργο του Αγίου Πνεύματος σήμερα.

5. Όλοι οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν πώς να προσεύχονται για τους άλλους. Πρέπει να βρουν εκείνα από τα λόγια του Θεού για τα οποία θέλουν να προσευχηθούν, βάσει των οποίων πρέπει να νιώθουν ένα βάρος και για τα οποία πρέπει συχνά να προσεύχονται. Αυτή είναι μια εκδήλωση ενδιαφέροντος για το θέλημα του Θεού.

Η προσωπική ζωή της προσευχής βασίζεται στην κατανόηση της σημασίας της προσευχής και της βασικής γνώσης της προσευχής. Ο άνθρωπος πρέπει συχνά να προσεύχεται για τα ελαττώματά του στην καθημερινή του ζωή και πρέπει να προσεύχεται πάνω στο θεμέλιο της γνώσης των λόγων του Θεού για να επιφέρει αλλαγές στη διάθεση της ζωής του. Ο καθένας πρέπει να καθιερώσει τη δική του ζωή της προσευχής, πρέπει να προσεύχεται μέσω της γνώσης που βασίζεται στα λόγια του Θεού, να προσεύχεται για να αναζητήσει τη γνώση του έργου του Θεού. Τοποθέτησε τις πραγματικές σου περιστάσεις ενώπιον του Θεού και να είσαι ρεαλιστής και να μην δίνεις σημασία στη μέθοδο· το κλειδί είναι να αποκτήσεις μια πραγματική γνώση και να δοκιμάσεις πραγματικά τα λόγια του Θεού. Όποιος επιδιώκει την είσοδο στην πνευματική ζωή πρέπει να μπορεί να προσεύχεται με πολλούς τρόπους. Η σιωπηλή προσευχή, ο συλλογισμός των λόγων του Θεού, η γνωριμία με το έργο του Θεού και ούτω καθεξής. Αυτό το στοχευμένο έργο κοινωνίας συμβαίνει για να πετύχεις την είσοδο στην κανονική πνευματική ζωή, κάνοντας τη δική σου κατάσταση ενώπιον του Θεού ολοένα και καλύτερη και επιφέροντας ακόμα μεγαλύτερη πρόοδο στη ζωή σου. Εν ολίγοις, ό,τι κάνεις – είτε τρως και πίνεις τα λόγια του Θεού, είτε προσεύχεσαι σιωπηλά ή το δηλώνεις φωναχτά – συμβαίνει ώστε να δεις πιο ξεκάθαρα τα λόγια του Θεού και το έργο Του κι αυτό που θέλει να επιτύχει μέσα σου. Το πιο σημαντικό είναι να φτάσεις στα πρότυπα που απαιτεί ο Θεός και να πας τη ζωή σου στο επόμενο επίπεδο. Το ελάχιστο επίπεδο που ο Θεός απαιτεί από τους ανθρώπους είναι να μπορούν να ανοίξουν τις καρδιές τους σε Αυτόν. Εάν ο άνθρωπος δίνει την αληθινή καρδιά του στον Θεό και λέει στον Θεό τι πραγματικά βρίσκεται μέσα στην καρδιά του, τότε ο Θεός είναι πρόθυμος να εργαστεί στον άνθρωπο. Ο Θεός δεν θέλει τη μπερδεμένη καρδιά του ανθρώπου, αλλά την καθαρή και ειλικρινή καρδιά του. Εάν ο άνθρωπος δεν μιλάει πραγματικά από την καρδιά του στον Θεό, τότε ο Θεός δεν συγκινεί την καρδιά του ανθρώπου, ούτε εργάζεται μέσα σε αυτόν. Έτσι, το πιο σημαντικό πράγμα για να προσεύχεσαι είναι να μιλάς με τα λόγια της αληθινής σου καρδιάς στον Θεό, λέγοντας στον Θεό τις ατέλειες ή την ανυπάκουη διάθεσή σου και να ανοίγεσαι στον Θεό. Μόνο τότε ο Θεός θα ενδιαφέρεται για τις προσευχές σου· εάν όχι, τότε ο Θεός θα κρύψει το πρόσωπό Του από εσένα. Το ελάχιστο κριτήριο για την προσευχή είναι ότι πρέπει να είσαι σε θέση να κρατάς την καρδιά σου ειρηνική ενώπιον του Θεού και δεν πρέπει να απομακρύνεσαι από τον Θεό. Ίσως, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, δεν έχεις κερδίσει μια νεότερη ή υψηλότερη θεώρηση, αλλά πρέπει να χρησιμοποιήσεις την προσευχή για να κρατήσεις τα πράγματα όπως είναι· δεν μπορείς να οπισθοδρομήσεις. Αυτό είναι το ελάχιστο που πρέπει να επιτύχεις. Εάν δεν μπορείς να πετύχεις ούτε κι αυτό, τότε αποδεικνύεται ότι η πνευματική σου ζωή δεν έχει μπει στο σωστό δρόμο. Ως αποτέλεσμα αυτού, δεν είσαι σε θέση να διατηρήσεις το αρχικό όραμά σου και αποστερείσαι την πίστη σου στον Θεό και η υπόσχεσή σου ακολούθως εξαφανίζεται. Η είσοδός σου στην πνευματική ζωή χαρακτηρίζεται από το αν οι προσευχές σου έχουν εισέλθει στο σωστό δρόμο. Όλοι οι άνθρωποι πρέπει να εισέλθουν σε αυτή την πραγματικότητα, πρέπει όλοι να κάνουν το έργο της συνειδητής εκπαίδευσης τους στην προσευχή, όχι να περιμένουν παθητικά, αλλά συνειδητά επιδιώκοντας να τους αγγίξει το Άγιο Πνεύμα. Μόνο τότε θα είναι άνθρωποι που πραγματικά αναζητούν τον Θεό.

Όταν αρχίζεις να προσεύχεσαι πρέπει να είσαι ρεαλιστικός και δεν πρέπει να υπερβαίνεις τον εαυτό σου· δεν μπορείς να έχεις υπερβολικές απαιτήσεις, ελπίζοντας ότι μόλις ανοίξεις το στόμα σου θα σε αγγίξει το Άγιο Πνεύμα, θα διαφωτιστείς και θα φωτιστείς, και θα σου απονεμηθεί περισσή χάρη. Αυτό είναι αδύνατον, ο Θεός δεν κάνει πράγματα τα οποία είναι υπερφυσικά. Ο Θεός ολοκληρώνει τις προσευχές των ανθρώπων στον δικό Του χρόνο και μερικές φορές δοκιμάζει την πίστη σου για να δει αν είσαι πιστός ενώπιον Του. Όταν προσεύχεσαι πρέπει να έχεις πίστη, επιμονή και αποφασιστικότητα. Όταν αρχίζουν να εκπαιδεύονται στην προσευχή, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αισθάνονται ότι έχουν συγκινηθεί από το Άγιο Πνεύμα και έτσι αποθαρρύνονται. Αυτό δεν αρκεί! Πρέπει να έχεις επιμονή, πρέπει να εστιάσεις στην αίσθηση του αγγίγματος του Αγίου Πνεύματος και στην αναζήτηση και εξερεύνηση. Μερικές φορές, το μονοπάτι στο οποίο ενεργείς είναι το εσφαλμένο· μερικές φορές, τα κίνητρά σου και οι αντιλήψεις σου δεν είναι σε θέση να παραμείνουν σταθερές ενώπιον του Θεού και έτσι το Πνεύμα του Θεού δεν σε συγκινεί. Επίσης υπάρχουν και αυτοί οι καιροί που ο Θεός εξετάζει εάν είσαι πιστός ή όχι. Με λίγα λόγια, πρέπει να αφιερώσεις περισσότερη προσπάθεια για την εκπαίδευσή σου. Αν ανακαλύψεις ότι το μονοπάτι στο οποίο ενεργείς αποκλίνει, μπορείς να αλλάξεις τον τρόπο που προσεύχεσαι. Υπό τον όρο ότι πραγματικά αναζητάς και επιθυμείς να λάβεις, τότε το Άγιο Πνεύμα σίγουρα θα σε μεταφέρει σε αυτή την πραγματικότητα. Μερικές φορές προσεύχεσαι με ειλικρίνεια αλλά δεν αισθάνεσαι σαν να έχεις συγκινηθεί ιδιαίτερα. Σε στιγμές όπως αυτές, πρέπει να βασίζεσαι στην πίστη σου και να δείχνεις εμπιστοσύνη ότι ο Θεός βλέπει τις προσευχές σου· πρέπει να επιμένεις στις προσευχές σου.

Πρέπει να είσαι ειλικρινής και πρέπει να προσεύχεσαι για να απαλλαγείς από την πονηριά στην καρδιά σου. Καθώς χρησιμοποιείς την προσευχή για να εξαγνιστείς όποτε χρειάζεται, και τη χρησιμοποιείς για να σε αγγίξει το Πνεύμα του Θεού, η διάθεσή σου θα αλλάζει σταδιακά. Η αληθινή πνευματική ζωή είναι μια ζωή προσευχής και είναι μια ζωή που την αγγίζει το Άγιο Πνεύμα. Η διαδικασία της επαφής με το Άγιο Πνεύμα είναι η διαδικασία αλλαγής της διάθεσης του ανθρώπου. Μια ζωή την οποία δεν άγγιξε το Άγιο Πνεύμα δεν είναι μια πνευματική ζωή, είναι ακόμα μια θρησκευτική τελετουργία· μόνο εκείνοι που συχνά τους αγγίζει το Άγιο Πνεύμα και έχουν φωτιστεί και διαφωτιστεί από το Άγιο Πνεύμα, είναι άνθρωποι που έχουν εισέλθει στην πνευματική ζωή. Η διάθεση του ανθρώπου αλλάζει διαρκώς καθώς προσεύχεται κι όσο περισσότερο συγκινείται από το Πνεύμα του Θεού, τόσο πιο ενεργητικός και υπάκουος είναι. Έτσι, επίσης, η καρδιά του θα καθαρθεί βαθμιαία, μετά από τη σταδιακή αλλαγή της διάθεσής του. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της αληθινής προσευχής.

Καθημερινή νοερά προσευχή-Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

Η νοερή προσευχή είναι η μητέρα όλων των αρετών και η αγάπη η κεφαλή των αρετών.  Η νοερά προσευχή μας βοηθάει να γεμίσουμε με την χάρη του Αγίου Πνεύματος.   Όλοι οι βαπτισμένοι ορθόδοξοι έλαβαν το Άγιο Πνεύμα, Χάρη στη βάπτιση.  Αλλά αν δεν το ενεργοποιήσουμε μένει σαν καντήλι που σιγοκαίει μέσα μας και θα οδηγηθούμε στον όλεθρο γιατί δεν ακολουθήσαμε τις εντολές τού Χριστού για να γεμίσουμε με αυτήν την χάρη και να σωθούμε. Επομένως, ας ακολουθήσουμε τις εντολές του Χριστού και ας μάθουμε να προσευχόμαστε νοερά για να γεμίσουμε με το Άγιο Πνεύμα.

(Άγιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης) Πώς πρέπει να κάθεται ο ησυχαστής στην προσευχή και να μη σηκώνεται γρήγορα Άλλοτε σε σκαμνί, το πιο πολύ, επειδή είναι κουραστικό· άλλοτε πάλι, πιο σπάνια, σε στρωσίδι προσωρινά, για κάποια άνεση. Πρέπει το κάθισμά σου αυτό να γίνεται με υπομονή, όπως λέει ο Απόστολος: «Να επιμένετε καρτερικά στην προσευχή»(Κολ. 4, 2), και να μην αδημονείς και σηκώνεσαι γρήγορα από τον οδυνηρό κόπο και τη νοερή φωνή και το αδιάκοπο σφίξιμο του νου. Γιατί λέει ο Προφήτης: «Με έπιασαν πόνοι σαν τη γυναίκα που γεννάει»(Ησ. 21, 3).

Αλλά σκύβοντας κατω και μαζεύοντας το νου μεσα στην καρδιά, αν βέβαια αυτή έχει ανοιχθεί, να επικαλείσαι τον Κύριο Ιησού να έρθει να σε βοηθήσει. Αν και θα κουραστούν οι ώμοι σου και συχνά θα πονά το κεφάλι σου, εσύ να έχεις καρτερία σ' αυτά με φιλοπονία και έρωτα, ζητώντας μέσα στην καρδιά σου τον Κύριο. «Η βασιλεία του Θεού ανήκει σ' όσους βιάζουν τον εαυτό τους, και αυτοί την αρπάζουν»(Ματθ. 11, 12). Με αυτά τα λόγια ο Κύριος υπέδειξε αληθινά να επιμένομε σ' αυτά και σ' αυτούς τους κόπους. Γιατί η υπομονή και η καρτερία σε όλα είναι που γεννούν τους κόπους και του σώματος και της ψυχής. Πώς πρέπει να λέμε την ευχή Οι Πατέρες είπαν ως εξής. Άλλος λέει: "Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με", ολόκληρο. Άλλος το μισό: "Ιησού Υιέ του Θεού ελέησόν με", το οποίο είναι ευκολότερο για την αδυναμία του νου. Γιατί ούτε μπορεί κανείς αφεαυτού να επικαλεστεί μυστικά τον Κύριο Ιησού(Α΄ Κορ. 12, 3) μόνος χωρίς τη χάρη του Πνεύματος —τούτο μόνο με το Άγιο πνεύμα γίνεται καθαρά και τέλεια—, αλλά είναι σαν παιδί που ακόμη ψελλίζει, μην μπορώντας να αρθρώσει την ευχή ολοκληρωμένα. Δεν πρέπει όμως να αλλάζει συχνά τις επικλήσεις των ονομάτων από ραθυμία, αλλά αραιά για να εξασφαλίζεται η συνέχεια. Άλλοι τώρα διδάσκουν να λέμε την ευχή με το στόμα, και άλλοι με το νου. Εγώ λέω και με τα δύο. Γιατί άλλοτε αδυνατεί ο νους να τη λέει, από ακηδία, κι άλλοτε το στόμα. Γι' αυτό πρέπει να προσεύχεσαι και με τα δύο, και με το στόμα και με το νου, πλην όμως ήσυχα και ατάραχα, για να μην προκαλεί σύγχυση η φωνή στην αίσθηση και στην προσοχή του νου και εμποδίζει. Ώσπου να συνηθίσει ο νους στο έργο αυτό και να προκόψει και να δεχθεί δύναμη από το πνεύμα, ώστε να εύχεται ολικά και με δύναμη. Τότε πιά δε χρειάζεται να μιλάει με το στόμα —εξάλλου ούτε που μπορεί— αλλά αρκείται μόνο να κάνει ολόκληρη την εργασία με το νου. Πώς πρέπει να κρατάμε το νου Κατάλαβε ότι κανείς δεν μπορεί να κρατήσει το νου, αν δεν τον κρατήσει το πνεύμα. Γιατί ο νους είναι ακράτητος, όχι από τη φύση του ως αεικίνητος, αλλά γιατί οικειοποιήθηκε την περιπλάνηση από την αμέλειά μας και συνήθισε σ' αυτήν απ' την αρχή. Με την παράβαση δηλαδή των εντολών Αυτού που μας αναγέννησε, χωριστήκαμε από το Θεό και χάσαμε τη νοερή αίσθηση και ένωση που είχαμε μαζί Του. Αφού ο νους γλίστρησε από κει και χωρίστηκε από το Θεό, σέρνεται παντού σαν αιχμάλωτος. Και δεν είναι δυνατό να σταθεί ο νους με άλλο τρόπο, εκτός αν υποταχθεί στο Θεό και τον σταματήσει Εκείνος και ενωθεί μαζί Του με ευφροσύνη και τον παρακαλεί συνεχώς και με επιμονή και του εξομολογείται κάθε μέρα νοερά όσα φταίει. Και ο Θεός συγχωρεί αμέσως τα πάντα σ' εκείνους που ζητούν και επικαλούνται συνεχώς το άγιο όνομά Του με ταπείνωση και συντριβή. Γιατί λέει ο Ψαλμωδός: «Να εξομολογείστε στον Κύριο και να επικαλείστε το άγιο όνομά Του»(Ψαλμ. 104, 1). Αλλά και η συγκράτηση της αναπνοής με το σφίξιμο του στόματος κρατάει το νου, αλλά μόνο μερικώς και διασκορπίζεται πάλι. Όταν όμως έρθει η ενέργεια της προσευχής, τότε κυρίως αυτή κρατάει το νου κοντά της και τον ευφραίνει και τον απαλλάσσει από την αιχμαλωσία. Εντούτοις καμιά φορά ενώ ο νους προσεύχεται και μένει μέσα στην καρδιά, η διάνοια περιπλανάται και μελετά άλλα. Αυτή δεν υποτάσσεται σε κανέναν, παρά στους τελείους με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, οι οποίοι έφτασαν στην αρρέμβαστη κατάσταση με τη δύναμη του Ιησού Χριστού. Πώς πρέπει να διώχνομε τους λογισμούς Κανείς αρχάριος δε διώχνει ποτέ λογισμό, αν δεν τον διώξει ο Θεός. Μόνο οι δυνατοί μπορούν να τους πολεμήσουν και να τους διώξουν. Αλλά και αυτοί δεν τους διώχνουν μόνοι τους, παρά με τη βοήθεια του Θεού κινούνται και πολεμούν εναντίον τους, όντας ντυμένοι την πανοπλία του Θεού. Εσύ τώρα, όταν έρχονται οι λογισμοί, να επικαλείσαι πυκνά και επίμονα τον Κύριο Ιησού και θα φύγουν επειδή δεν υποφέρουν την καρδιακή θέρμη που αναπηδά από την προσευχή, φεύγουν σαν να τους καίει φωτιά. «Με το όνομα του Ιησού, λέει ο Ιωάννης της Κλίμακος, μαστίγωνε τους εχθρούς». Γιατί ο Θεός μας είναι φωτιά που κατακαίει(Δευτ. 4, 24· Εβρ. 12, 29) τη μοχθηρία τους. Ο Κύριος που είναι ταχύς στο να βοηθεί, θα κάνει αμέσως την εκδίκηση εκείνων που φωνάζουν ολόψυχα προς Αυτόν μέρα και νύχτα(Λουκ. 18, 7). Εκείνος πάλι που δεν έχει ενέργεια προσευχής, τους κατατροπώνει με άλλον τρόπο, κάνοντας όπως ο Μωυσής(Εξ. 17, 11). Σηκώνεται δηλαδή όρθιος και απλώνει τα χέρια και τα μάτια στον ουρανό, και ο Θεός τους τρέπει σε φυγή· έπειτα κάθεται πάλι και εξακολουθεί την προσευχή με επιμονή. Αυτόν τον τρόπο μεταχειρίζεται εκείνος που δεν έχει ακόμη δύναμη προσευχής. Αλλά κι εκείνος που έχει την ενέργεια της προσευχής, όταν πρόκειται για σωματικά πάθη, δηλαδή την ακηδία και την πορνεία, που είναι τα σκληρά και βαρύτερα πάθη, πολλές φορές σηκώνεται και απλώνει προς τον ουρανό τα χέρια του ζητώντας βοήθεια. Αλλά αυτό το κάνει λίγες φορές, από το φόβο της πλάνης, και πάλι κάθεται στην προσευχή, μην τυχόν του φέρει καμία φαντασία ο εχθρός από ψηλά, παρουσιάζοντάς του ομοίωμα τάχα της αλήθειας. Γιατί το να είναι ο νους και πάνω και κάτω και στην καρδιά και παντού χωρίς να σφάλλει πουθενά, αυτό είναι ιδίωμα μόνο των καθαρών και των τελείων, οι οποίοι μπορούν να τον φυλάξουν χωρίς βλάβη. Πώς πρέπει να ψάλλομε Άλλοι λένε λίγο, άλλοι πολύ, άλλοι καθόλου. Εσύ μήτε πολύ να ψάλλεις, γιατί αυτό φέρνει σύγχυση, μήτε καθόλου, γιατί ακολουθεί χαύνωση και αμέλεια. Μιμήσου εκείνους που ψάλλουν λίγο. Γιατί, όπως λένε οι άσοφοι σοφοί, παν μέτρον άριστον. Η πολλή ψαλμωδία είναι των πρακτικών εξαιτίας της άγνοιάς τους και του κόπου τους. Δεν είναι των ησυχαστών, οι οποίοι αρκούνται να προσεύχονται μόνο στο Θεό μέσα στην καρδιά τους και να απέχουν από νοήματα. Γιατί κατά τον Ιωάννη της Κλίμακος, ησυχία είναι η απόθεση των νοημάτων και των αισθητών και των νοητών. Γιατί όταν ο νους εξαντλήσει όλη τη δύναμή του στην πολλή ψαλμωδία, τότε θα εξασθενίσει και δε θα μπορέσει να προσεύχεται με ένταση και επιμονή. Το περισσότερο διάστημα της νύχτας, λέει ο Ιωάννης της Κλίμακος, να το αφιερώνεις στην προσευχή, ενώ στην ψαλμωδία λίγο. Έτσι οφείλεις να κάνεις και συ. Όταν στο κάθισμά σου δεις ότι ενεργεί μέσα σου η προσευχή και δεν παύει να κινείται μέσα στην καρδιά σου, μην την αφήσεις και σηκωθείς να ψάλλεις, ως τη στιγμή που θα σε εγκαταλείψει αυτή κατ' οικονομίαν Θεού. Γιατί στην περίπτωση αυτή αφήνεις το Θεό μέσα σου και στέκεσαι και του μιλάς απέξω, πέφτοντας από τα ψηλά στα χαμηλά. Εκτός απ' αυτό, φέρνεις και σύγχυση και ταράζεις το νου στη γαλήνη του. Γιατί η ησυχία κατά το όνομα έχει και την πράξη, γιατί τη διατηρούμε με ειρήνη και γαλήνη. Ο Θεός είναι ειρήνη πέρα από κάθε σύγχυση και κραυγή. Επίσης, πρέπει και η υμνωδία μας να είναι αγγελική σύμφωνα με το μοναχικό μας πολίτευμα, και όχι σαρκική. Γιατί το να ψάλλομε δυνατά, είναι σύμβολο της νοερής κραυγής και μας δόθηκε για τη ραθυμία και απαιδευσία μας, για να επιστρέφομε στα αληθινά. Σ' εκείνους δηλαδή που δεν γνωρίζουν την προσευχή, η οποία είναι πηγή αρετών κατά τον Ιωάννη της Κλίμακος, και ποτίζει σαν φυτά τις ψυχικές δυνάμεις, σ' αυτούς αρμόζει να ψάλλουν πολύ και χωρίς μέτρο και να έχουν πάντοτε μεγάλη ποικιλία και ποτέ να μη σταματούν, μέχρις ότου από την πολλή και επίπονη πράξη προκόψουν στη θεωρία και βρουν τη νοερά προσευχή να ενεργεί μέσα τους. Γιατί άλλη είναι η πράξη της ησυχίας και άλλη του κοινοβίου. Ο καθένας εκεί που καλέσθηκε, εκεί ας μένει(Α΄ Κορ. 7, 24), και θα σωθεί. Γι' αυτό φοβούμαι να γράψω, εξαιτίας των πιο αδύνατων, που σε βλέπω να ζεις ανάμεσά τους. Όποιος πάσχει στην προσευχή, σύμφωνα με όσα άκουσε και έμαθε, χάνεται, καθώς δεν έχει άνθρωπο να τον οδηγεί. Ενώ εκείνος που γεύθηκε τη θεία χάρη, οφείλει να ψάλλει με μέτρο, κατά τους Πατέρες, και να ασχολείται τον περισσότερο καιρό με την προσευχή. Κι όταν τον πιάνει η ραθυμία, να ψάλλει ή να διαβάζει τα πρακτικά κεφάλαια των Πατέρων. Γιατί το πλοίο δε χρειάζεται τα κουπιά όταν ο αέρας φουσκώνει τα πανιά του και ο άνεμος είναι ο κατάλληλος για να σχίζει ανάλαφρα την αλμυρή θάλασσα των παθών, και μόνο όταν σταματήσει το τραβούν με τα κουπιά ή με τη βάρκα. Αν τώρα κάποιοι προτείνουν με εριστική διάθεση τους αγίους Πατέρες ή μερικούς μοναχούς από εδώ, ότι έκαναν ολονύκτια ορθοστασία και ακατάπαυστη ψαλμωδία, σ' αυτούς δίνομε απόκριση από τις Γραφές, ότι δεν είναι όλα σε όλους τέλεια, επειδή τους λείπει ο ζήλος και στερούνται τη δύναμη. Αλλά τα μικρά δεν είναι οπωσδήποτε μικρά για τους μεγάλους, και τα μεγάλα για τους μικρούς δεν είναι οπωσδήποτε τέλεια. Ενώ οι τέλειοι τα εκτελούν όλα με ευκολία. Δεν είναι βέβαια πάντοτε όλοι, τώρα ή στην παλιά εποχή, πρακτικοί. Ούτε όλοι βάδισαν ή κράτησαν μέχρι το τέλος τον ίδιο δρόμο. Πολλοί από την πρακτική ήρθαν στη θεωρία και αναπαύθηκαν αφήνοντας τα πάντα και σαββατίζοντας σύμφωνα με τον πνευματικό Νόμο. Ευφραίνονταν μόνο με το Θεό, χορτασμένοι από τη θεία απόλαυση, και δεν τους επέτρεπε η χάρη να ψάλλουν ή να μελετούν κάτι άλλο· βρίσκονταν πάντοτε σε έκπληξη, μέχρι τον κατάλληλο καιρό, έχοντας φτάσει εν μέρει το τελειότατο απ' ό,τι μπορεί να επιθυμήσει κανείς, σαν προκαταβολή της αιώνιας μακαριότητας.

Άλλοι σώθηκαν αφού παρέμειναν ως το τέλος, μέχρι το θάνατό τους, στο πρακτικό στάδιο, περιμένοντας την ανταπόδοση στον μέλλοντα αιώνα. Μερικοί βεβαιώθηκαν κατά το θάνατό τους και τα σώματά τους ευωδίασαν μετά θάνατον σε ένδειξη της σωτηρίας τους· είχαν βέβαια τη χάρη του βαπτίσματος όπως όλοι, αλλά εξαιτίας της αιχμαλωσίας και της άγνοιας του νου τους δεν την κοινώνησαν μυστικά όσο ήταν ακόμη στη ζωή. Άλλοι ευδοκιμούν και στα δυο, στην ψαλμωδία και στην προσευχή, και έτσι ζουν, έχοντας πλούσια τη χάρη και αεικίνητη και ποτέ δεν εμποδίζονται από τίποτε. Άλλοι κράτησαν μέχρι τέλους κυρίως την ησυχία, όντας απλοϊκοί, και περιορίζονταν μόνο στην προσευχή, κάνοντας πάρα πολύ καλά, μόνοι ενωμένοι με μόνο το Θεό. Γιατί οι τέλειοι, όπως είπαμε, όλα τα μπορούν με τη χάρη του Χριστού, που τους ενδυναμώνει(Φιλιπ. 4, 13). Σ' Αυτόν ανήκει η δόξα στους αιώνες των αιώνων. Αμήν. Τί να πω για την κοιλιά, τη βασίλισσα των παθών; Αν μπορέσεις να τη νεκρώσεις και να την κάνεις σαν μισοπεθαμένη, μην υποχωρήσεις. Εμένα, αγαπητέ, με έχει κατακυριέψει και την λατρεύω σαν δούλος της και συνθηκολογημένος μαζί της, αυτή η συνεργός των δαιμόνων και η κατοικία των παθών. Είναι αυτή που προκαλεί την πτώση μας, αλλά και την έγερσή μας όταν πειθαρχεί. Από αυτή έχομε ξεπέσει τόσο από το πρώτο, όσο κι από το δεύτερο θεϊκό μας αξίωμα. Αφού δηλαδή καταστράφηκε το αρχικό θεϊκό αξίωμά μας, ανακαινιστήκαμε πάλι με τη χάρη του Χριστού. Και να τώρα πάλι έχομε ξεπέσει από το Θεό, επειδή αμελήσαμε τις εντολές που διατηρούν και αυξάνουν τη χάρη με την προκοπή μας, ακόμη κι αν από άγνοια υπερηφανευόμαστε και νομίζομε ότι είμαστε με το Θεό. Τα σώματα έχουν πολλές διαφορές στην τροφή, όπως έχουν πει οι Πατέρες. Άλλος έχει ανάγκη από πολλή τροφή, άλλος από λίγη για τη διατήρηση της φυσικής δυνάμεώς του, κι ο καθένας τρώει ανάλογα με τη δύναμη και τη σωματική του κατάσταση. Ο ησυχαστής όμως πρέπει να περνά πάντοτε με στέρηση και να μη χορταίνει. Γιατί όταν βαρύνει το στομάχι, θολώνει ο νους και έτσι ούτε την προσευχή μπορεί να λέει δυνατά και καθαρά. Αλλά από τη χώνευση των πολλών φαγητών νυστάζει και θέλει να κοιμηθεί γρήγορα, οπότε πάρα πολλές φαντασίες ορμούν στο νου κατά τον ύπνο. Για εκείνον λοιπόν που θέλει να σωθεί και βιάζει τον εαυτό του για τον Κύριο να ζει ησυχαστικά, αρκεί νομίζω μιά λίτρα ψωμί και τρία ή τέσσερα ποτήρια νερό και κρασί την ημέρα. Από τα φαγητά που βρίσκονται, να τρώει την κατάλληλη ώρα λίγο απ' όλα, χωρίς να χορταίνει.

Ενεργώντας έτσι σοφά στο θέμα αυτό, θα μπορέσει ν' αποφύγει την υπερηφάνεια, αφού θα τρώει απ' όλα, αλλά και δε θα σιχαθεί τα έργα του Θεού, τα "καλά λίαν"(Γεν. 1, 31), και θα τον ευχαριστεί για όλα. Αυτή είναι η διάκριση των φρονίμων. Για τους ασθενείς όμως στην πίστη και στην ψυχή, η αποχή από τα φαγητά είναι συμφερότερη· σ' αυτούς ο Απόστολος παραγγέλλει να τρώνε χορταρικά(Ρωμ. 14, 2), αφού δεν πιστεύουν ότι θα φυλαχθούν από το Θεό. Τί να σου πω, που ζήτησες κανόνα και βάρος πολύ, ενώ είσαι γέρος; Δεν μπορούν οι νέοι να κρατήσουν με ζύγι και μέτρο, και πώς θα μπορέσεις εσύ; Πρέπει να κρατάς την ελευθερία σου σε όλα, όταν τρώς κάτι. Αν όμως νικιέσαι, να μετανοείς και να ξαναεπιχειρήσεις, και μην πάψεις να κάνεις έτσι πάντοτε, όταν πέφτεις δηλαδή να σηκώνεσαι κατηγορώντας πάντοτε τον εαυτό σου και όχι άλλον, και θα βρεις ανάπαυση, κερδίζοντας σοφά τη νίκη με πτώσεις, κατά τη Γραφή. Αλλά μην παραβαίνεις τον όρο που σου έθεσα και αυτό σου αρκεί. Γιατί τίποτε δε δυναμώνει το σώμα τόσο, όσο το ψωμί και το νερό. Γι' αυτό έλεγε ο Προφήτης, παραβλέποντας όλα τ' άλλα: «Υιέ ανθρώπου, θα φας το ψωμί σου με το ζύγι και θα πιεις το νερό με μέτρο»(Ιεζ. 4, 16). Το φαγητό έχει τρεις όρους: εγκράτεια, αυτάρκεια και κόρο. Εγκράτεια είναι να πεινάς μετά το φαγητό. Αυτάρκεια είναι μήτε να πεινάς μήτε να νιώθεις βάρος. Κόρος δε, να νιώθεις λίγο βάρος μετά το φαγητό. Να χορτάσεις τώρα, και να συνεχίσεις να τρως, αυτό είναι η θύρα της γαστριμαργίας, από την οποία μπαίνει η πορνεία. Εσύ, έχοντας καλά αυτά υπόψη σου, διάλεξε το κατά τη δύναμή σου καλύτερο, χωρίς να ξεπερνάς τους όρους. Γιατί μόνον οι τέλειοι μπορούν κατά τον Απόστολο και να πεινούν και να χορταίνουν και να είναι σε όλα δυνατοί (Φιλιπ. 4, 12). Περί πλάνης και διαφόρων ζητημάτων Πρόσεξε τί θέλω να γνωρίζεις με ακρίβεια περί της πλάνης, ώστε να φυλάγεσαι απ' αυτήν, μην τυχόν από άγνοια πάθεις μέγιστη βλάβη και χάσεις την ψυχή σου. Το αυτεξούσιο του ανθρώπου εύκολα κλίνει σε κοινωνία με τους δαίμονες, και μάλιστα των ανθρώπων εκείνων που δεν έχουν πείρα, και είναι σαν να κυβερνιούνται από αυτούς. Γιατί κοντά και γύρω στους αρχαρίους και τους ιδιόρρυθμους περιφέρονται οι δαίμονες ετοιμάζοντας παγίδες λογισμών και λάκκους πτώσεων και όλεθρο διά μέσου φαντασιών. Η πόλη τους δηλαδή βρίσκεται κάτω από την εξουσία των βαρβάρων. Και δεν πρέπει να απορούμε αν κάποιος πλανήθηκε, ή έχασε το νου του, ή δέχθηκε ή δέχεται πλάνη, ή βλέπει πράγματα ξένα προς την αλήθεια, ή λέει από απειρία και άγνοια πράγματα που δεν πρέπει. Γιατί πολλές φορές κάποιος μιλώντας από αμάθεια για την αλήθεια, και λέγοντας χωρίς να καταλάβει άλλ' αντ' άλλων, δε γνωρίζει να πει τα ορθά, κι έτσι τάραξε πολλούς και με την ανοησία του προκάλεσε ντροπή και γέλια σε βάρος των ησυχαστών. Δεν είναι θαυμαστό να πλανηθεί κάποιος αρχάριος και ύστερα από πολλούς κόπους· αυτό έγινε σε πολλούς και τωρινούς και παλιούς που αναζητούσαν το Θεό. Η μνήμη του Θεού, δηλαδή η νοερά προσευχή, είναι υψηλότερη απ' όλες τις πνευματικές εργασίες. Αυτή είναι η κεφαλή των αρετών, επειδή είναι αγάπη Θεού. Κι εκείνος που θέλει να πλησιάσει στο Θεό με αναίδεια και θρασύτητα, και βιάζεται να τον ομολογεί καθαρά και να τον αποκτήσει μέσα του, εύκολα θανατώνεται από τους δαίμονες αν το επιτρέψει ο Θεός, γιατί ζήτησε με τόλμη και αυθάδεια όσα δεν ταιριάζουν στην κατάστασή του κι επιδίωξε με αλαζονεία να τα επιτύχει πρόωρα. Πολλές φορές όμως ο Κύριος, ενώ μας βλέπει τολμηρούς στα μεγάλα και υψηλά, μας σπλαχνίζεται και δε μας παραχωρεί στον πειρασμό, για να αντιληφθεί καθένας μόνος του την υπερηφάνειά του και να μετανοήσει προτού γίνει όνειδος και περίγελος των δαιμόνων και άξιος να τον κλαίνε οι άνθρωποι, και μάλιστα εκείνος που επιζητεί με μακροθυμία και ταπείνωση και, το μεγαλύτερο, με υποταγή και ερώτηση των εμπείρων αυτό το θαυμαστό έργο, μην τυχόν αντί σιτάρι θερίσει χωρίς να καταλάβει αγκάθια και αντί γλυκύτητα πίκρα, και αντί σωτηρία βρει την απώλειά του. Γιατί μόνον οι δυνατοί και τέλειοι μπορούν να μονομαχούν πάντοτε με τους δαίμονες και να υψώνουν εναντίον τους το ξίφος του Πνεύματος, δηλαδή το λόγο του Θεού(Εφ. 6, 17). Οι αδύνατοι και αρχάριοι έχουν σαν οχυρό τους τη φυγή, με ευλάβεια και φόβο, αποφεύγοντας τον πόλεμο και μη τολμώντας πρόωρα, κι έτσι ξεφεύγουν το θάνατο.

Εσύ λοιπόν, αν ησυχάζεις σωστά, προσδοκώντας να είσαι μαζί με το Θεό, ποτέ να μην παραδεχθείς ό,τι και αν δεις αισθητό ή νοερό, εξωτερικά ή εσωτερικά, ακόμα και οπτασία Χριστού, ή δήθεν Αγγέλου, ή μορφή Αγίου, ή να φαντάζεσαι φως με το νου σου ή να δίνεις σ' αυτόν σχήμα. Γιατί κι ο ίδιος ο νους έχει από τη φύση του τη δύναμη της φαντασίας και εύκολα μπορεί να σχηματίζει τις μορφές όσων επιθυμεί, σ' εκείνους που δεν τον προσέχουν ακόμα με ακρίβεια, και προκαλεί βλάβη και στον εαυτό του. Ακόμη και η μνήμη των αγαθών ή των κακών, συνηθίζει να δίνει ξαφνικά μορφή στην αίσθηση του νου και να οδηγεί στη φαντασία, οπότε ένας τέτοιος γίνεται μόνος του φανταστής και όχι ησυχαστής. Γι' αυτό πρόσεχε μη συγκατατεθείς και πιστέψεις αμέσως κάτι τί, ας είναι και αγαθό, προτού το εξετάσεις πολύ και ρωτήσεις τους έμπειρους, για να μη βλαφθείς. Σ' αυτό το πράγμα να είσαι διστακτικός κρατώντας πάντοτε το νου σου χωρίς χρώμα, χωρίς μορφή, χωρίς σχήμα. Πολλές φορές κάτι που έστειλε ο Θεός για δοκιμή και ως στεφάνι, πολλούς τους έβλαψε. Γιατί ο Κύριος μας θέλει να δοκιμάζει το αυτεξούσιό μας, προς τα που κλίνει. Εκείνος που είδε κάτι με τη διάνοια ή με την αίσθησή του, ακόμη κι αν προέρχεται από το Θεό, και το δεχθεί χωρίς τη γνώμη των εμπείρων, εύκολα πέφτει ή θα πέσει σε πλάνη ως εύπιστος. Ο αρχάριος πρέπει να προσέχει στην καρδιακή ενέργεια που είναι απλανής, κι όλα τα άλλα να μην τα παραδέχεται μέχρις ότου ειρηνεύσει από τα πάθη. Γιατί ο Θεός δεν αγανακτεί εναντίον εκείνου που προσέχει με ακρίβεια τον εαυτό του, από το φόβο της πλάνης, ακόμη και αν αυτός δε δεχθεί εκείνο που του έστειλε, χωρίς να ερωτήσει και να ερευνήσει πολύ· μάλλον τον επαινεί ως σοφό, αν και εναντίον μερικών αγανάκτησε. Δεν πρέπει όμως όλους να τους ερωτά, παρά ένα, που να του έχουν εμπιστευθεί την καθοδήγηση και άλλων και να έχει ζωή που αστράφτει από αρετή, φτωχό αλλά που να κάνει πλούσιους πολλούς, κατά τη Γραφή(Β΄ Κορ. 6, 10). Γιατί πολλοί άπειροι έβλαψαν πολλούς ανόητους, των οποίων θα έχουν το κρίμα μετά θάνατον. Δεν ταιριάζει σ' όλους να οδηγούν άλλους, αλλά σ' εκείνους που δόθηκε η θεία διάκριση, η οποία ονομάζεται από τον Απόστολο "διάκρισις πνευμάτων"(Α΄ Κορ. 12, 10) και ξεχωρίζει το χειρότερο από το καλύτερο με τη μάχαιρα του λόγου. Ο καθένας έχει δική του γνώση και διάκριση, φυσική ή πρακτική ή από μάθηση, δεν έχουν όμως όλοι τη διάκριση του Πνεύματος. Γι' αυτό έλεγε ο σοφός Σειράχ: «Οι φίλοι σου, με τους οποίους θα ειρηνεύεις, να είναι πολλοί, οι σύμβουλοί σου όμως ένας στους χίλιους»(Σ. Σειρ. 6, 6). Και δεν είναι μικρός ο αγώνας να βρείς οδηγό που δεν πλανάται και στα έργα και στα λόγια και στα νοήματα. Ο απλανής οδηγός φαίνεται από το αν η ζωή του και η φρόνησή του συμφωνεί με τις μαρτυρίες των θείων Γραφών κι αν είναι μετριόφρων. Και δεν είναι λίγη η βία που χρειάζεται για να φτάσει κανείς φανερά την αλήθεια και να καθαρθεί από ό,τι είναι αντίθετο στη χάρη. Γιατί ο διάβολος συνηθίζει να παρουσιάζει την πλάνη του με το σχήμα της αλήθειας, και μάλιστα στους αρχαρίους, μετασχηματίζοντας τα πονηρά του σχέδια σε πνευματικά. Γι' αυτό το λόγο, εκείνος που αγωνίζεται να φτάσει στην καθαρή προσευχή, οφείλει να πορεύεται μέσα στην ησυχία, με μεγάλο τρόμο και πένθος και με ερώτηση των εμπείρων για να τον οδηγούν να κλαίει πάντοτε για τις αμαρτίες του, να λυπάται και να φοβάται μήπως κολαστεί ή χάσει το Θεό και χωριστεί από Αυτόν τώρα ή στο μέλλον. Όταν λοιπόν δει ο διάβολος κάποιον να ζει μέσα στο πένθος, δε μένει εκεί, γιατί δειλιάζει την ταπείνωση που προξενείται από το πένθος. Αν όμως δει κάποιον να φαντάζεται με υπερηφάνεια ότι θα φτάσει τα υψηλά, έχοντας πόθο σατανικό και όχι αληθινό, τότε εύκολα τον πιάνει στα δίχτυα του σαν υπηρέτη του. Γι' αυτό είναι πολύ μεγάλο όπλο να κρατά κανείς την προσευχή και το πένθος, για να μην πέφτει από τη χαρά της προσευχής στην υπερηφάνεια, αλλά να προτιμά τη χαρμολύπη κι έτσι να μένει αβλαβής. Γιατί η απλανής προσευχή, η θέρμη δηλαδή μαζί με την προσευχή του Ιησού, ο οποίος έβαλε φωτιά στη γη της καρδιάς μας(Λουκ. 12, 49), είναι που κατακαίει τα πάθη σαν αγκάθια και προκαλεί στην ψυχή ευφροσύνη και ιλαρότητα· και αυτή δεν έρχεται ούτε από δεξιά, ούτε από αριστερά, ούτε από πάνω, αλλά αναβλύζει στην καρδιά σαν πηγή νερού από το ζωοποιό πνεύμα. Αυτή μονάχα πόθησε να βρεις και να αποκτήσεις μέσα στην καρδιά σου, κρατώντας πάντοτε το νου σου χωρίς φαντασίες και γυμνό από νοήματα και λογισμούς· και μη φοβάσαι. Εκείνος που είπε: «Έχετε θάρρος, εγώ είμαι· μη φοβάστε»(Ματθ. 14, 27), Αυτός είναι μαζί μας (τον οποίο παρακαλούμε να μας υπερασπίζει πάντοτε), και δεν πρέπει να δειλιάζομε ή να στενάζομε όταν επικαλούμαστε το Θεό. Αν τώρα είναι και μερικοί που παρεξέκλιναν και βλάφθηκαν τα μυαλά τους, πρόσεξε ότι το έπαθαν αυτό από ιδιορρυθμία και υψηλοφροσύνη. Γιατί εκείνος που αναζητεί το Θεό με υποταγή και ερώτηση των άλλων και ταπεινοφροσύνη, δε θα βλαφθεί ποτέ, με τη χάρη του Χριστού, ο οποίος θέλει όλοι οι άνθρωποι να σωθούν(Α΄ Τιμ. 2, 4). Κι αν συμβεί κάποιος πειρασμός, γίνεται για δοκιμή και στεφάνι και επισύρει γρήγορα τη βοήθεια του Θεού που τον παραχώρησε, με τρόπους που γνωρίζει Αυτός. Εκείνον που ζει ορθά και ενεργεί άμεμπτα και απέχει από ανθρωπαρέσκεια και υψηλοφροσύνη, ακόμη κι αν προκαλέσει εναντίον του αναρίθμητους πειρασμούς όλη η φάλαγγα των δαιμόνων, δε θα τον βλάψει, όπως λένε οι Πατέρες. Εκείνοι όμως που πορεύονται με αυθάδεια και σύμφωνα με τη δική τους κρίση, αυτοί εύκολα υφίστανται βλάβη. Γι' αυτό ο ησυχαστής πρέπει πάντοτε να κρατά τη βασιλική οδό. Γιατί την υπερβολή στο κάθε τί, συνήθως την ακολουθεί εύκολα η υπερηφάνεια, την οποία διαδέχεται η πλάνη. Να κρατάς την ανάσα του νου, σφίγγοντας λίγο κατά την προσευχή το στόμα, κι όχι την ανάσα της μύτης, όπως κάνουν οι αμαθείς, για να μη βλαφθείς φουσκώνοντας. Οι αρετές της ησυχίας είναι τρεις, και πρέπει να τις τηρούμε με ακρίβεια και να εξετάζομε κάθε στιγμή αν βαδίζομε διαρκώς στη γραμμή τους, μην τυχόν παρασυρόμαστε από τη λησμοσύνη και βαδίζομε έξω απ' αυτές. Και είναι οι εξής: η εγκράτεια, η σιωπή και η αυτομεμψία, δηλαδή η ταπείνωση. Είναι περιεκτικές αρετές και υποστηρίζουν η μία την άλλη, κι από αυτές γεννιέται η προσευχή κι ολοένα αυξάνει. Η αρχή της χάρης στην προσευχή παρουσιάζεται σε μερικούς με διάφορες μορφές και με πολλούς τρόπους παρατηρείται και αναγνωρίζεται η κατανομή των χαρισμάτων του Πνεύματος, σύμφωνα με το θέλημά Του, όπως λέει ο Απόστολος(Εβρ. 2, 4), ώστε να φαίνεται και σ' εμάς κατά το παράδειγμα του προφήτη Ηλία του Θεσβίτη(Γ΄ Βασ. 19, 11-12). Σε μερικούς δηλαδή, έρχεται σαν φοβερός άνεμος που διαλύει βουνά παθών και συντρίβει πέτρες, δηλαδή τις σκληρές καρδιές, έτσι ώστε από το φόβο η σάρκα καθηλώνεται και γίνεται νεκρή. Σε άλλους παρουσιάζεται στην αρχή σαν σεισμός, δηλαδή αγαλλίαμα στα σπλάχνα (το οποίο και σκίρτημα έχουν πει καθαρότερα οι Πατέρες), άυλο και ουσιώδες· γιατί το ανούσιο είναι ανυπόστατο και ανύπαρκτο. Σε άλλους τέλος, και μάλιστα σ' εκείνους που πρόκοψαν στην προσευχή, ο Θεός ενεργεί σαν απαλή και ειρηνική αύρα φωτός, καθώς μέσα στην καρδιά τους, όπως λέει ο Απόστολος(Εφ. 3, 17), κατοίκησε ο Χριστός και φανερώνεται μυστικά με τη χάρη του Πνεύματος. Γι' αυτό έλεγε ο Θεός στον Ηλία στο όρος Χωρήβ, ότι «ο Κύριος δεν είναι ούτε στο φοβερό άνεμο, ούτε στο σεισμό (δηλαδή στις μερικές ενέργειες των αρχαρίων), αλλά σε απαλή αύρα φωτός, εκεί είναι ο Κύριος»(Γ΄ Βασ. 19, 11-12). Μ' αυτό μας υπέδειξε την τελειότητα της προσευχής. Τί θα κάνει κανείς όταν ο δαίμονας μετασχηματίζεται σε άγγελο φωτός(Β΄ Κορ. 11, 14) και παραπλανά τον άνθρωπο; Γι' αυτό έχει ανάγκη ο άνθρωπος από μεγάλη διάκριση, για να γνωρίζει καλά τη διαφορά του καλού και του κακού. Μην παραδέχεσαι λοιπόν γρήγορα τα φαινόμενα από ελαφρότητα, αλλά να μένεις βαρύς και ύστερα από πολλή δοκιμασία να κρατάς το καλό και να απορρίπτεις το κακό(Α΄ Θεσ. 5, 21-22). Οφείλεις να δοκιμάζεις και να διακρίνεις τα πράγματα, και τότε να πιστεύεις. Πρέπει να γνωρίζεις ότι είναι φανερές οι ενέργειες της χάρης, τις οποίες ο δαίμονας, όσο κι αν μετασχηματίζεται σε άγγελο, δεν μπορεί να σου τις δώσει. Ούτε πραότητα δίνει, ούτε επιείκεια, ούτε ταπείνωση, ούτε μίσος του κόσμου, ούτε παύει τις ηδονές και τα πάθη· αυτά είναι ενέργειες της χάρης. Η ενέργεια του δαίμονα είναι αλαζονεία και υψηλοφροσύνη και δειλία και κάθε κακία. Από την ενέργεια λοιπόν μπορείς να μάθεις αν το φως που έλαμψε στην ψυχή σου είναι από το Θεό ή από το σατανά. Το μαρούλι είναι όμοιο στην εμφάνιση με την πικραλίδα και το ξίδι όμοιο στο χρώμα με το κρασί, αλλά ο λάρυγγας καταλαβαίνει και διακρίνει τη διαφορά τους από τη γεύση. Έτσι και η ψυχή, αν έχει διάκριση, αναγνωρίζει από τη νοερή αίσθηση τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος και τις φαντασίες του σατανά.

Καλημέρα Συμεών.Ο Χριστός είμαι…!

Τὸ 1922 ἦρθε ἀπὸ τὴν Μικρασία μὲ τοὺς πρόσφυγες ἕνα ὀρφανὸ Ἑλληνόπουλο, ὀνόματι Συμεών. Ἐγκαταστάθηκε στὸν Πειραιᾶ σὲ μιὰ παραγκούλα καὶ ἐκεῖ μεγάλωσε μόνο του. Εἶχε ἕνα καροτσάκι καὶ ἔκανε τὸν ἀχθοφόρο, μεταφέροντας πράγματα στὸ λιμάνι τοῦ Πειραιᾶ. Γράμματα δὲν ἤξερε οὔτε πολλὰ πράγματα ἀπὸ τὴν πίστη μας. Εἶχε τὴν μακαρία ἁπλότητα καὶ πίστη ἁπλὴ καὶ ἀπερίεργη.
Ὅταν ἦρθε σὲ ἡλικία γάμου νυμφεύθηκε, ἔκανε δυὸ παιδιὰ καὶ μετακόμισε μὲ τὴν οἰκογένειά του στὴ Νίκαια. Κάθε πρωὶ πήγαινε στὸ λιμάνι τοῦ Πειραιᾶ γιὰ νὰ βγάλει τὸ ψωμάκι του. Περνοῦσε ὅμως κάθε μέρα τὸ πρωὶ ἀπὸ τὸ ναὸ τοῦ ἁγίου Σπυρίδωνος, ἔμπαινε μέσα, στεκόταν μπροστὰ στὸ τέμπλο,ἔβγαζε τὸ καπελάκι του καὶ ἔλεγε:
«Καλημέρα Χριστέ μου, ὁ Συμεὼν εἶμαι. Βοήθησέ με νὰ βγάλω τὸ ψωμάκι μου».
Τὸ βράδυ ποὺ τελείωνε τὴ δουλειά του ξαναπερνοῦσε ἀπὸ τὴνἘκκλησία, πήγαινε πάλι μπροστὰ στὸ τέμπλο καὶ ἔλεγε: «Καλησπέρα Χριστέ μου, ὁ Συμεὼν εἶμαι. Σ᾿ εὐχαριστῶ ποὺ μὲ βοήθησες καὶ σήμερα».
Καὶ ἔτσι περνοῦσαν τὰ χρόνια τοῦ εὐλογημένου Συμεών.
Περίπου τὸ ἔτος 1950 ὅλα τὰ μέλη τῆς οἰκογενείας του ἀρρώστησαν ἀπὸ φυματίωση καὶ ἐκοιμήθησαν ἐν Κυρίῳ.Ἔμεινε ὁλομόναχος ὁ Συμεὼν καὶ συνέχισε ἀγόγγυστα τὴ δουλειά του ἀλλὰ καὶ δὲν παρέλειπε νὰ περνᾷ ἀπὸ τὸν ἅγιο Σπυρίδωνα νὰ καλημερίζει καὶ νὰ καλησπερίζει τὸν Χριστό, ζητώντας τὴν βοήθειά Του καὶ εὐχαριστώντας Τον.
Ὅταν γέρασε ὁ Συμεών, ἀρρώστησε. Μπῆκε στὸ Νοσοκομεῖο καὶ νοσηλεύτηκε περίπου γιὰ ἕνα μῆνα. Μιὰ προϊσταμένη ἀπὸ τὴν Πάτρα τὸν ρώτησε κάποτε:
-Παπποῦ, τόσες μέρες ἐδῶ μέσα δὲν ᾖρθε κανεὶς νὰ σὲ δεῖ. Δὲν ἔχεις κανένα δικό σου στὸν κόσμο;
-Ἔρχεται, παιδί μου, κάθε πρωὶ καὶ ἀπόγευμα ὁ Χριστὸς καὶ μὲ παρηγορεῖ.
-Καὶ τί σοῦ λέει, παπποῦ;«Καλησπέρα Συμεών, ὁ Χριστὸς εἶμαι, κᾶνε ὑπομονή».
Ἡ Προϊσταμένη παραξενεύτηκε καὶ κάλεσε τὸν Πνευματικό της, π. Χριστόδουλο Φάσο, νὰ ἔρθει νὰ δεῖ τὸν Συμεὼν μήπως πλανήθηκε. Ὁ π. Χριστόδουλος τὸν ἐπισκέφθηκε, τοῦ ἔπιασε κουβέντα, τοῦ ἔκανε τὴν ἐρώτηση τῆς Προϊσταμένης καὶ ὁ Συμεὼν τοῦ ἔδωσε τὴν ἴδια ἀπάντηση.
Τὶς ἴδιες ὧρες πρωὶ καὶ βράδυ, ποὺ ὁ Συμεὼν πήγαινε στὸ ναὸ καὶ χαιρετοῦσε τὸν Χριστό, τώρα καὶ ὁ Χριστὸς χαιρετοῦσε τὸν Συμεών. Τὸν ρώτησε ὁ Πνευματικός:
-Μήπως εἶναι φαντασία σου;
-Ὄχι, πάτερ, δὲν εἶμαι φαντασμένος, ὁ Χριστὸς εἶναι.
-Ἦρθε καὶ σήμερα;
-Ἦρθε.
-Καὶ τί σου εἶπε;
-Καλημέρα Συμεών, ὁ Χριστὸς εἶμαι. Κᾶνε ὑπομονή, σὲ τρεῖς μέρες θὰ σὲ πάρω κοντά μου πρωῒ-πρωΐ.
Ὁ Πνευματικός κάθε μέρα πήγαινε στό Νοσοκομεῖο, μιλοῦσε μαζί του και ἔμαθε γιά τήν ζωή του. Κατάλαβε ὅτι πρόκειται περί εὐλογημένου ἀνθρώπου. Τήν τρίτη ἡμέρα πρωί-πρωί πάλι πῆγε νά δεῖ τόν Συμεών καί νά διαπιστώσει ἄν θά πραγματοποιηθεῖ ἡ πρόρρηση ὅτι θά πεθάνει. Πράγματι ἐκεῖ πού κουβέντιαζαν, ὁ Συμεών φώναξε ξαφνικά: «Ἦρθε Ὁ Χριστός», καί ἐκοιμήθη τόν ὕπνο τοῦ δικαίου…

Πηγή